[Previous entry: "Gatverdamme!"] [Main Index] [Next entry: "Autorij-foto's"]

02/25/2006 Entry: "Belgische bevindingen"

Al jaren komen we in hetzelfde huis en al jaren lees ik de gastenboeken die daar op tafel liggen. Veel berichten over ontmoetingen met everzwijnen, herten en reeën. Nooit een levend wild beest gezien. Tot afgelopen dinsdag. In de verte zag ik twee reeën lopen. Op zich niets raars in een bosachtige omgeving. Maar de twee besloten door de afrastering van de tuin te kruipen, en op tien meter afstand van mij halt te houden. Ze keken me aan met hun reebruine ogen. Gewoon, zo van "Hallo en Goeiemorgen". Ze wisten vast dat ik geen jager was, maar zo'n stadse die ernstig onder de indruk terugkeek. Toen draaiden ze zich kalmpjes om en sukkelden verder, de tuin uit. Ik begreep ineens de enthousiaste berichten uit de gastenboeken. Oog in oog staan met wilde dieren die niet al te zeer van jou schrikken is bijzonder.

Voorts waren daar de bezoeken aan de firma's Delhaize, GB en Champion, waar ik me blijf verbazen over de afdelingen conserven en taartversieringen. Ons frans was roestig maar overal kregen we uiteindelijk waar we om vroegen. (koffie met veel warme melk, de wc, een kinderbroek in maat 134, een postzegel en een praatje over het weer.) De enige zin waar een toneelstukje aan te pas kwam was: "Nee, die schoenen hoeven niet in de doos, hij wil de nieuwe schoenen aanhouden".

Er was 'smeltende sneeuw', regen en wind en op de laatste dag een zonnetje. Er was een groep aandoenlijke pubervarkens op het pad verderop en Polly-de-Pony van de overburen leefde nog steeds. Hulde voor de open haard en het bad, en nog meer hulde voor de potten citroen-mayonaise. Naast de open haard stond een televisie met een dvd-speler. We keken (voor de meisjes) Notting Hill voor de 485-ste keer en daarna iets engs over een onderzeeboot. (voor de jongens)
Bij gebrek aan Nederlandse zenders hebben we de hele finale kunstrijden op de schaats in het frans gevolgd. Bijna alle jurkjes waren stom, en een Japanse met een onuitsprekelijke naam heeft gewonnen. De hele onderneming neemt drie uur rijden vanaf Amsterdam in beslag, maar je hebt het idee dat je ver weg bent. Ik hou daarvan, van die wisseling van landschap zonder noemenswaardige inspanning. Op de autoradio hoorde ik het mooiste Belgische woord: iemand sprak over de sensibilisering van de samenleving. Dat hoor je Balkenende nou nooit zeggen.

Foto volgt maar zitten nog in camera. Helaas voor u heb ik weer eens een autorij-serie gemaakt omdat ik autorij-foto's nou eenmaal erg fijn vind. Ik zal kijken of er nog ergens een fatsoenlijk Nederlanders-op-vakantie-exemplaar bij zit.

Gepost door Robthelob @ 02/25/2006 06:19 PM CET

Een heel sensibele ervaring waar we als mensen niet genoeg van kunnen krijgen!

Gepost door Moniekie @ 02/25/2006 02:09 PM CET