23-3-2002
Nee, ik ben niet zo iemand die na 1 enthousiaste reaktie gelijk het verdere oeuvre van de betreffende artiest gemakshalve ook maar even toejuicht. Integendeel zelfs. Ik heb toch vaker bij Acda en de Munnik verzucht dat dit toch niet zo aan mijn verwachtingen voldeed. Dat ik g'oon teleurgesteld was.
Gisteren dus de Trilogie.
De verzamelnaam voor een terugblik op, en afsluiting van 3 theatershows.
De Trilogie die wij gisteren zagen was simpelweg Heel Erg TOFFFFF!
22-3-2002
Las bij Gien van zo'n doemdagje. Juul gaf mooi antwoord met dat tekstje van de Dijk.
Nou hou ik maar heel matig van Frank Boeijen (een half uur is toch echt the limit) maar hij heeft 1 erg mooie tekst geschreven. Ik heb het geheel even opgezocht en hier komt-ie. Integraal. Voor alle dip-dagen.
Een Hollandse Hemel
Er zijn van die dagen
Dat alles dicht zit
In mijn hoofd een lied op de
deur bonst
Gevangen is
Er zijn van die dagen
Dat ik huil
Van blijdschap of woede
Of gewoon zomaar
Er zijn van die dagen
Als eilanden in de zee
Van voorbije tijd
Wat geweest is is geweest
Er zijn van die dagen
Die donker zijn
Een Hollandse hemel
Overweldigend grijs
Alles wat ik heb
Zijn twee handen
Waarmee ik voor jou
Iets maken kan
Alles wat ik heb
Zijn twee handen
Waarmee ik vor jou
Iets maken kan
Alles wat ik heb
Is dit lied
Is alles wat ik heb
Meer niet
Er zijn van die dagen
Als eilanden in de zee
onder een Hollandse hemel
Overweldigend grijs
Alles wat ik heb
Zijn twee handen
Waarmee ik voor jou
Iets maken kan
Alles wat ik heb
Zijn twee handen
Waarmee ik voor jou
Iets maken kan
Alles wat ik heb
Is dit lied
Is alles wat ik heb
Meer niet
Alles wat ik heb
Is voor jou
Het is weer zover ja. Iemand al wat chocolade paashazen liggen waarvan ik de oren kan afbreken?
Nou ja zeg! Als ik (naar waarheid) aanvink dat ik buiten internet & ICQ ook nog een leven heb, denkt dat ding gelijk dat ik dat leven opvul met porno. Ik vind daar wat van!
Take the ICQuiz!
(ik zou het er niet meer bijzetten maar dat staat weer zo onbeleefd.)
21-3-2002
Ik heb ook dat stuk in het AD gelezen. (zie Tonie.)
Leuk al die reakties. Die van ene Koert vind ik zelf de allerleukste:
mac is voor mensen die op een mac hebben leren werken. pc is voor mensen die op een pc hebben leren werken.
koert - 21.03.02, 13:53
Ik hou zelf ook wel van kort door de bocht. (en volgens mij is het gewoon ook zo.)
Een tijd geleden stonden we voor de schoolkeuze van Kind I. In Amsterdam een leuke basisschool vinden is nog niet eenvoudig. Daarom voor de zekerheid 10 scholen aangeschreven en aangemeld. Allemaal binnen ons postcodegebied want een leuke school in een ander stadsdeel behoort niet tot de mogelijkheden. Stadsdelen zijn net kleine dorpjes. Je tandarts, huisarts en nu ook de school horen binnen de stadsdeelgrenzen te vallen.
'Op papier' een school uitzoeken is natuurlijk niks. Je kunt het nog zo eens zijn met het schoolbeleid, de grondslag en de weet-ik-veel-wat voor extra aktiviteiten ze verzinnen: een school moet je ruiken, zien en voelen.
We hebben heel wat scholen afgelopen. De een viel af door te kleine lokalen en de ander door de afwezigheid van een fatsoenlijke buitenruimte. Een school viel af na de spastische reaktie van de directrice op mijn opmerking: ik constateer dat op deze school in elke klas 1 blank kind zit en 30 donkere. Dat mocht niet, dat was racistisch. Haar uitleggen dat ik niet op zoek was naar een zgn 'Witte School' maar dat ik het graag wat gemixed zag, mocht niet baten. De directrice greep een willekeurig kind in de gang bij de arm en schreeuwde hysterisch: weet je wat ZIJN vader doet? Hij is professor! Een zwarte professor! Dat is tegenwoordig heel normaal hoor! Het arme kind schrok zich kapot en ik geneerde me wild over zo'n domme aktie. Kan je nog zo'n leuk schoolbeleid hebben maar nee, dank u, ik ga weer verder zoeken.
Het werd uiteindelijk een openbare Montessori-school in de buurt. Toen we de gang in liepen wisten we het al: dit is 'm. Het was er gezellig en het voelde goed (en ja: gemixed, net als Amsterdam zelf) Het Montessori-aspect was na 7 scholen alleen nog maar een enorme meevaller. Ik had namelijk wel wat met de principes van Montessori.
In het begin van onze ouder-van-een-kleuter carriere was het nog wel even aftasten. De juf van Kind I voerde het Montessori-principe van de Groten helpen de Kleintjes namelijk wel erg ver door. Zo troffen wij onze nieuwbakken kleuter eens aan op het schoolplein met in zijn hand een prop oude krant en een poeperig luchtje aan zijn achterkant. Hij was te laat geweest voor de wc en een ouder meisje (dat is dan dus 5 jaar) had hem geholpen met de viezigheid. Was niet helemaal de manier waarop wij het zouden hebben opgelost, maar je moest het ze nageven: dit was een Echte Montessori-school.
Ondanks de normale basisschool-perikelen als: geen inval bij ziekte (dus opdelen of zelfs naar huis), constante bezuinigingen, en die ene Idiote Invaljuf die net een ADHD-signaleercursus ofzo had gedaan en in het wilde weg etiketjes plakte en psychologen optrommelde, zijn we tevreden over de school. Erg tevreden. En vanochtend was het dus oefen-ochtend voor Kind II.
De juf in kwestie ken ik niet. Ik begreep te laat dat je voorkeur kunt aangeven voor een bepaalde juf. Liever had ik de juf van Kind I gehad want nog steeds zit ik gebiologeerd te kijken hoe deze dame goochelt met 32 kleuters zonder! ook maar 1 moment haar stem te verheffen.
Deze nieuwe juf kan er trouwens ook wat van. Geen geschreeuw, geen geroep maar gewoon naar iemand toelopen en zeggen dat het zo niet mag. De kinderen nemen dat blijkbaar over want ik heb niet vaak zo'n stelletje hulpvaardige kleuters bij elkaar gezien.
Of hij even met de blokken wilde spelen, of ze hem de poppenhoek zouden laten zien, dat hij daar zijn pauzehapje kon neerleggen en hoe de wc-ketting werkt. Dat hij al tot 100 kan tellen en hoe knap dat is. En dat ze daar dan een leuk 'werkje' voor hadden, "zullen we dat even voor je pakken?" Dat er niet meer dan 5 matjes op grond mogen liggen om 'werkjes' op te doen want dan struikelt iedereen. Maar dat hij best even met haar werkje 'mocht'.
Jammergenoeg ging die hulpvaardigheid allemaal aan hem voorbij. In de hoek stond namelijk het enige ding waar hij oog voor had: De Kapuuter. Met allemaal nieuwe cd-roms en nieuwe spelletjes. En een stoere koptelefoon waar de instructies uitkomen. En bij die Kapuuter zaten al twee jongetjes en dan is het vol. Dus hij heeft van een afstandje zijn instructies even doorgegeven:
" Dan moet je Appeltje-R doen
Neehee, DAAR zit de letter K
En Pingu draagt nu 8 blokjes en geen 7; ik heb ze zelf geteld
Wat een rare muis, met drie knopjes, wij hebben thuis maar 1 knopje"
De juf heeft me verzekerd dat dit goed gaat komen. Ze had wel meer van die computer-fanaatjes in de klas gehad die ze toch echt ooit richting poppenhoek had gekregen.
Intussen nam Kind II huilend afscheid van de oefen-ochtend en heeft de hele weg naar de markt zitten orakelen over die Pingu-cd-rom die wij ook moesten hebben. Ik kon hem niet goed uitleggen dat de meeste leuke kinder cd-roms niet voor de Mac zijn. En dat hij dat dan maar volgende week donderdag op school moest doen. Gelukkig was het over toen we een leuke rugzak hadden uitgezocht met boerderij-dieren in een vakje.
20-3-2002
We gaan morgen 'oefenen' op de kleuterschool. Dat wil zeggen, ik niet maar HIJ :
En dan gaan we na de oefen-ochtend samen een rugzakje en lunchdoosje kopen. Mag hij natuurlijk uitkiezen. Zal wel iets met Pokemon worden.
Ik vind het maar een raar idee, twee kinderen op school.
PvdA, D'66 en SP dringen aan op een wettelijke regeling omtrent de grens tussen de 'corrigerende tik' en kindermishandeling. Aha, we gaan het meten! Ja natuurlijk! Stom dat we daar niet eerder aan gedacht hebben.
Agent: Mevrouw, u zit op de grens. Vorige week wees uw gemiddelde nog 2.1 aan op De Schaal Van Klap, maar nu kruipt het naar de 2.3.
Mams: Oeps, ik moet dus oppassen. Bij 2.5 gaan jullie me arresteren toch?
Agent: Dat is juist mevrouw. Ik geef u nog 1 kans om onder die 2.5 te blijven en anders neem ik uw dochter mee.
Mams: Okee, ik zal opletten. Maar ja, u weet hoe vervelend ze kunnen zijn, kinderen van 2. "Ik ben Twee en ik zeg Nee". U kent dat wel.
Agent: Ik weet er alles van mevrouwtje, maar dit zijn de nieuwe normen en daar heb ik mij als diender aan te houden. Volgende week meten we opnieuw. Goedemiddag.
*ZUCHT*
Ja natuurlijk halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan en schrik je van je eigen ongekende drift. Maar tot 10 tellen, heel hard %*#+$!## roepen of een andere ruimte opzoeken werkt echt. Ja. OOK als ze de keuken onder water hebben gezet.
Holland op z'n smalst. Alles willen we meten en vastleggen.
Maar sommige dingen zijn niet te meten. Sommige dingen WEET je gewoon. En bij twijfel: niet doen.
HELEMAAL gestoord word ik ervan! Overal dat mens van Spears in de media.
NEE, ik wil niet weten of ze maagd is.
NEE, ik wil niet weten wat ze van popcorn vindt.
NEE, die borsten interesseren me geen bal.
Britnie is Bah.
19-3-2002
Zo, dit was een fijne onverwachte vrije dag. Laat opgestaan in een stil huis, uitgebreid de krant gelezen, muziekjes geluisterd, Heel Veel testjes gedaan, een beetje voor me uit gesu(r)fd(t), wat mensen gebeld en vooral alleen maar gedaan waar ik zin in had. Hoezee voor de onverwachte vrije dag!
Oh, en als u ook aan de Dubbel Frissssss van Fruit Connection (bij iedere A.H. in uw buurt) bent:
De Orange-Mandarine-smaak is de lekkerste. Weet u dat ook weer.
Ik ga met Dolf naar bed.
Ik wens u een aangename nachtrust.
Hm, zo natural ben ik nou ook weer niet. (zie Alice Cooper-effecten in de ochtend)
What's Your Style? Find out @ She's Crafty
You're a true nature chick who loves the outdoors. Because you're always running from activity to activity, you have zero time for a full, fussy face of makeup. Instead, you want to be able to hop out of the shower, pull your hair into a ponytail, slap on some sunscreen, and go. Just make sure that your laid-back, all-things-natural attitude doesn't lead to you become lazy -even on-the-go girls need to glam themselves up sometimes!
alle testjes komen van haar. In geval van afwijkend zet ik het er wel even bij. (dusch)
"YOU'RE MY-Y-Y-Y-Y, YOU'RE MY FAVORITE WASTE OF TIME"... .lalalapompompom
's Avonds voordat ik ga slapen de make-up van m'n gezicht halen. Echt doen!
Nee, cold turkey is helemaal niks.
 | You are Fozzie! |
18-3-2002
S. belt: En, en? Denk je nu dat ze het is?
Om heel eerlijk te zijn: ik twijfel nog steeds ontzettend. Het maakte voor de documentaire niet zoveel uit want afgezien van de zoektocht naar Sharbat, ben ik wat wijzer geworden over het dagelijks leven in Afghanistan.
Waar ik me wel weer aan irriteer is de consequente verwarring tussen impact en inhoud van de betreffende foto.
De inhoud is wat mij betreft: een heel mooi meisje met prachtige ogen. De impact ontstond doordat dit meisje gekoppeld werd aan een land in oorlog.
Had men bijvoorbeeld verteld dat dit een Russisch schoolkind was (nee, stom voorbeeld, want hoofddoek, afijn, u begrijpt wel waar ik naartoe wil) dan was de impact van de foto totaal anders geweest.
Steve McCurry heeft wel degelijk veel foto's gemaakt die qua inhoud iets zeggen over de barre tijden in Afghanistan. Geen twijfel over mogelijk: dit is een volk in oorlog. Maar daar hoorde deze foto nou net niet bij. Vind ik.
Afijn, het is ook niet erg. Dat Sharbat vanavond even een verlegen stem had maakte eigenlijk meer indruk. Want met wat ze te vertellen had, maakte ze in 1 klap een einde aan het romantische beeld van het meisje met de prachtige ogen. Niets romantisch aan een land in oorlog.
Zoiets als de Herverbouwingen uit de Familie Doorzon.
Hoek Hemonystraat-Ceintuurbaan:
Aangeboden
4 VERNIEUWBOUWAPPARTEMENTEN
Altijd een goede remedie tegen malaise en pisregen die met bakken uit de hemel valt: De Boekhandel.
Straks op de bank (of beter, in bed) met een kop koffie en je hebt geen kind aan me.
Zie hier de aankopen:
Totaal overbodig om deze toe te lichten:
En deze vanwege alle recensies:
Geheel gratisch en voor niksch:
17-3-2002
Ja natuurlijk leef je gewoon door, je zal goddomme wel moeten. Mekkeren over werk, het huishouden, wat auto-leed hier en daar. Lijkt allemaal heel belangrijk en meldenswaardig.
Het leek me zo dramatisch om te melden hoe het werkelijk is na twee-en-halve maand. De halve omgeving is het hele euvel allang weer vergeten, vriendschappen komen uit onverwachte hoek. Schijnt er allemaal bij te horen. Net als bij een scheiding of verhuizing naar een andere stad. Deels roep ik het af juist door te mekkeren over Alles-Behalve-Dat. Meester in de afleiding, tjonge wat kan ik dat goed. Afleiding zal er zijn want anders stort het hele kaartenhuis in.
Maar soms organiseer je de afleiding een beetje te goed. Kleine stukjes verdriet mogen nog net maar niet teveel. Hapklare brokjes die na een beetje gesnotter zo weer weg te poetsen zijn. Niet voorbereid op het echte werk. Het echte werk komt vaak onverwacht.
Iemand in de tram die erg op haar lijkt. Een veel te levendige fantasie over 'onder de grond'. Een verstikkende droom waaruit zelfs de grootste imbeciel het woord schuldgevoel kan destilleren. Vreemde angsten en niet teveel mensen om me heen kunnen verdragen. Een aantal verkrampte ledematen die zich niet meer door pilletjes laten ontspannen. Een telefoontje over de hachelijke gezondheidstoestand van de andere ouder. (Nee! niet nog een keer!) Een bepaald soort muziek en zelfs de haringkar. (nee, dat leg ik niet uit.)
Kortom, ik weet nog lang niet hoe dat moet, rouwen. Dat het met afleiding niet werkt moge duidelijk zijn. De werkelijkheid is heel simpel. Ze blijft altijd mijn moeder en ik blijf altijd haar dochter. En deze keer komt ze nooit meer terug. En dat woord nooit, daar heb ik het niet zo op.
We liepen dus weer aan zee vandaag. In de stromende regen. Voorlopig de enige plek waar ik echt even adem kan halen.
Zoek: