Voor je kiezen

Volgens mij ben ik een redelijk optimistisch mens. Met de gebruikelijke melancholische aanvallen, dipjes en overige shithumeuren natuurlijk. Oja. En pms niet te vergeten, maar dat gebeurt compleet buiten mij om, ergens binnenin. Maar over het algemeen ben ik wel in voor een relativering, en ik kan met m'n hand op m'n hart zweren dat ik niet kleinzerig ben. De enige pijn waar ik gek van word is zenuwpijn, en pijn die ik niet begrijp. Dus toen ik van de week bij de tandarts in de stoel lag voor de eerste uit de trek-er-eens-wat-uit-reeks, vroeg ik heel verstandig hoe dat in z'n werk ging. Kiezen trekken. Om het te begrijpen, snapt u wel? De tandarts legde uit dat hij eerst met een dingetje het tandvlees rond de te trekken kies ging losfrutteren, en dat hij daardoor gelijk kon controleren of de zojuist door hem in mijn tandvlees gejaste verdoving z'n werk naar behoren deed. Daarna zou hij met een soort grote pincet gaan wrikken en dan zou de kies uiteindelijk geheel losgefladderd zijn. Klaar voor verwijdering. Okee, dacht ik. Dan gaan we dat maar doen.

Hij frutterde, ik piepte mijn eerste piep. Hij wrikte voorzichtig en grote krokodillentranen rolden over m'n wangen. Hij vroeg me door m'n buik te ademen, en ik versnelde mijn hoge ademhaling waardoor ik bijna rijp was voor het blazen in een zakje. Ik huilde en huilde, piepte en jodelde, hij wrikte en trok et voila! Daar was kies numero 1.

Sorry, zei ik.

Het doet geen pijn, wortelkanaalbehandelingen doen pijn, maar dit deed geen pijn. Ik begreep dan ook niet waar de hele innerlijke commotie om te doen was, en schaamde me kapot. Net op tijd kwam de beetje gekke tandartsassistente J. binnen. J. gaat volgende week weg, varen als kok op een schip. Ik had dringend een verhaal over een schip nodig, dus ik vroeg de tandarts of het goed was dat assistente J. tijdens de volgende trek-sessie lukraak tegen me aan zou lullen zodat ik wat afleiding had. Assistente J. veegde de tranen van m'n wangen, zei dat ik zweethandjes had en begon een onduidelijk verhaal over varen op een schip en leuke mannen en kapiteins Iglo. Ik luisterde, piepte nog een kleine piep en daar was kies numero 2.

Kies 1 en 2 gingen in een doosje. Met de buit in mijn tas en m'n mond vol gaasjes liep ik daarna naar de tram. Ik had bedacht dat ik gewoon ging werken, ik ben tenslotte geen mietje. Onderweg naar de tram kwamen die vervloekte tranen weer. Huilen, huilen, huilen, en met twee proppen gaasjes in je mond is dat bepaald geen eenvoudige opgave. Waarom moet ik nou in hemelsnaam huilen om iets dat al voorbij is! En dan ook nog in het openbaar, hoe genant wil je het hebben.

Op mijn werk stuurde ik alle aanwezigen een mail. Dat ik niet ineens contactgestoord was geworden, maar dat ik even tegen niemand ging praten. Als ze me nodig mochten hebben, dan zou het antwoord worden gepantomimed of eventueel per mail worden gegeven. Hartstikke duidelijk en iedereen was dan ook zeer begripvol. Maar de tranen zaten nog steeds hoog. Godmagweten waarom. Ik was veilig op m'n werk, geen tandarts met grote pincet te bekennen en het leed was al geleden. Op de wc huilde ik er vrolijk nog een potje achteraan. Kinderachtig schepsel, aanstellerig wicht. Ben ik. Dacht ik.
Later op de dag, toen de gaasjes eruit mochten en ik wel weer in staat was tot redelijk normaal verbaal verkeer, vertelde ik aan een vers binnengekomen collega wat er vandaag was gebeurd. De verse collega kwam binnen vijf minuten met de verklaring van mijn gehuil van de dag. Terwijl ze haar computer opstartte zei ze nuchter: soms moet je eigenlijk gewoon al huilen, maar weet je niet goed waarom. En wat is er dan legitiemer dan een flinke huilbui door een tandartsverrichting waarvan iedereen begrijpt dat dat een huilenswaardige onderneming is? Alleen jij weet waarom je eigenlijk moet huilen.
Goed en plausibel.
Ik ben geen kleinzerige, aanstellerige truttebol. Er zat gewoon al een dikke vette huil die er nodig uit moest. De tandarts als therapeut, ik zal het hem maandag vertellen. Als ik daar waanzinnig stoer en zonder piep of kreun de volgende twee kiezen laat trekken.

Goedkoop

Wat is beter: iets in een supermarkt kopen tegen een schappelijke prijs, of korting krijgen met een meegebracht stickertje?

Ik was namelijk even benieuwd of ik de enige ben die zo'n hartgrondige hekel heeft aan bungelende bonuskaarten aan sleutelbossen, spaarkaarten, uitknipbare bonnetjes in foldertjes, Jokers en andere zelfdoenerige kortingsakties. Gezien de regelmaat waarmee supermarkten adverteren met soortgelijk gekneuter, zal het reclame-technisch wel een beproefde methode zijn om klanten te lokken. Maar ik word er nogal nerveus van als ik zoveel toestanden moet uithalen om 10 cent minder te hoeven betalen voor een rookworst of pak koekjes. Streep dan gewoon die 1.89 door, plak er 1.79 naast en laat mij verder met rust. Denk ik dan.

Mooi Mooier Mooist

Dagblad Trouw heeft een verkiezing uitgeschreven. De verkiezing van Het mooiste schilderij van Nederland. Zo subjectief als de pieten, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat vinden wij Nederlanders nou het mooiste schilderij?

Er zijn al veel aanmeldingen binnen, kijk maar hier. Geen verrassende selectie, vind ik eigenlijk. Blijkbaar denken we bij het mooiste schilderij in eerste instantie aan de oude meesters. Alleen Jan Dibbets hangt er in z'n eentje vreselijk modern te wezen. Dus denk eens anders en verder dan Rembrandt, Vermeer of de Kooning. Denk eens Jurriaan van Hall, Gertie Bierenbroodspot, Theo Elfrink of Marlene Dumas. Schilderkunst is van alle tijden, dus ook van nu. Het zou leuk zijn om in het overzicht meer levende kunstenaars tegen te komen. Bovendien kun je die nog eens feliciteren met hun populariteit.