Kiek

Kind-I deed vandaag judo-examen en Kind-II en ik zaten aan de kant. We mochten niet aanmoedigen want bij judo hoort stilte, buigen en allerlei ingewikkelde rituelen en ondertussen rolt het ene jongetje over de ander en klinken er behoorlijke knallen op de mat. De ouders legden alles vast en ook ik haalde het toestel uit m'n tas. Kind-II nam de camera over en vanaf dat moment had ik net zoveel oog voor hem.





De meeste kinderen kieken er lustig op los als ze de beschikking over een echt fototoestel krijgen. Zoniet Kind-II. Het was me nog nooit zo opgevallen maar hij staat dus te bedenken welke foto hij wil maken. Hij fluistert voor zich uit: "Nee zo niet, dat is niet mooi, maar ik wil wel dat dat ene jongetje er op komt." Dan zoomt hij in, trekt een frons, loopt om de mat heen om positie te bepalen en klikt. Daarna komt hij terug en zegt dingen als: "Dan weet je het, dit is hem." Hij maakte foto's van alle kinderen, van de akties op de mat, van de moeder naast me en van mij. Nu wil hij een eigen camera. Of die van mij als ik weer eens een nieuwe koop. Ik denk dat dat geen slecht plan is.
Kind-I behaalde twee oranje slippen en was zo trots als een ouwe aap.

In verband met de lengte van de pauze valt de hoofdfilm in het midden

Pauze (klik)

Boom

*Tring* zei de telefoon, *Ploink* zei de mailmelder, *Help!* riep een collega, *Hallo, wat gaat u hier aan doen?* brulde de abonnee. Ik maaide met m'n armen in het rond, beantwoordde zo goed als het ging vragen, deed erg mijn best opgewekt te com-mu-ni-ceren en praatte ruzies uit. De aanvragen wapperden om m'n hoofd, er stonden drie koude koffies op m'n bureau en mijn collega en ik barstten in lachen uit. Een zeer succesvolle aktie, dat wel! Succes is geweldig, maar de wallen onder mijn ogen bieden plaats aan op z'n minst vijf hoeren en het suist een beetje in m'n hoofd.

"Hallo, mag ik je iets vragen?" vroeg een collega van de buurafdeling vriendelijk. Ik wilde net gaan roepen dat iedereen maar even moest wachten, maar het ging helemaal niet over werk. Ze had iets voor me en of ik mee wilde doen. Met een receptenboom. Wat is in hemelsnaam een receptenboom, zei ik knorrig. "Nou, eigenlijk is het een soort kettingbrief maar dan met recepten. Jij houdt toch van koken?" Het is een groot misverstand dat mensen die van lekker eten houden, ook gelijk uren in de keuken willen staan. Ik hou erg van koken maar alleen als ik tijd heb. Tijdens vakanties enzo. Maar ze stond er zo vriendelijk en vooral rustig dat ik zwichtte voor de blanco envelop met instructies. Nu zit ik hier met die instructies en een klein lijstje met mensen die iets toegestuurd willen hebben. Dit is een receptenboom. Er is geen geld mee gemoeid, alleen postzegels. Dit is gewoon leuk omdat je uiteindelijk 36 recepten van verschillende personen ontvangt.
Oh.
Dit is dus leuk.
Ik denk aan die vijfentwintig kookboeken in mijn boekenkast en bedenk me dat ik helemaal niet zit te wachten op nog 36 nieuwe kooksels. Maar ja, een vriendelijk gezicht in rokende puinhopen, daar kan ik niet tegenop. Wat zal ik eens sturen naar Persoon B? En vooral: hoe krijg ik zes mensen zo gek om hetzelfde te doen?

Zwelg

For obvious reasons, nou ja, voor mij dan want u heeft natuurlijk geen idee maar neem het dan maar gewoon even aan, ben ik een dagje thuis. Gewoon gebeld vanochtend: ik kom niet. Doet wonderen hoor, hardop zeggen dat het niet gaat, je niet ziek bent maar dat je dringend een dag thuis en alleen moet zijn. Dit alles in het kader van Hoppa maar dat had u vast al begrepen. Misschien dat ik morgen Hoppa ontslagen word, maar dat is morgen.

Vooralsnog slinger ik hier in m'n eentje door m'n huis, doe niks en heel veel tegelijk en ineens was ik bij Sas op bezoek. Natuurlijk had zij ook een stokje en daar stond het toverwoord voor deze zwelgdag: Gilbert O' Sullivan. Woepie, het ultieme snotterlied is zojuist mijn computer ingekropen en nu is Gilbert hier, met violen en al, heel hard bezig niet te rijmen. Liedjes als Nothing Rhymed maken de dag helemaal af. Zo. En nu ga ik mijn moeder bellen.

Zzzzzzz

Ik wil een winterslaappil. Twee maanden slapen en dan uitgerust en tien kilo lichter wakker worden. Rechtstreeks de lente in. Kan iemand dat even gaan uitvinden en daarna iets met mijn werkgever regelen?

Hoppa

Ik dacht, ik ruim 's op. Al die tekst, al dat gedoe, ik post voortaan een stukje of gooi een muziekje de lucht in en dan is dat gewoon weer snel weg. Hoppa, move on. Past precies bij mijn stemming van de laatste tijd. Hoppa. Maar u vindt er wat van, getuige mijn mailbox. Of het log kapot of ziek is. Wat er aan de hand is. Nou dit dus. Ik zal, bij wijze van compromis voortaan drie dingen laten staan. Als een soort van Hoppaatje. Maar dan weet u dat ik met grote stappen door mijn leven baan. Hopelijk alleen nog maar voorwaarts.