Autorij-foto's

Het spijt me hoor, er zijn alleen autorij-foto's.





Er is wat mij betreft overigens niets mis met autorij-foto's. Als ik naar autorij-foto's kijk, lijkt het net alsof ik weer op de plek der autorij ben. Ik kan niet autorijden, maar ik ben een geboren bijrijder. Ik deel voedsel en limonade uit, verzin spelletjes voor de achterbank, lees kaart. En maak dus autorij-foto's. Ik verzamel ze. Omdat ik er vrolijk van word en omdat ik me, als ik weer thuis ben, beter kan herinneren onder welke omstandigheden we daar reden. Omstandigheden en een bepaald gevoel bij die omstandigheid bepaalt meestal de herinnering. Als geheugensteun zijn er dan autorij-foto's, foto's van beweging en onderweg. Het hondje reist iedere keer mee, ongeacht vanuit welk barrel de autorij-foto nou weer is gemaakt. Het is een afwijking, maar een vrij onschuldige.

Meer autorij-foto's:
Normandië in 2004
België in 2004
Nijmegen, Fransestraat, vlakbij ouderlijk huis
Nijmegen, Trajanusplein
België in 2006

Belgische bevindingen

Al jaren komen we in hetzelfde huis en al jaren lees ik de gastenboeken die daar op tafel liggen. Veel berichten over ontmoetingen met everzwijnen, herten en reeën. Nooit een levend wild beest gezien. Tot afgelopen dinsdag. In de verte zag ik twee reeën lopen. Op zich niets raars in een bosachtige omgeving. Maar de twee besloten door de afrastering van de tuin te kruipen, en op tien meter afstand van mij halt te houden. Ze keken me aan met hun reebruine ogen. Gewoon, zo van "Hallo en Goeiemorgen". Ze wisten vast dat ik geen jager was, maar zo'n stadse die ernstig onder de indruk terugkeek. Toen draaiden ze zich kalmpjes om en sukkelden verder, de tuin uit. Ik begreep ineens de enthousiaste berichten uit de gastenboeken. Oog in oog staan met wilde dieren die niet al te zeer van jou schrikken is bijzonder.

Voorts waren daar de bezoeken aan de firma's Delhaize, GB en Champion, waar ik me blijf verbazen over de afdelingen conserven en taartversieringen. Ons frans was roestig maar overal kregen we uiteindelijk waar we om vroegen. (koffie met veel warme melk, de wc, een kinderbroek in maat 134, een postzegel en een praatje over het weer.) De enige zin waar een toneelstukje aan te pas kwam was: "Nee, die schoenen hoeven niet in de doos, hij wil de nieuwe schoenen aanhouden".

Er was 'smeltende sneeuw', regen en wind en op de laatste dag een zonnetje. Er was een groep aandoenlijke pubervarkens op het pad verderop en Polly-de-Pony van de overburen leefde nog steeds. Hulde voor de open haard en het bad, en nog meer hulde voor de potten citroen-mayonaise. Naast de open haard stond een televisie met een dvd-speler. We keken (voor de meisjes) Notting Hill voor de 485-ste keer en daarna iets engs over een onderzeeboot. (voor de jongens)
Bij gebrek aan Nederlandse zenders hebben we de hele finale kunstrijden op de schaats in het frans gevolgd. Bijna alle jurkjes waren stom, en een Japanse met een onuitsprekelijke naam heeft gewonnen. De hele onderneming neemt drie uur rijden vanaf Amsterdam in beslag, maar je hebt het idee dat je ver weg bent. Ik hou daarvan, van die wisseling van landschap zonder noemenswaardige inspanning. Op de autoradio hoorde ik het mooiste Belgische woord: iemand sprak over de sensibilisering van de samenleving. Dat hoor je Balkenende nou nooit zeggen.

Foto volgt maar zitten nog in camera. Helaas voor u heb ik weer eens een autorij-serie gemaakt omdat ik autorij-foto's nou eenmaal erg fijn vind. Ik zal kijken of er nog ergens een fatsoenlijk Nederlanders-op-vakantie-exemplaar bij zit.

Gatverdamme!

Zo vlak voor mijn onderduik in onderstaande rust moet ik me nog even ergens over opwinden. Tuurlijk.
Het is best heel flauw en kinderachtig en het heeft vast iets te maken met die bundel aangespannen zenuwen, maar wat niet helpt is een reclame van CILLIT BANG! Ik ben nog maar nauwelijks bekomen van de zuurstokroze verpakkingstoestand van het merk Vanish Oxidinges whatsoever, en nou komt er weer zo'n totaal onappetijtelijke jongeman in slome broek een of andere paarse fles aanprijzen. Goeie help. CILLET BANG! Wie verzint zo'n naam? "Met Cillet Bang heb ik maar één schoonmaakmiddel nodig in plaats van twintig." Miepert zo'n muts in de douche. Laat ik het zo zeggen: ieder schoonmaakmiddel, verpakt in roze of paarse fles dient te worden gewantrouwd. Ieder schoonmaakmiddel dat én je aanrecht een beetje netjes houdt, én roestvlekken verwijderd, is zo agressief dat je er waarschijnlijk ook je auto mee kunt tectyleren. Of vijf keer overgeverfde deuren mee kunt logen.
Dus A: de kleur van de verpakking wekt, bij mij althans, een gigantische aversie op. Blauwe tomaten, dat werk. Schoonmaakmiddelen dienen te worden geassocieerd met de kleur geel. Qua fris en citroen enzo.
B: Ik wil mijn douche helemaal niet schoonmaken met een middel dat ook het vijf-eurocentmuntstuk laat glimmen en
C: Ik ben best bevattelijk voor Voor- en Na reclame-achtige aktiviteiten (die van T-shirts met chocoladevlekken en daar dan nog eens expres inkt overheen gooien, u kent ze wel) maar dan niet vergezeld van een jongen in een C&A-broek uit de jaren 70, en een oubollige mevrouw waarvan je op dertig kilometer afstand ruikt dat ze wél twintig verschillende schoonmaakmiddelen in huis heeft.

En potverdomme, wat trof ik vandaag aan in het keukenkastje rechtsonder? Juist.