22-3-2003
Eigenlijk vind ik in bed liggen met een kotsemmertje in de buurt wel een goeie startpositie van een oorlog. Eigenlijk. Dus waar was ik toen de oorlog begon? Nou, in bed dus, met een kotsemmertje in de buurt.
19-3-2003
Klik op klein en u ziet groot.
Ik zou er zelf wel een wand mee vol willen. In de slaapkamer bijvoorbeeld.
Natuurlijk mag u volop raden naar wat de inhoud moet voorstellen.
Er is helaas geen prijzenpot, maar over de uitslag kan altijd gecorrespondeerd worden.
18-3-2003
Heel erg goeie vrienden krijgen vandaag de sleutel van hun nieuwe huis. Dat is altijd al spannend maar voor deze heel goeie vrienden een beetje extra.
Voordat ze dit huis kochten, kochten ze een ander. Toen de bewoners eindelijk vertrokken waren, kregen ze ook daar een sleutel. En op de dag dat ze met die nieuwe sleutel hun nieuwe huis betraden, dachten ze allebei tegelijk NEE!
Dat heet een miskoop.
Dat heet verkeerd beoordelen.
Maar als je een broek hebt gekocht die je bij thuiskomst toch niet zo geweldig vond als in de paskamer, dan probeer je hem te ruilen. En desnoods denk je: "shit, verkeerd gekocht. Beter opletten. Zonde van het geld". Bij een huis ligt dat iets anders.
Of toch niet?
De heel goeie vrienden deden het anders. Ze schaamden zich een half dagje de ogen uit de kop en gingen vervolgens tot aktie over. Aan de makelaar de opdracht het huis weer te verkopen en zelf een uitleg-rondje gemaakt voor vrienden en bekenden. Hoofdbestanddeel van de uitleg ging over voelen.
Als je een huis koopt, staan daar meestal de meubels van de vorige bewoner nog in. Dus als bewoner in spe moet je daar doorheen kijken en bepalen hoe jouw spullen er zouden staan, hoe je er rond zou lopen, hoe je de kamers zou indelen en wat je eventueel zou verbouwen. Op basis van die voorstelling, koop je een huis.
Maar dan is het huis ook een keertje leeg en pas dan voel je of het huis bij je past. Net als in de kleedkamer waar je bedenkt wat je bij de broek kunt dragen en welke schoenen er onder passen, zie je thuis het geheel en voel je je wel of niet lekker in die broek.
Het huis was gelukkig snel verkocht. Een jaar gebeurde er niks. Behoorlijk geschrokken toch.
Totdat ze dit huis tegenkwamen. Het stond in een weiland en was eigenlijk niet te koop. Via allerlei omwegen werd het uiteindelijk toch te koop aangeboden. Er is gekeken, gemeten, ingedeeld en gekleurd.
Maar er is vooral gevoeld.
In alle kamers hebben ze het huis aangetrokken en bedacht of het zou passen.
Het paste.
Ze kochten.
En nu is ook dit huis leeg en vandaag gaan ze er met de nieuwe sleutel naartoe. En ze zijn zenuwachtig. Want ze zullen het toch niet een tweede keer verkeerd hebben ingeschat?
Lieve M & M, het is vast goed. Ik wens jullie alle geluk in jullie nieuwe huis in het weiland.
Het is veel te mooi weer om aan oorlog te denken. Dat mag natuurlijk niet, zo simpel redeneren, maar vandaag doe ik het even wel. Heb krantenkoppen gelezen, heb televisie gezien en nu ga ik even in de zon.
En om de zaak helemaal simplistisch te houden: mensen die voor oorlog zijn (dag Theo, dag Theodor) mogen van mij wel een werkweekje frontlinie aangeboden krijgen. Zo vanaf het startsein van Bush. Ik kan me namelijk nog steeds niet voorstellen hoe je dat uit je strot krijgt, "Ik ben voor oorlog".
Dus huppakee, uit die luie schrijfstoel en ga het maar eens meemaken.
Dan hoor ik graag achteraf hoe dat nou zo beviel, die oorlog.
17-3-2003
Rooster klaar en op prikbord. Zo moet het maar. Als zij-van-het-werk de zaak goedkeuren, blijven we nog even. In elk geval tot na de zomervakantie.
Verder doet het feit dat het bijna Volle Maan is, helemaal niet ter zake.
Natuurlijk niet.
Zo overgevoelig zijn wij hier niet.
*Kuch*
*Maak een vakantierooster waarin 2 parttime werkende ouders en 2 schoolgaande kinderen passen.
*De ouders hebben ieder 4,5 week vakantie per jaar.
*De kinderen hebben allebei 13 weken vakantie per jaar.
*De kinderen en de ouders willen elkaar ook graag zien tijdens de vakantie.
*Van de werkgevers komt de nieuwste regeling dat ouders maximaal 2 weken gespaarde vakantiedagen mogen overhevelen naar het volgende jaar.
*Geen opvanghulp van oma's en opa's; geen geld voor oppasmeisjes/jongens a 15 euro per uur (dagtarief)
*Kinderen worden ziek en het zorgverlof dekt 2 keer de individuele werkweek per jaar.
U wilt niet weten hoe een ouder eruit ziet die bovenstaand rooster in elkaar draait en ondertussen de nodige rust en beleefdheid jegens werkgever probeert op te brengen.
Ik kan u melden dat het zinnetje "Het is niet eerlijk dat jij, als moeder, meer vakantie mag opnemen dan iemand zonder kinderen" voor het nodige vuurwerk op de werkvloer heeft gezorgd.
Ik snap werkelijk niet hoe wij worden geacht ons inkomen op eigen kracht bij elkaar te sprokkelen, ondanks betutteling, bemoeizucht en starre regelgeving.
Het lijkt me fijn om te kunnen zeggen dat we weggaan, naar Nieuw-Zeeland, omdat daar onze oppas-oma & opa wonen. Dat we vanaf morgen niet meer komen.
Daahaaag!
Tabee.
16-3-2003
Zoek: