[Previous entry: "Goedkoop"] [Main Index] [Next entry: "Onth(t)and"]

03/18/2006 Entry: "Voor je kiezen"

Volgens mij ben ik een redelijk optimistisch mens. Met de gebruikelijke melancholische aanvallen, dipjes en overige shithumeuren natuurlijk. Oja. En pms niet te vergeten, maar dat gebeurt compleet buiten mij om, ergens binnenin. Maar over het algemeen ben ik wel in voor een relativering, en ik kan met m'n hand op m'n hart zweren dat ik niet kleinzerig ben. De enige pijn waar ik gek van word is zenuwpijn, en pijn die ik niet begrijp. Dus toen ik van de week bij de tandarts in de stoel lag voor de eerste uit de trek-er-eens-wat-uit-reeks, vroeg ik heel verstandig hoe dat in z'n werk ging. Kiezen trekken. Om het te begrijpen, snapt u wel? De tandarts legde uit dat hij eerst met een dingetje het tandvlees rond de te trekken kies ging losfrutteren, en dat hij daardoor gelijk kon controleren of de zojuist door hem in mijn tandvlees gejaste verdoving z'n werk naar behoren deed. Daarna zou hij met een soort grote pincet gaan wrikken en dan zou de kies uiteindelijk geheel losgefladderd zijn. Klaar voor verwijdering. Okee, dacht ik. Dan gaan we dat maar doen.

Hij frutterde, ik piepte mijn eerste piep. Hij wrikte voorzichtig en grote krokodillentranen rolden over m'n wangen. Hij vroeg me door m'n buik te ademen, en ik versnelde mijn hoge ademhaling waardoor ik bijna rijp was voor het blazen in een zakje. Ik huilde en huilde, piepte en jodelde, hij wrikte en trok et voila! Daar was kies numero 1.

Sorry, zei ik.

Het doet geen pijn, wortelkanaalbehandelingen doen pijn, maar dit deed geen pijn. Ik begreep dan ook niet waar de hele innerlijke commotie om te doen was, en schaamde me kapot. Net op tijd kwam de beetje gekke tandartsassistente J. binnen. J. gaat volgende week weg, varen als kok op een schip. Ik had dringend een verhaal over een schip nodig, dus ik vroeg de tandarts of het goed was dat assistente J. tijdens de volgende trek-sessie lukraak tegen me aan zou lullen zodat ik wat afleiding had. Assistente J. veegde de tranen van m'n wangen, zei dat ik zweethandjes had en begon een onduidelijk verhaal over varen op een schip en leuke mannen en kapiteins Iglo. Ik luisterde, piepte nog een kleine piep en daar was kies numero 2.

Kies 1 en 2 gingen in een doosje. Met de buit in mijn tas en m'n mond vol gaasjes liep ik daarna naar de tram. Ik had bedacht dat ik gewoon ging werken, ik ben tenslotte geen mietje. Onderweg naar de tram kwamen die vervloekte tranen weer. Huilen, huilen, huilen, en met twee proppen gaasjes in je mond is dat bepaald geen eenvoudige opgave. Waarom moet ik nou in hemelsnaam huilen om iets dat al voorbij is! En dan ook nog in het openbaar, hoe genant wil je het hebben.

Op mijn werk stuurde ik alle aanwezigen een mail. Dat ik niet ineens contactgestoord was geworden, maar dat ik even tegen niemand ging praten. Als ze me nodig mochten hebben, dan zou het antwoord worden gepantomimed of eventueel per mail worden gegeven. Hartstikke duidelijk en iedereen was dan ook zeer begripvol. Maar de tranen zaten nog steeds hoog. Godmagweten waarom. Ik was veilig op m'n werk, geen tandarts met grote pincet te bekennen en het leed was al geleden. Op de wc huilde ik er vrolijk nog een potje achteraan. Kinderachtig schepsel, aanstellerig wicht. Ben ik. Dacht ik.
Later op de dag, toen de gaasjes eruit mochten en ik wel weer in staat was tot redelijk normaal verbaal verkeer, vertelde ik aan een vers binnengekomen collega wat er vandaag was gebeurd. De verse collega kwam binnen vijf minuten met de verklaring van mijn gehuil van de dag. Terwijl ze haar computer opstartte zei ze nuchter: soms moet je eigenlijk gewoon al huilen, maar weet je niet goed waarom. En wat is er dan legitiemer dan een flinke huilbui door een tandartsverrichting waarvan iedereen begrijpt dat dat een huilenswaardige onderneming is? Alleen jij weet waarom je eigenlijk moet huilen.
Goed en plausibel.
Ik ben geen kleinzerige, aanstellerige truttebol. Er zat gewoon al een dikke vette huil die er nodig uit moest. De tandarts als therapeut, ik zal het hem maandag vertellen. Als ik daar waanzinnig stoer en zonder piep of kreun de volgende twee kiezen laat trekken.

Gepost door ceebee @ 03/20/2006 11:16 AM CET

Ja, zei mijn tante toen ik uren nadat ik door een paard was gebeten opeens begon te huilen, dat is de reactie. Die begreep het ook.

Gepost door Irene @ 03/18/2006 11:25 PM CET

Je bent een Bikkel! Echt waar!

Gepost door San @ 03/18/2006 11:21 AM CET

Ik ken dat. Je kan wel janken om het feit dat je maar loopt te janken. Daar houdt het dus ook niet mee op. Maar gewoon storten lucht wel lekker op!

Gepost door Moniekie @ 03/18/2006 11:05 AM CET

Die verse collega sloeg de spijker op zijn kop: soms heb je de vreemdste triggers nodig om een huilbui los te laten. Zeker sterke vrouwen zoals jij en ik :)

Gepost door missgien @ 03/18/2006 10:29 AM CET