9-3-2002
Zat ik vanochtend nog te verzuchten hoe fijn het is om de warme zon te voelen, vanavond beukt de wind en regen tegen het huis.
Storm en windstoten zijn alleen fijn als je ergens veilig binnen zit. Wij waren buiten in een auto.
Twaalf jaar geleden haalde ik in 1 keer mijn rijbewijs. Dit in opdracht van toenmalig vriendje die er genoeg van had mij overal heen te rijden. Nadat ik het roze papiertje binnen had, vertrok het vriendje naar een ander MET medenemen van de auto. Niks oefenen dus zonder instructeur met voetpedaal.
Ik heb wel wat gereden in auto's van vrienden, 1 keer zelfs helemaal naar Frankrijk, maar daarna hield het op. Ik deed alles op de fiets en in geval van 'ver', met de trein. Geen enkele noodzaak om zelf een auto aan te schaffen.
Nu ben ik dus professioneel Bijrijdster. En ik word met de maand banger.
Ik rij 'mee'. Dat wil zeggen dat ik net zo goed achter het stuur kan zitten want ik doe alles wat de bestuurder doet, alleen dan in mijn hoofd. Spiegels kijken, borden lezen, het stoplicht in de gaten houden, dodelijk vermoeiend allemaal. Voor mij dus niet lekker achterover genieten van wat er buiten is. Nee, ik ben net zo druk (en misschien nog wel drukker) bezig met het verkeer als de bestuurder des voertuigs. Waarschijnijk heeft het iets met controle te maken. Als ik het zelf niet in de hand heb, word ik zenuwachtig. Vreemd genoeg heb ik dat niet ten opzichte van de machinist van de trein, maar wel weer bij de piloot in het vliegtuig. Aan de 1 geef ik alle vertrouwen, de ander vertrouw ik voor geen ene centimeter. En dat terwijl ik weet dat er toch meer treinongelukken gebeuren dan rampen met vliegtuigen. Statistisch enzo.
Maar nu: de Auto. Er valt geen lol meer te bleven aan mij als Bijrijdster. Ik stress me helemaal voorbij, bemoei me overal mee en vind vooral dat Alles Te Hard Gaat. Als er via een bord gewaarschuwd wordt voor 'aquaplaning' dan voel ik gelijk de auto onder ons uit schieten. Ja, dit ook als het stralend weer is.
Wordt er vermeld: u nadert een gevaarlijke kruising, dan is dit De Gevaarlijkste Kruising Van Nederland! Help!
Mijn vader had altijd zo'n verstandig zinnetje ten aanzien van het verkeer:
Iedereen is gek, behalve jij. Handel daarnaar.
Het gevolg is dat ik nu denk dat er alleen maar randdebielen achter het stuur zitten en dat ik een parcours tussen ongeleide projectielen moet afleggen. NIEMAND weet de verkeersregels, behalve ik. Ik moet het doen want de rest doet het altijd verkeerd.
Tja, deze benadering is natuurlijk niet goed voor wat vertrouwen in de rijdende mensch. Het gevolg is dat ik doodsbang ben.
Bang in de vorm van: als we nu worden doodgereden dan hebben de kinderen geen ouders meer. Als we direkt worden doodgereden dan hebben de kinderen veel te kort geleefd. Als we direkt worden doodgereden dan wil ik niet dat er 1 overblijft, dan moeten we maar met z'n 4-en tegelijk.
Er zijn meer van dit soort morbide varianten maar die zal ik u besparen.
Maar ik bedoel maar: het gaat hier niet om een lullig angstje, ik sta letterlijk doodsangsten uit.
Nu zijn er volgens mijn relativerende omgeving 2 soorten oplossingen: Verdoven en Vermijden.
In geval van verdoven haal je een pil bij de dokter of drink je een glas teveel. Vermijden: je gaat gewoon niet meer in een auto zitten. Punt.
Vanavond werd mij een 3-de oplossing aan de hand gedaan.
Als de sodemieter naar zo'n Her-Intredende-Automobilisten-Cursus. ZELF weer achter het stuur, ZELF weer controle krijgen, ZELF weer voelen hoe een auto voelt, hoe groot hij is en dat hij 4 wielen heeft die je op de grond houden. Dat hij best zwaar is ook en niet zomaar van de weg waait. Dat niet iedereen in het verkeer gek is maar dat je gewoon op moet letten.
Het schijnt dat mijn verjaardagskado al rond is.
(Help)
Ach gossie, hij heeft nu via een vage site de Nieuw-Zeelandse radio aanstaan.
"Nee hoor, ik heb helemaal geen heimwee, ik wilde het gewoon even horen."
8-3-2002
Beste Arnoud,
Het is zover, ik verkeer in de door jou voorspelde Diepe Identiteitscrisis. Ik heb zojuist je waarschuwing genegeerd en heb weer een testje gedaan.
Wil je alsjeblieft nog 1 keer naar de uitslag kijken:
What Pattern Are You?
Zie je het?
CLASSIC.
Dit is nu de derde test waarin ik dit stempel toebedeeld krijg. En nou moet ik heel hard huilen. Ik ben namelijk helemaal niet classic. Ik hou wel van tradities maar ik heb geen wrong in m'n haar. Maar door de laatste 3 testjes krijg ik het idee dat ik eigenlijk een oerdegelijk, conservatief en zelfs saai (zie Doc Martens, niks leuke glimmende lak) persoon ben. Ik dacht mezelf na al die jaren een beetje te kennen en nou blijk ik eigenlijk heel anders in elkaar te steken.
Wat moet ik nou doen?
Moet ik mijn interieur nou veranderen naar bloemetjesbehang? Moet ik schotsgeruite rokjes kopen? Pumps maar weer uit de kast? Chanel mantelpakje misschien?
Moet ik een andere man uitzoeken met wie ik op de Veluwe ga wonen in een verbouwde dokterswoning? Of zal ik met James Herriott gaan trouwen? Moet ik dan toch die twee cocker-spaniels aanschaffen? Wedgewood servies verzamelen en liefdadigheidsfeestjes organiseren?
Of zal ik maar gewoon in mijn rommelige bovenwoning blijven zitten. Tussen meubels die uit alle windstreken komen en waarvan de helft niet eens goed genoeg is voor de Kringloopwinkel. Zal ik mijn kinderen toch maar niet naar kostschool sturen en op die leuke openbare school laten. Zal ik mijn spijkerbroek maar gewoon aanhouden en dat rare kapsel maar voor lief nemen.
Ik weet het niet meer. Die stomme testjes ook. Kun jij me misschien helpen? En zeg nou niet gelijk dat ik die testjes niet meer moet doen, want daarvoor is het kwaad al geschied. Ik HEB ze al gedaan en nou worstel ik met de uitslag.
Kun jij misschien wat nazorg verlenen? Dan beloof ik je dat ik streng tegen mijn testjes-verslaving zal strijden.
Vriendelijke groet,
odette.
Laat je je eigen kater keurig castreren ivm vervelende geuren en teveel aan nageslacht, komen hier in een onbewaakt ogenblik (deuren open want fijn, een beetje lente) een aantal ongecastreerde exemplaren de lucht verpesten.
Het stinkt hier naar een asiel vol Hitsige Harries. Bah.
Ik heb niks te melden. Er gebeurt hier niet veel. Of toch: mijn buurvrouw bood net na 4 jaar haar excuses aan voor een vreselijk akkefietje. Van dat vreselijke akkefietje ben ik een jaar over de zeik geweest. Maar goed, soms moet het maar eens over zijn. Dus excuses geaccepteerd MET de medeling dat ik er een jaar van over de zeik ben geweest. (ik ben namelijk niet helemaal van lotje getikt, dus ze mocht nog wel even weten wat ze me precies geflikt heeft destijds)
Ik heb net weer een testje gedaan bij Gien. Daar moest ik invullen of ik conservatief of liberaal was. Gezien de uitslag van de vorige testjes heb ik (natuurlijk) liberaal ingevuld. Zie hier:
Een kaartje met een vrouwentekentje erin. Mooi, op Internationale Vrouwendag. Vroeger (heel vroeger) droeg ik dat tekentje aan een kettinkje en vierde ik Vrouwendag met collega's van de vrouwenhulpverlening. Dan gingen we feesten en waren we Sterk. Jawel! Nu doe ik andere dingen op Vrouwendag. De was, stofzuigen, ander werk proberen te vinden, spelletjes met Kind II, ruzies beslechten met de buuf.
Ik geloof dat ik nu veel meer te vieren heb dan 15 jaar geleden. Geen woorden maar daden. Geen theorie maar praktijk. Het mag hier allemaal en ik maak er goed gebruik van.
Mijn gedachten zijn dus vandaag bij de vrouwen ver buiten de Nederlandse grenzen. Daar valt vaak nog niet veel te feesten, op Internationale Vrouwendag.
7-3-2002
Volgens de wondere wereld van de testjes ben ik een klassiek en conservatief persoon. Kijk maar:
You are the classic yellow squeeky toy.
Find your inner rubber ducky.
I'm the plain classic brown Doc Marten...
I'm mellow, down to earth,
and a little on the conservative side
Which Doc Marten are you?
Vandaag was ik bij de kapper. Ik vind het vreselijk, de kapper maar het moest echt want het zat stom. Nu zit het nog steeds stom maar het past beter bij mijn gezicht. Zoiets.
Bij de kapper dient te worden ge-Praat. Maakt niet uit waarover, het weer, de komende vakantie, kinderleed of de te knippen kapsels en wat wel en niet 'staat'. De Opperkapper in deze kapsalon heet P.
P. praat ook veel. Maar P. heeft het vooral over Het Leven. Hij heeft overal een mening over. Politiek, de huizenmarkt, allochtonen, gewelddadige films, maakt allemaal niet uit. Hij doet dat op een grappige drammerige manier en alle klanten hebben lol om zijn ozo onderbouwde ventilaties. Meestal doe ik niet mee met zijn tirades maar soms laat ik me verleiden tot een uitspraak, waardoor P. helemaal enthousiast wordt. Lekker discussieren terwijl je hoofd verbouwd wordt. P. lust er wel pap van.
Vandaag zat ik verdekt opgesteld in een hoekje met kapmeisje J. Ik kon mooi meeluisteren en via de spiegels ook visueel meegenieten. P. was helemaal op dreef. Dit keer was het onderwerp: Therapievormen & Spiritualiteit. Maar dit keer ging het mis. P. leefde in de veronderstelling dat iedereen weer ooh en ahh zou roepen, maar de mevrouw in 'zijn' stoel werd kwaad.
P: Ik zou best wel eens mee willen doen aan zo'n 'Holding-weekend'. Als ikzelf maar uit mag zoeken wie ik 24 uur vast mag houden. HAHAHA.
Mevrouw: Wat is dat precies? Zo'n Holding-weekend?
P: Dan ga je met z'n allen een weekend in een huis en krijg je iemand aangewezen die je 24 uur lang moet vasthouden.
Mevrouw: Iemand vasthouden? 24 uur lang? En wat is daar zo nuttig aan dan?
P: Als je iemand 24 uur moet vasthouden, dan komen er allerlei emoties los.
Mevrouw: En dat is goed?
P: Ja natuurlijk is dat goed! Het is toch altijd goed als je je kunt uiten?
Mevrouw: Als ik 24 uur lang iemand zou moeten vasthouden, dan zou ik na 3 uur al beginnen te trappen en schoppen.
P: Zie je nou! Dan komt al je opgekropte agressie eruit!
Mevrouw: En dat is goed? Waarom is dat goed? Ik snap daar niets van.
P: Het is altijd beter om je gevoelens te uiten dan ze op te kroppen. (volgde een verhaal over een oom met wat problemen die Zo Goed Geholpen was nadat hij alles Er Uit had Gegooid)
Mevrouw: Maar als je nou al 40 jaar een introvert mens bent en je vaart daar wel bij, dan hoef je er toch niks Uit Te Gooien?
P: Jawel! Dat lucht op.
Mevrouw: Ik vind het onzin. Ik ben wie ik ben en ik heb nergens last van. Ik laat me bovendien niks aanpraten ook. En eigenlijk vind ik het nogal kwalijk dat iedereen er tegenwoordig maar vanalles Uit Gooit.
Schrijf het op, ga joggen of weet ik veel. Maar val mij er niet mee lastig.
P: Nounou, ik heb wel een goed onderwerp aangesneden he? Het zit u nogal hoog.
Mevrouw: Het zit me helemaal niet hoog. Ik zit me gewoon te ergeren. Alles Er Uit Gooien. Pfff. En daarna dan? Als alles eruit is? Wat gebeurt er dan met die mensen? Lekker hoor, die mogen zeker in hun eentje verder dobberen.
Mevrouw: En hoe zit het met m'n haar? Is het al klaar? Ik heb nog meer te doen vandaag.
Ik heb me echt weer kostelijk vermaakt. Dat begrijpt u wel.
Kijk: ik heb het inmiddels in de smiezen. Om een leuk testje te kunnen doen heb je een leuk vragenlijstje nodig. Een vragenlijstje dat wat licht werpt op jouw persoonlijkheid. In een Fruit-Test moet je dus niet gelijk bij favo Color Orange de conclusie verbinden aan het woord Sinaasappel . Dat is voorspelbaar. Er moet ergens een vraag tussen zitten die je in 1 klap Een Banaan maakt. Bijvoorbeeld een vraag als:
What kind of underwear do you like most?
* Jockey-shorts
* Slips
* Lace
* Boxer-shorts
* K-market stuff
Je vult in: Lace en je bent een Peach
Zoiets.
Vanavond vulde ik ook weer zo'n lijstje in. Ik noem u even wat Steekwoorden:
- Staying at home, keeping to yourself
- Normal, hyper at times, sometimes quiet
- Orange (let vooral even op wat dit antwoord met de uitslag doet. Niets namelijk.)
- Nice homecooked meal
- "Oink"
ZIE HIER: HET RESULTAAT
(via Bar en vast een hoop Anderen)
Ik denk dat ik nog best Veel Test-Lesjes te gaan heb.
6-3-2002
Het feit dat Pim Fortuyn zoveel stemmen heeft behaald is misschien wel goed voor De Alarmbellen. Heel misschien schrikken we Zo Hard, dat we bij de 2-de Kamer-verkiezingen fluks de andere kant op zullen stemmen. Of is dit whishfull thinking?
5-3-2002
Er zou eens een test moeten komen in de trant van:
-IF YOUR WEBLOG WAS A MAGAZINE, WHICH ONE WOULD THAT BE?-
Welke weblogger is een:
HP/de Tijd
Elle
Cosmopolitan
Opzij
Psychologie
Ouders van Nu
Vrij Nederland
Elsevier
OOR
Quote
Avenue
Foto/Focus
Marie-Claire
BlvD
Yes
PC/Mac World
Tip-culinair
VT-wonen
Doe-het-Zelf
Beau Monde
Playboy
Idioot vragenlijstje maken; wat fotootjes van de bladen scoren en hoppa, weer een testje.
Ik weet mijn uitslag trouwens al (en anders stuur ik het daarop aan in de vragenlijst)
ODETTE
YOU ARE DEFENITELY A:
De VIVA. Altijd mee op reisjes, je bent er zo doorheen, soms staat er iets handigs in maar vaak is het gewoon alleen maar lekker om te lezen. Niks verontrustends, niks confronterends, en als je niet al te veel wilt nadenken, lees je de VIVA. Ontspanning. Klopt dat een beetje of moet ik mijn marketing-strategie hier aanpassen?
En? Welk magazine past bij jouw log?
De film nooit gezien maar nu ben ik iemand met een Nana Mouskouri-bril. (phew, over hoe je mouskouri spelt moest ik toch nog even nadenken)
Spud dus. Is het wat? Hij lijkt me nogal een pechvogel of zo, maar wel aardig.
Which Trainspotting Character Are You?
Ik vond die meneer van Bar wel leuker. EN Schots bovendien. Maar ja, tis Spud geworden. Iemand nog aanvullende info over the Spud-man?
Morgen de ouders van dat vriendje bellen om te vragen hoe het zit met die opa die verhalen vertelt over de 2-de wereldoorlog. Morgen met Kind II om de tafel om gruwelijke tekening te bespreken. En nu maar weer vlug de volgende nachtmerrie gaan bezweren.
4-3-2002
Ik hou van reizen. En dan bedoel geen rugzak-trektochten door het Himalaya-gebergte, maar gewoon in de auto, de trein, bus, tram en metro.
Je doet mij echt een plezier door me in een trein te zetten met een een kop koffie, een disc-man en een krant of vaag tijdschrijft. En hier tussendoor een beetje uit het raam kijken naar het landschap, leuke huizen en vreemde stationnetjes. Aanspraak hoef ik niet zo. Vandaar dat ik, bij binnenkomst, mijn hele gedoe uitstal op een bank en demonstratief een boek of krant tevoorschijn haal. Niet dat ik daar nou echt in lees, maar het dient meer als waarschuwingsbord: 'Let op! A-sociaal persoon. Niet aanspreken! Heeft het druk met Andere Zaken.'
Ik zit vaak in de tram. Niets leukers dan mensen bekijken, binnen en buiten. Een stategisch stoeltje-voor-1-persoon is dan wel handig. Want naast iemand gaan zitten die niet van plan is zijn benen bij elkaar te doen is niet fijn. Dan moet ik nadenken over: Blijf ik hier zitten? Trek ik me er niets van aan? En duw ik zelfs met mijn linkerdijbeen nog wat steviger tegen mijn buur? Maar eigenlijk is het reisje dan al niet meer leuk. Als je constant in een territorium-gevecht zit, is ontspannen mensen bekijken er niet meer bij.
Vandaag crosste ik weer kris kras door Amsterdam. Eerst tram 24, daarna de 3, dan een stuk lopen. Daarna de metro naar Centraal en daar bus 48 naar het Silodam. Vervolgens weer terug met bus 48 naar CS, tram 25 naar de Pijp en tot slot de 24 naar huis. In de metro, bij de halte Nieuwmarkt kwam ik ze tegen. De grootste stoorzender in reisjes-wereld: De Controleurs.
Ze opereren in groepjes van 6 of 7. Ze hebben allemaal van die rode GVD- pakjes aan en ze zijn het bestuderen waard. Er is er altijd 1 De Leider. Dat is vaak de meest kalme met het meest prettige gezicht. Daaromheen hangt een vreemdsoortig volkje, waarbij ik altijd moet denken aan het vorige beroep wat ze moeten hebben gehad. Was hij soms stratenmaker met kapotte knieen? En die kleine, die zat vast ooit op kantoor maar werd ontslagen en toen had het Arbeidsburo deze baan nog voor hem liggen?
Er is er ook altijd 1 'waarmee-iets-is'. Dit is het type wat groeit zodra hij een uniform aantrekt. Maakt niet uit wat voor uniform, alleen het gegeven dat hij bij Iets Officieels hoort, geeft hem een soort, overigens totaal misplaatst, machtsgevoel.
Vanmiddag was het weer raak. Er liep een wat vreemd uitgedoste man op het perron Nieuwmarkt. Het groepje GVD-ers rook werk aan de winkel. Nummer 1 voorop en vlak daarachter degene 'waarmee-iets-is'.
Borst vooruit, billen naar achteren, net iets te snel en agressief op de man afstappend. "IK ben hier de baas, JIJ bent anders en DAAROM denk ik dat jij geen vervoersbewijs hebt." Macht. IK heb het boekje om JOU op de bon te slingeren. IK mag jou afbekken want IK heb een uniform aan.
Gelukkig liep De Leider er rustig wandelend achteraan en nam de situatie over. De vreemd uitgedoste meneer haalde mopperend een verfrommeld vervoersbewijs uit zijn zak en liet het zien aan de kalme leider. Die glimlachte vriendelijk 'dankuwel' en de man slofte weg.
Het gezicht van de man 'waarmee-iets-is' sprak boekdelen. Teleurstelling alom. Niet gescored en bovendien geen spoortje angst of woede weten op te wekken. Shit. Geen respect gekregen. Weg machtsgevoel.
En terwijl ik inwendig juichte om de triomf van de vreemde man, zat die gefrustreerde bal gehakt van het GVD vast te bedenken hoe hij de volgende keer Nog Officieler zou kunnen overkomen. En hoe hij dan wel respect en bewondering zou krijgen.
En dan zal je zien, de volgende keer krijg ik natuurlijk aan het einde van de dag zo'n opgeladen GVD-er voor m’n neus die bij mij zijn gram komt halen.
Maar ik heb lekker een abonnement.
3-3-2002
Ik lees bij Puck een stukje over een lawaaierige hamster en er gaan hier gelijk allerlei alarmbellen af. HAMSTER! Goeie help, hamsters. Breek me de bek niet open.
Ooit in een grijs verleden mochten mijn zusje en ik allebei een hamster uitzoeken in de dierenwinkel. Het werden 'Molly' (van m’n zus) en 'IJsbeer' (van mij, want hij was wit.) Molly en IJsbeer zaten aanvankelijk samen in een daartoe aangeschafte kooi met wiel en drinkbakjes. Al snel werden ze uit elkaar gehaald want ze vochten als wilde beesten. Ieder een eigen kooi, ieder zo’n wiel. Hamsters zijn nachtdieren, maar daar kwamen we pas achter toen we ieder op ons eigen kamertje 's nachts wakker werden gehouden door het krankzinnige gedraaf van de beestjes. Blijkbaar moeten hamsters ook wat ernergie kwijt want ze werkten iedere nacht een heus fitness-programma af in hun wielen. Iedere nacht togen wij met de kooien naar de wc op een lager gelegen verdieping waar de beestjes dan maar samen fijn, achter een gesloten deur mochten rennen. Ze renden niet alleen in hun wielen maar knaagden ook aan het ijzeren traliewerk van hun kooi. Oh gruwel, wat een ergerlijk geluid.
Op een ochtend deed mijn zusje een schokkende ontdekking: Molly had maar liefst 8 mini-hamsters geworpen. Roze naakte beestjes krioelden op en over elkaar heen in het holletje van de kooi. Feest natuurlijk! Leuk! Jonge hamstertjes. Dat Molly een vrouwtjes-hamster was wisten we al maar de mensen in de dierenwinkel hadden wel even mogen melden dat het hier om een BEVRUCHTE vrouwtjes-hamster ging.
Na 3 dagen zag ik in de kooi van IJsbeer ook 6 roze beestjes. IJsbeer was echter als mannetje bestempeld maar ja, ook wij snapten wel dat dat een foutje was. De veertien kleine roze wurmpjes werden schattige wollige hamstertjes. Piepkleine zachte bolletjes met lieve kraaloogjes.
Mijn zusje en ik sliepen destijds op zolder. Naast onze kamers was het zogenaamde Rommelhok. Een klein kamertje wat tot de nok toe gevuld was met oude tuinstoelen, kasten, boeken en meer van die dingen die mijn ouders niet weg wilden doen, maar waar ook geen plaats meer voor was. Je had er niets te zoeken, in dat rommelhok en het was gevaarlijk bovendien want netjes opstapelen was er niet bij. Elk moment kon je een kast, stoel of hoogtezon op je kop krijgen.
En jawel! Wat je niet wilt gebeurde toch: de kinderen van Molly ontsnapten. Alle 8, plus moeder, waren op een dag uit de kooi verdwenen. Gezamelijk hebben we de hele zolderverdieping afgezocht en wonder boven wonder ALLE 8 (plus moeder) weer gevonden en gevangen. Natuurlijk zat meer dan de helft in het Rommelhok. Maar voor bolletjes wol waag je je leven natuurlijk zonder slag of stoot.
Kleine hamstertjes worden groot en zijn niet alle 14 te handhaven in een gemiddeld gezin. Wat te doen met de hamsters? Een hamster was alvast onder de pannen. Een jongen op het werk van mijn ouders had interesse. We zochten de liefste en mooiste hamster voor hem uit en gaven hem extra aandacht tot het moment dat hij naar zijn nieuwe verblijfplaats zou worden overgeheveld. De jongen heette Hester en de jonge hamster werd voor het gemak ook maar Hester genoemd.
De overige beestjes hebben we op een dag in een emmer met zaagsel gezet en zijn langs de deuren gegaan om de hamstertjes aan nieuwe verzorgers te helpen. Dat lukte nog heel behoorlijk. Twee meisjes aan de deur met een emmer met pluizige bolletjes doen het goed in de verkoop.
Toen alle hamstertjes vergeven waren, werd het tijd om Hester te laten verhuizen. Hester werd meegeven aan mijn ouders en met een gerust hart namen wij afscheid van hem. Hester had een goede plek gevonden. Wij waren blij voor beide Hesters.
Molly is uiteindelijk weggegeven aan een vriendinnetje en IJsbeer heeft zijn (pardon: haar) winterslaap niet overleefd. Einde Tijdperk Hamster.
Jaren later heeft mijn moeder ons verteld wat er met Hester-de-Hamster is gebeurd. Ze durfde het ons destijds niet te vertellen, en terecht, want het was een Diep Menselijk Drama geworden.
Hester was namelijk niet echt een hamster-liefhebber. Hester was totaal ongevoelig voor zachte vachtjes en kraaloogjes. Hester hield veel meer van koud en glibberig. Hester hield van reptielen en slangen. En slangen voeden zich met…u raadt het al: HAMSTERS.
Ikkanhetnietlaten,ikkanhetnietlaten,ikkanhetnietlaten,ikkanhetnietlaten,ikkanhetnietlaten, ikMOETzedoen:
Which Rock Chick Are You?
(via)
Heeft het zin om in the middle of nowhere aan een blinde man met stok en geleidehond de weg te vragen?
Ja. Dat heeft zin. De man heeft ons keurig langs weilanden, pittoreske ophaalbruggetjes en kanaal doen aankomen bij het mooie kabouter-plop-huisje, alwaar 1 prachtige baby de hele middag de show heeft gestolen.
Ik heb beroerd geslapen maar ik ben in elk geval uniek. Nou ja, is ook wat waard. Dan. Geloof ik. En de zon schijnt ook nog. Jee.
What is your meaning of life?
(via)
Zoek: