29-3-2003
Het hing op het prikbord van de Albert Heijn. Tussen de kaartjes waarop gevraagd werd naar een huishoudelijke hulp, een buggy en een kamer. En een complete huisraad, wegens vertrek naar het buitenland was in de aanbieding.
Ik heb het kaartje 3 keer moeten lezen voordat ik dacht dat ik snapte wat er stond. Omdat er van die meeneem-strookjes onderaan hingen, dacht ik eerst dat het ging om een kamer. Vervolgens bedacht ik dat ze vlieglessen wilde en tot slot dacht ik dat het in de categorie Atomen Zijn Ruimteschepen, of soortgelijk vaags thuishoorde.
Ik heb het kaartje meegenomen. Wij hebben hier uiteindelijk besloten dat deze Young Girl iemand zoekt om verliefd op te worden. Ik denk dat ze een man zoekt maar dat kan natuurlijk ook een vrouw zijn. Dat is dan weer wat onhandig geadverteerd.
In elk geval verwacht ik dat deze LoCo een origineel mens moet wezen. Of hartstikke gek. Of allebei.
Misschien dat 1 van u lezers een mailtje aan haar wil wagen? Dan hang ik het kaartje weer even terug op het prikbord. Want iemand die zulke kaartjes maakt, kan wel een portie Lente gebruiken.
27-3-2003
26-3-2003
Naar aanleiding van Bie's "Iets Andere Handbalei" moet ik ineens denken aan de workshop van vanmiddag.
Alleen al bij het woord workshop (werkwinkel?) kun je je vraagtekens zetten maar wij moesten vanmiddag:
piketpaaltjes slaan
een ei leggen
en er werd het een en ander ge-wrap-upped
Als er nou even samenvattend werd genoemd welke beslissingen er genomen moesten worden en hoe we daar wat hulp bij konden inroepen, had ik het misschien begrepen.
Ik ben tenslotte geen kip. En degene die piketpaaltjes slaan heeft bedacht is een onnozele gans. Zo. Da's tenminste duidelijk.
25-3-2003
Ja! En waarom luister ik nou wel naar deze enquete-mevrouw en niet naar die telemarketing-smurf van een week geleden?
Ik zal u het geheim verklappen hoe u mij langdurig aan de telefoon kunt houden om mij de grootst mogelijke onzin aan te smeren.
Spreek Vlaams!
Spreek Zangerig en Krullerig!
Laat iedere zin met een enorm vraagteken in uw stem eindigen!
Manmanman, ze ratelde gewoon een skriptje af met vaste zinnen, vaste vragen en ik zag haar naar aanleiding van mijn antwoorden door haar scherm bladeren. Maar dat alles op een dusdanig charmante manier dat ik bleef hangen. Nog-al bleef hangen.
Zo kan het gebeuren dat mij volgende week een vragenlijst wordt toegezonden met vragen over de geestelijke & lichamelijke gezondheid van Kind-I. Voor hem schijnt het hele gedoe 30 tot 40 minuten in beslag te nemen (minpunt-1: zolang hou ik hem niet eens aan het mens-erger-je-nieten) en voor mij ongeveer 20. (minpunt-2: 20 minuten? hoezo ? waarom? da's lang!)
Dit alles in het kader van een onderzoek in opdracht van de Europese Unie, zong ze me toe.
Er was een telefoonnummer, maar ook een webzijde. Die heb ik inmiddels gevonden, de Kidscreen informatie.
Zozo. Dat klinkt allemaal reuze nodig. Het zal mij benieuwen.
Tot slot vroeg ik uit een soort van beroepsdeformatie ook maar even hoe ze aan mijn nummer was gekomen. Dat vond ze een heel logische en terechte vraag. (dank u)
Nee, niet uit het PTT-bestand, want dat was niet wetenschappelijk verantwoord. (o?) En ook niet uit een gekocht databestand. Neenee, dit waren alle nummers die ze via andere (??) wegen hadden weten te vergaren. Bedrijven, mensen met en zonder kinderen, bejaarden, ziekenhuizen, alles belde ze. Dus dat een duur betaald maar gericht databestand misschien wel wat minder kostbaar en tijdrovend zou zijn, opperde ik nog.
Ja, zuchtte ze liefjes.
Misschien is ze het grootste kreng van de wereld, misschien moet de E.U. zijn onderzoek naar De Toestand Van Het Kind overhevelen naar collega's buiten de Europese grenzen. (ik weet nog wel een land met kinderen in acute nood) Misschien zit ik volgende week te rillen van BAH-igheid als ik de vragenlijst onder ogen krijg en misschien zijn de vragen dusdanig prive dat ze me de rug op kunnen met hun onderzoek.
Maar als ik een telemarketing of interviewbureau had, huurde ik haar onmiddellijk in.
Deze zingende Veronique.
Kind-II heeft al heel lang een button van Muis op z'n jas. Ik hou van Muis staat erop. De button is heilig want Kind-II houdt erg van de Muis-boeken. Waarschijnlijk totdat hij ontdekt dat Muis eigenlijk Maisy heet en dus een meisje is. Meisjes zijn namelijk stom.
Maar tot die tijd is de Muis-button nogal belangrijk.
Tot afgelopen vrijdag.
Toen hij om 15.00 uur het schoolplein kwam opgerend, zag ik al snel dat de kleurige Muis-button van z'n jas verdwenen was. Trots liet hij mij zijn nieuwste aanwinst zien. Een wit vierkant.
Geen plaatje, geen kleuren, geen kleutervrolijkheid, maar een doodgewoon wit vierkantje op z'n jas.
Heb ik gevonden in de tuin van school!
Oh.
De juf had hem opgespeld en Kind-II was apetrots. Ik heb helemaal geen idee waarom. Waarom een 4-jarige een kaal wit vierkant mooier vindt dan een kleurige button van een kleurige Muis. Maar ik snap wel meer niet en laat ook verder maar.
Later las ik dat Greenpeace ook aktie voert tegen de oorlog in Irak. Of iedereen VIERKANT VOOR VREDE wil zijn en dat duidelijk wil maken door middel van het opspelden van een wit vierkantje.
Het is mij nog steeds onduidelijk hoe A) de button in de schooltuin terecht is gekomen, B) Kind-II hem ook nog mocht houden van de juf en niet bij de gevonden voorwerpen is beland en C) waarom dat witte vierkantje zo belangrijk voor hem is.
Maar ik heb ondertussen wel een kind dat Vierkant Voor Vrede is. Of gewoon van witte vierkantjes houdt en dat dat nu dus even handig uitkomt.
Stoer. 
Grote mensen kunnen hem ook bestellen. Helemaal gratuit vierkant voor vrede. Kijk maar bij Greenpeace.
24-3-2003
Gisteren deden wij een filmmarathon. Of eigenlijk een filmmarathonnetje, want de echte diehards kijken ze bijna allemaal en zitten van 10 tot 24.00 uur in de bioscoop terwijl buiten het zonnetje schijnt. Wij zijn geen echte diehards, maar een score van 4 films in het donker op een buitengewoon zonnige dag vonden wij ook niet slecht.
Het was Oscar-weekend in the Movies, vandaar. Alle voor een Oscar genomineerde films waren in 2 dagen, bijna naadloos aaneengesloten te zien. Dat is handig voor mensen als ik die altijd vanalles lezen over nieuwe films maar ze om duistere redenen nooit gaan zien.
Om 10.00 uur, na de eerste koffie-verkeerd, startten we met Zus & Zo. Nederlands ja, van Paula van der Oest. Zij heeft niet alleen een hartstikke leuk scenario geschreven maar regisseerde ook nog eens een zeer komische film bij elkaar. Pracht lokaties, pracht acteurs en pracht filmwerk. Ergens in een interview las ik dat Paula nog nooit een echte Amsterdamse film heeft gezien. Zo'n film a la Manhattan van Woody Allen, waarin New York van voor tot achter belicht wordt. Naar mijn bescheiden mening heeft Paula die typisch Amsterdamse film gewoon zelf gemaakt. Jammer dat ze de Oscar niet heeft gewonnen, maar wel volkomen terecht genomineerd.
Broodje BLT (of we willen onthouden dat dat Bacon Lettace and Tomato betekent) en wat koffies verder, waren wij toe aan My Big Fat Greek Wedding. Leuk. Lollig. Hoeft niet in de bioscoop verder, maar mag ook op video op een regenachtige zondagmiddag vanaf de bank met een beker thee. Of koffie-verkeerd natuurlijk. Koekjes of chocola is extra fijn.
Een gat in ons programma, - het moge inmiddels duidelijk zijn dat wij niet voor het Intellectuele Genre gingen maar voor de Feel-Good-Afdeling -, hebben we opgevuld met een terrasje in de zon. Terwijl de echte filmfans strak doorstootten naar film 3, hingen wij in de terrasstoel en wandelden langs hebbuh-hebbuh-hebbuh-winkeltjes.
Film 3, Y tu mama tambien. Mexicaanse roadmovie die gelijk opende met een woeste sexscene, dus ik zag ons hele (rustige) Feel-Good-Plan alweer in duigen vallen maar nee, hij was prachtig! Ongelooflijk mooi gefilmd (leve de oranje filters!) goed verhaal met verrassend einde en van A tot Z onderhoudend. Twee puberjongens die tijdens een tocht naar zee, begeleid door een wat oudere Mexicaanse Schone, ontdekken dat de wereld niet alleen uit neuken bestaat en dat vriendschap een kwetsbaar geheel is. Als je 16 of zo bent, in elk geval.
Snelle koffie en naar film 4: Frida. Stond hoog in mijn persoonlijke favoriet-lijstje. Nogal een vreemde overgang van een "echte" Mexicaanse film naar een Hollywood-film met Mexicaans sausje. Daardoor vond ik het eerste half uur maar een gelikte toestand. Allemaal niks mis met de lokaties, entourage en acteerprestaties maar niet rauw maar zoet. Ondanks de ellende. Na enige tijd wint het indrukwekkende levensverhaal van Frida Kahlo het van de saus. Erg goed gedaan zijn de animatie-achtige tussenstukjes. Nou 's niet volgens Hollywoodrecept maar origineel opgelost. Verder dank ik de makers van de film zeer (zeer!) dat zij niet Madonna (ja heus) maar Selma Hayek de rol van Frida hebben toebedacht. Selma is Frida. Voor zover je dat kunt zeggen als argeloze toeschouwer die het ook maar moet hebben van artikelen en ander leesvoer, en Frida natuurlijk zelf niet heeft gekend. Dat laatste is trouwens maar goed ook, want anders had mijn bek mijn hele leven opengehangen van bewondering voor deze moedige, gepassioneerde, maar bij tijd ook onuitstaanbare dame.
Biertjes en bijkomen. Vier films is best veel. Vinden wij watjes. Want de ons bekende diehards renden alweer naar film nummer 5 en zouden ook nog "even de live te volgen Oscar-Uitreiking doen". Tjonge. Wat een uithoudingsvermogen.
Vannacht heb ik alle films door elkaar gedroomd. Ik heb het behoorlijk druk gehad in m'n bed. Probeer Portugal, Amsterdam, Amerika en Mexico maar eens in 1 droom te proppen, inclusief zo'n 20 hoofdrolspelers her en der. Vandaag overheerst de Mexicaanse sfeer en de mooie muziek uit Frida.
De zon helpt daar natuurlijk fantastisch bij.
Het wordt tijd voor zomer.
Zoek: