[Previous entry: "Test"] [Main Index] [Next entry: "Anders"]

05/04/2005 Entry: "Interpassief"

Sinds de komst van allerlei interactieve gadgets, is het gemiddelde liefdesleven er niet persé eenvoudiger op geworden. We communiceren wat af met z'n allen, maar waar gaat het eigenlijk over?
Een goeie vriendin heeft sinds een aantal maanden verkering met een meneer die helemaal op de hoogte is van het gebruik van internet, MSN, mailprogramma's, mobiele telefoon en sms. Dus dan mailt hij haar dat hij haar gaat bellen.
"Waarom belt hij je dan niet gewoon gelijk?", vraag ik onnozel. Hij is moe, zegt de vriendin. Dus de man zit redelijk wakker, rechtop achter zijn laptop en is genoeg bij zinnen om een mail te sturen maar te moe om te bellen? Maar daar wil de vriendin niets van horen. Hij is moe en zij begrijpt hem. "Je bent gewoon verliefd en hebt oogkleppen op," zeg ik tegen haar. "En jij begrijpt er niets van", zegt zij. "Jij bent ouderwets en tegenwoordig gaat dat allemaal heel anders".
Ze MSN-en ook, de vriendin en haar kersverse verloofde. Maar dan krijgen ze ruzie omdat ze elkaar via het kleine typvakje van zo'n MSN-programma totaal verkeerd begrijpen. "Hou daar dan mee op!", opper ik. Janee, dat moet, dat MSN-en, want ze zien elkaar zo weinig en dit is het enige 'live' contact dat ze hebben in hun drukke weekschema's. De ruzies op MSN worden via de mail bijgelegd of ze smst hem na de gewraakte MSN-sessie dat ze het niet zo bedoeld heeft en dat ze van hem houdt. Hij smst de volgende dag terug dat hij snel zal mailen om uit te leggen wat hij bedoelde te zeggen en dat hij haar ook erg lief vindt. Laatst ging het niet zo goed met haar en ze smste een bericht naar haar lief die ver weg iets belangrijks aan het doen was. Hij liet niets van zich horen. Twee dagen later kreeg ze een mail dat hij haar bericht wel ontvangen had, maar dat hij haar niet had kunnen helpen omdat zijn mobiel geen sms meer kon versturen.

Mijn vriendin is een lieve vrouw en ik gun haar alle geluk van de wereld, maar als ik haar bezig zie moet ik vaak heel hard zuchten. Toen ik ooit verkering kreeg belden we. Dag en nacht. Of we lagen in elkaars armen op de momenten dat we elkaar wél konden zien. En als we elkaar niet onder handbereik hadden en er buien van opperste verwarring langskwamen, brulden we hoogstens een antwoordapparaat vol met dingen waar je de volgende dag je tong voor wilde afbijten. Op afstand had je lief en schopte je stennis via de telefoon of per brief. Goedmaken deed je in bed. Als je twee uur gereisd had met de trein en je maar hoopte dat hij op het station zou staan om je op te halen. Onderweg viel er tenslotte weinig te sms-en. Vertrouwen moest je hebben, en een soort blind geloof dat het allemaal wel goed zou komen tussen jullie, ook zonder een overdaad aan communicatiemiddelen.

Voor mijn vriendin heb ik het laatste Oprah-boek gekocht. He's just not that into you. Ze zal het boek nu niet kunnen waarderen. Vanwege de oogkleppen. Dus misschien is het handig dat ik haar een sms stuur ter voorbereiding of leest ze dit via dit weblog op internet. Meer waarschijnlijk is het dat ik haar binnenkort uitnodig om te komen eten. Zodat we de oogkleppenkwestie bespreken terwijl we elkaar kunnen aankijken. En ze zich realiseert dat al die interactieve poespas alleen maar leuk is als je elkaar écht wilt. Als bonus, niet als basis.

Gepost door pomme @ 05/05/2005 11:22 AM CET