[Previous entry: "Moed"] [Main Index] [Next entry: "The Unbearable Lightness of Seeing"]

07/03/2005 Entry: "Dag Alleen"

De kinderen zouden een dag weg gaan. Naar hun vers aangekomen Nieuw-Zeelandse opa & oma en ik ging niet mee. Ik mocht een Dag Alleen. Daar was ik gisterenavond al zo blij mee dat ik vannacht slecht sliep en veel te laat wakker werd. So far voor deel-I van de Dag Alleen.
Als je een tijd hard hebt gewerkt en verder ook nog het nodige aan het hoofd hebt gehad, is zo'n kale, lege dag maar een vreemde gewaarwording. Hoe ging dat ook alweer? Zelf weten wat je doet of eet en wanneer? Ik besloot naar het strand te gaan. In m'n eentje.
Gewapend met water, de I-pod, een handdoek, fruit en het laatste boek uit mijn persoonlijke Thomas V-cyclus slofte ik naar mijn strandje verderop. Ik spreidde mijn handdoek en ontdekte dat ik wel mijn bikinibroekje had aangedaan maar het bovenstuk was vergeten. Shit zeg.





Naast me lag een meisje te lezen, topless. Er zat niets anders op, mijn blote borsten moesten ook maar in de zon. Voor het T-shirt was het echt te warm en ik wilde niet terug. Nou heb ik beslist niet het lijf voor het bevallig topless in de zon lig-gedoe, en de ontspanning werd er ook niet beter op toen bleek dat mijn buurjongens vrouwen aan het keuren waren. Kijk, goeie billen daar voor je! Jezus wat een tieten zeg! Fijn. Heel rustgevend ook. Ik dook in De Zomerval.

Het was plakkerig warm aan het strand, maar het water was met die blote borsten natuurlijk helemaal geen optie. Zelfs het slanke meisje naast me deed haar bovenstukje aan voordat ze ging zwemmen. Ik las stug door, en probeerde nergens meer op te letten. In het boek ging het steeds slechter met de hoofdfiguur en ik moest steeds harder lachen om al die neerslachtigheid. Ik weet niet wat het is met die boeken van Thomas V. Ze zijn echt niet vrolijk, mensen voelen zich over het algemeen of woedend of depressief of alles tegelijk, maar toch moet ik lachen. Ik zie de hoofdfiguur steeds voor me, zie ook wat zijn tegenspelers doen en denk dan vaak: dat ken ik. Dat zal het zijn. Inmiddels zag ik mezelf ook ineens zitten, half bloot in het zand, hardop lachend om een boek, en besloot dat het tijd werd voor een koffie in de strandtent. Een eindje verderop speelde een radio een nummer van Fergal Sharky. Was dat niet die man die ook echt op een haai leek?

In de strandtent was het rustig, mensen waren druk in de weer met voedsel en rosé en er strompelde een klein kindje dat net had leren lopen. Toen de kletsnatte hond voor de tweede keer onder mijn rokje dook vond ik het wel genoeg. Op weg naar huis vroeg een jongen of hier ook een tram reed. Oh, jij woont hier! zei hij jaloers. Ja, ik woon hier en nu wil ik naar huis en het zou fijn zijn als er dan iemand was die mijn stijve nek even loswrikte. Ik moet meer oefening in die Dagen Alleen.

Gepost door Marieke @ 07/30/2005 05:30 PM CET

Ik had ook anderhalve dag alleen. Helemaal alleen. En ik heb helemaal niets gedaan. Niks, echt niks. En daar waren ze heel erg verbaasd over. En van mij hadden ze best nog een dagje weg mogen blijven... Is dat erg?

Gepost door Micheline @ 07/05/2005 11:01 PM CET

dusss, op een vrij te besteden dag waarop je je afvraagt hoe je dat vroeger ook weer deed kies jij ervoor om onervaren toploos op een strand te gaan liggen,...
over opwinding gesproken :-)

Gepost door peet @ 07/04/2005 02:27 PM CET

houd moed, want het went en het went ook niet ...

Gepost door marijke @ 07/04/2005 12:52 AM CET

oeh, heel herkenbaar. Aan het eind van zo'n dag ben je nog blij dat ze weer terugkomen...

Gepost door Zus van Zonen @ 07/03/2005 08:03 PM CET

ik oefen nog steeds: Dagen Samen
;-)

Gepost door zeppo @ 07/03/2005 07:51 PM CET