Neuroot

Ik mis het steeds, de getallen met de vieren. En vier is toevallig wel even mijn geluksgetal. Kunnen jullie niet even vastleggen als hij helemaal perfect is en er vijf keer een vier staat? Duurt nog even, maar dan zal je net zien dat ik er niet ben. Van die dingen dus, om je tenen bij op te vreten.

Apekooien

We hadden zes jongetjes en twee meisjes. De hele bundel had na een half uur de helft van hun kleren uit. Ze renden als idioten, voeltbalden, klommen, sprongen trampoline, zwommen in ballenbakken en hadden de grootste lol. Vanaf de kant zagen we de wangen roder en de haren natter worden. Af en toe kwamen ze uitrusten op ons bankje en na de nodige bijtank vlogen ze weer op en ging het weer heen.





We waren gewaarschuwd voor tetterende oren en suizende hoofden wegens de enorme stroom van opgewonden kinderstemmen, maar het viel reuze mee. Wij hadden eigenlijk net zoveel lol met het kijken naar het rondspringend gespuis, als het gespuis zelf. Een dijk van een verjaardagspartij, apekooien in een tunnel.

Haan

Tram 24, halte Muntplein. Overvolle tram, ik sta achterin in de ruimte die volgens mij balkon heet. Voor me rijtjes stoeltjes achter elkaar, allemaal bezet. Aan een van de bijbehorende palen hangt een oude man, duidelijk slecht ter been, heen en weer te zwaaien. Hij houdt de ijzeren paal stevig vast. Op het stoeltje onder hem zit een Surinaamse jongen, begin twintig, Kappa-petje op. De draadjes van zijn Mp3-speler hangen uit z'n oren. Hij wipt met z'n been mee met de muziek op z'n hoofd.
De jongen krijgt de oude zwaaiende man in de gaten en staat op. Hij gebaart dat de oude man op zijn plaats kan gaan zitten. De oude man zegt zachtjes dat hij niet hoeft te zitten, omdat hij dan daarna niet meer overeind komt. Hij heeft slechte knieën en die kunnen beter rechtop blijven staan. De jongen verstaat dit alles niet goed vanwege de muziek op z'n oren en zegt hard dat de man mag gaan zitten. Ze staan nu allebei tegenover elkaar te gebaren en te roepen en het betreffende stoeltje blijft ondertussen leeg.

Terwijl de twee iets aan elkaar duidelijk proberen te maken, glipt een man met duur suede jasje, ribfluwelen broek en gaatjesschoenen, type Concertgebouwbuurt en dan het vervelende soort, op het stoeltje. Hij is aan het bellen en bralt er stevig op los. De Surinaamse jongen en de oude man kijken verschrikt op van zoveel hanengedrag. Een enorme zinloos geweld-aanval golft door me heen. Ik haat mensen die zich zo vanzelfsprekend de halve wereld toeëigenen. Op basis van wát in godsnaam?

Moedig voorwaarts

Vandaag zat ik in een sessie. Een sessie over leidinggeven. Misschien klinkt dat herkenbaar, zo'n bijeenkomst onder leiding van Iemand Die Weet Hoe Het Moet en die dan de deelnemers dingen laat ontdekken. Zodat zij ook Weten Hoe Het Moet. Meestal zijn dat soort sessies oeverloos vervelend, maar deze was goed. De Iemand van de leiding had namelijk zinnige dingen te vertellen. En daar houden wij van, van zinnige dingen. Moedig voorwaarts enzo. Jammergenoeg verkeer ik tegenwoordig vaak in een omgeving waar weinig moed te vinden is en voorwaarts gaan we met horten en stoten. En soms staan we helemaal stil en gaan we zelfs een stap achteruit. Dat is natuurlijk doodnormaal in een mensenleven, maar echt leuk is het niet.

Tijdens de sessie kwamen spreuken voorbij. Ook die kent u vast wel, als u ook wel eens zo'n sessie heeft moeten ondergaan. En nu wil het toeval dat ik ben uitgenodigd om tekstjes te bedenken voor op een tegel. Ik ben gek op tegels met spreuken, maar er zelf een bedenken valt nog niet mee. Vandaag kreeg ik er zomaar twee gratis en voor niets aangereikt door de Iemand van de sessie.

Als je het geloof niet hebt, is het moeilijk om missionaris te zijn.

Zo. Die zit. Die wil ik wel op een tegel. Op een witte tegel met blauwe krullerige lettertjes om precies te zijn. De ander is nu ik er zo over nadenk meer iets voor op een T-shirt. Maar misschien dat een piepklein tegeltje ook wel wat zou zijn.

Jamaar is eigenlijk Nee.

Goed hè? Zoiets verzin je niet! Hij had er nog meer, maar ik ben bang dat als ik die hier vrijgeef, u gezamelijk over uwer nekjes gaat. Je kunt ook overdrijven met die sessie-spreuken namelijk.

Afwijking

Jaja, ik weet heus wel dat het stom is. Maar ik kan er niks aan doen, het is een afwijking. Twee maanden geleden zat hij in mijn mailbox. Vlak voordat we gingen verhuizen. En net moest ik toch even kijken of hij er nog was. Hij is er nog. Met begeleidende tekstjes als: Geschikt voor combinatie wonen en werken; Bouwjaar pand rond 1926; Grotendeels al opgeknapt; Houten gevels, constructie deels van staal; Onbebouwd perceel naast het pakhuis; Mogelijkheid om aan of bij te bouwen.
En dan zo'n plaatje:





Zucht. Ik leer het nooit.

Hebben

In de categorie: Hebben! hier deze. De bobbels, de foto's, allemaal. Maar een gewone Van het concert des levens krijgt niemand een program is natuurlijk ook goed.