5-1-2002
Ik moet eens afleren om PUCK'S LOG te 'gebruiken' als startpagina. (sorry Puck) Als haar log eruit ligt, heb ik in deze nachtelijke uurtjes helemaal niks om te lezen.
Ik heb ook geen links in mijn log. Vond ik niet nodig. Maar het is wel erg handig. Merk ik nu.
En misschien ook wel gewoon aardig voor trouwe mede-loggers.
(voornemen 39-C: links aanmaken)
4-1-2002
Mijn kinderen kijken graag naar Pokemon. Ik niet. Ik vind het een stom tekenfilmpje met een merchandising waar ik helemaal ACHTERLIJK van word. Flippo's in chipszakken, boekjes, poppetjes, lollies, overal zitten die godvergeten Pokemon op en in. Je ziet het overal. Je moet je dus als ouder vreselijk wapenen om niet overal aan toe te geven.
Het is ook helemaal niet erg om kinderen dingen te weigeren. Mijn kinderen mogen best weten dat ze sommige spullen niet krijgen. Ik probeer ze uit te leggen dat het soms te duur is, dat ze genoeg speelgoed hebben en als zij dat niet vinden, dat ze dan hun eigen speelgoed maar moeten maken. Met een oude keukenrolhuls en een stukje touw kom je tenslotte ook een eind.
Ze mogen wel naar de Pokemon-filmpjes kijken op teevee. We hebben ze aan een grondige inspectie onderworpen. Het is slecht getekend en vreselijk Japans, maar hele ernstige mensbeschadigende zaken komen er niet in voor. Bovendien loopt het altijd goed af. Ook best geruststellend.
Pokemon wordt dagelijks uitgezonden door FOX-kids. Dat is een nogal lawaaierige kinderzender die je echt in de gaten moet houden. Na Pokemon komt een beduidend minder vriendelijk filmpje en de gewelddadigheden worden langzaam uitgebreid, naarmate het 18.00 uur wordt. Rond die tijd is er iets als Power Rangers te zien wat, wat mij betreft ECHT niet door de beugel kan.
Maar goed, wij hebben ook oren en ogen dus we letten goed op.
Maar nu ben ik ECHT ERG BOOS!
Wat flikt de firma FOX-kids namelijk vlak voor de aanvang van het Pokemonfilmpje:
Dan zenden ze een soort Socutera-achtige promo uit over armlastige hongerige kindertjes in een warm land. Kerk-in-Actie heet de club die een voet tussen de kinderzender heeft gekregen. Een bedelfilmpje met een gironummer. Waarin wij worden opgeroepen te Geloven en vooral Geld te storten. Allemaal heel goed en zinnig maar NIET op een kinderzender!
Kinderen van deze leeftijd hoeven wat mij betreft namelijk nog niet lastiggevallen te worden met De Toestand In De Wereld. Dat deze Toestand niet overal zo rooskleurig is als in ons eigen land, leg ik ze liever zelf uit. In mijn eigen woorden op een goed tijdstip. Dat hoeven de mensen van KERK-IN-ACTIE echt niet voor mij te doen.
Zijn ze nou helemaal belatafeld!
Kind I heeft per ongeluk, bij een vriendje wiens moeder niet zo goed oplette, op de 11-de september de Volle Mep CNN over zich heen gekregen. Daar hebben we weken daarna nog de 'vruchten' van mogen plukken. Hij was dusdanig overstuur dat hij niet eens meer wilde praten. Nachtmerries om alles in het kinderhoofdje weer op een rij te krijgen. Toen hij van Lego 2 torens had gebouwd en die met een plastic vliegtuigje te lijf ging, konden we het onderwerp weer bespreken. En uitleggen. Eindeloos uitleggen.
Nou weet ik wel dat CNN geen kinderzender is en dat dit een behoorlijk onverstandige moeder betrof. Ik weet ook dat ik mijn kinderen niet tegen alles kan beschermen. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de familie Kerk-in-Actie VIA hun promo's op de kinderzender, gesprekken op gang probeert te krijgen in Nederlandse gezinnen. Met als doel waarschijnlijk dat de kinderen tegen hun ouders vertellen HOE erg het is in die warme landen en dat we geld moeten geven. Anders gaan die kindertjes dood.
BAH. Dat vind ik bijna smerig. Dat vind ik behoorlijk onbeschoft ook. BAH.
En nu ga ik eens kijken of die club op hun site ook een mailadres heeft. Dan kunnen ze daar ook nog eens het vet van me krijgen.
Getverdemme. Ik ben alleen maar onrustig en vervelend.
Ik wil ook zoveel.
Ik wil verhuizen en een nieuw huis verven en inrichten. (dat is altijd al favoriete bezigheid nummer 1)
Ik wil in 1 dag 10 kilo lichter zijn.
Ik wil een andere baan.
Ik wil een dag alleen in huis zijn.
Ik wil ALLE troep opruimen hier. In 1 keer ook. En gelijk grof-vuil laten komen. De helft van de meubels eruit! Hoezee!
Ik wil ook die kerstboom de deur uit hebben.
Ik wil RUIMTE!
Ik wil LUCHT!
Zo'n hele lap Nieuw Jaar in het vooruitzicht heeft dus ook nadelen. Teveel kansen, teveel mogelijkheden, teveel te veranderen. Ik vind het eventjes niet alleen maar hoopvol. Ik krijg het er een beetje benauwd van.
2-1-2002
In een boekje over het wel en wee in the sixties kwam ik een fotootje tegen van een keukenmachine. DEZE om precies te zijn.
De onvolprezen KENWOOD.
Ik werd gelijk 30 jaar terug in de tijd gesmakt.
Mijn ouders hadden exáct dezelfde Kenwood. Baby-blauw met wit en een roestvrijstalen kom eronder.
Als ik naar het plaatje kijk, hóór ik de machine ratelen. Ik weet meteen waar dat zilverkleurig knopje op de voorkant voor is: als je dat indrukt kun je de hele bovenkant naar boven kantelen. Ik weet ook nog hoe de kom in de onderkant klikt. Je moest hem erin zetten en een kwartslag draaien, zo ging hij vast. Ik kan de meest gebruikte garde uittekenen. Die was een soort van ruitvormig met een figuur in het midden. Díe garde gebruikte je als je cake- of taartbeslag wilde maken. Het lichtblauwe gedeelte op de bovenkant kon eraf en daar kon je, als dat nodig was, een glazen mixbeker opschroeven. Met de blauwe knop voorop regelde je de snelheid.
Raar is dat. Dat een plaatje zoveel herinneringen oproept.
Mijn vader heeft onze hele jeugd bijna iedere avond gekookt. Ook taarten en cakes bakte hij vaak. Wij komen uit een smulpaap-familie. Sinds een aantal jaren is dit omgekeerd. Nu bakt mijn moeder de meest fantastische taarten en kookt het avondeten.
Maar ten tijde van de Kenwood, maakte mijn vader nog de cake. Mijn zusje en ik hielden allebei erg van het beslag van de cake. Misschien nog wel meer dan van de cake zelf. Tussen de voorbereidingen en de oven in sloegen wij onze slag. Dan mocht de één de garde aflikken en de ander de kom uitlepelen. Dit wisselde we dan weer om. Het was dus zaak goed te onthouden waar je precies de vorige keer aan of uit gelikt had. Ik ben er nog steeds niet uit waar nou precies het meeste beslag aan bleef hangen: aan de kom of aan de garde.
Later mochten mijn zusje en ik zélf cakes bakken. Niet al te vaak, want het leverde niet zulke mooie exemplaren op. Wij aten namelijk tijdens het bakproces zóveel beslag op, dat er alleen nog iets overbleef voor een miezerige, tot halverwege de cakevorm gevulde cake.
De KENWOOD. Hij is mooi. Hij is baby-blauw. En ik zie ons in de keuken staan. Mijn vader met een cake. En twee zussen die azen op de restjes beslag.
Mijn ouders waren trouwens nogal merkvast.
Niet wat kleding betreft. Daar trokken ze zich, tot groot verdriet van hun opgroeiende dochters geen bal van aan. Als onze broeken te kort waren geworden wegens de enorme groeispurten, naaide mijn moeder vrolijk gekleurde randen onder aan de pijpen. Bloemetjes, ruitjes, vrolijk, ERG vrolijk.
Nú snap ik dat wel. Twee meiden die groeien als kool, daar valt geen kleding tegenop te kopen. Maar toen had ik toch liever een echte Levis gehad. Geheel in dezelfde kleur het liefst.
Mijn moeder ging wat haar eigen kleding betreft zelfs zóver dat ze stelselmatig de labeltjes uit haar eigen kleren knipte. Al die merktekens, wát een onzin!
Maar qua keukenapparatuur hadden ze altijd dezelfde merken. Goeie spullen van de vakman, geen Blokker-gedoe.
Zo weet ik dat KENWOOD een goed merk is. Dat staat in mijn geheugen gebeiteld. MOULINEX is ook een goed merk. MINOLTA en LEICA ook. Maar dat gaat dan weer over camera’s.
Dat merkenverhaal zat er bij mij goed in. Toen ik op kamers ging wonen en toe was aan mijn eerste cassette-recorder kwam ik thuis met een… KENWOOD. Jawel!
NIEMAND in mijn omgeving had een Kenwood-cassetterecorder. Sony, Panasonic, JVC, ja maar géén Kenwood. Ik heb hem puur op het merk gekocht. Ergens in mijn achterhoofd tetterde een stemmetje: "Goed merk! Moet je kopen! Gaat jaren mee!".
Hij is foeilelijk. Zilverkleurig met foute groene en blauwe knoppen en hij maakt een blikken geluidje als je hem open en dicht doet. Alsof hij niet echt is maar van speelgoed. En het klepje waar je het bandje in moet doen loopt ook niet vloeiend maar klapt met een rotgang naar beneden.
De baby-blauwe keukenmachine van mijn ouders is inmiddels geel gespoten. Hij staat ergens in een kast, maar schijnt het nog steeds te doen. En ik wil niet rottig doen maar mijn cassette-recorder doet het, met al zijn handicaps en zo lelijk als de nacht, óók nog steeds. Nee, ik heb geen aandelen maar onthou dat merk: KENWOOD! Gaat jaren mee!
Het aller-aller-aller-eerste testje van 2002! Testjes gaan rap rond dus deze had ik reeds op 2 januari 2002 binnen via BAR en CLAVER.
Take the What Should Your New Year's Resolution Be? Quiz
Iets breken. Zolang het geen ledematen, mijn fijnste ovenschaal, mijn camera of die dierbare kopjes van oma zijn, vind ik alles best.
1-1-2002
Als verstokte Mac-gebruiker is dit natuurlijk vloeken in de kerk maar: wie is nou Bill Gates op deze charming 'klasse'-foto?
Voor allemaal en iedereen een fijn 2002!
Ik weet niet hoe dat er voor jullie uit moet zien.
Ik ga in elk geval proberen de ingeslagen richting van 2001 in 2002 voort te zetten.
Dat betekent dat ik, buiten alle sport-lijn-en anti-rook-voornemens om, wederom ga proberen mijn leven met PLEZIER & LOL te vullen. Dat was ik namelijk een beetje verleerd. Ik was hard op weg een gestresste werkende moeder en In Het Algemeen niet zo'n aangenaam tiepje te worden. Daar staat al een tijdje de rem op.
Dus in 2002 ga ik weer fijn balansen tussen wat MOET en wat ik WIL. Weer leuke grensverleggende en grensbehoudende spelletjes doen. 'Tot hier en niet verder' EN 'hoe zou het aan de andere kant van die muur zijn?'
En ik ga natuurlijk verder bekijken wat de zin of onzin, leuk of niet-leuk, tedoen of niet tedoen en meer van dat soort nietbestaande woorden van toepassing zijn op dit log.
Ik lees zo her&der dat verscheidene loggers van de oude garde er mee op houden. Dat is raar voor de oude garde maar ik kende die mensen niet.
Voor mij is het alleen maar een signaal dat je er dus ook gewoon mee OP kunt houden.
Dat is goed om te onthouden.
Maar vooralsnog typ ik vrolijk verder.
Tot later!
30-12-2001
Minderwaardigheidscomplexen zijn natuurlijk vervelend. Die neem ik op in mijn "Goede Voornemens-lijstje":
Voornemen 4-A:--het verminderen van welk gevoel van minderwaardigheid dan ook EN/OF het minder tentoonspreiden ervan--
Sinds dit log bestaat heb ik meer bewondering gekregen voor dagelijkse columnisten. Je moet het er maar uit zien te persen, iedere dag opnieuw. En dan ook nog met een deadline. Knap!
Het verklaart waarschijnlijk ook waarom de ene column wat meer geslaagd is dan de andere. Je zal maar een rotdag hebben, alleen maar voor je uit willen suffen, helemaal geen ene bal te zeggen hebben. En dan MOET je iets op papier zetten wat oeverloos veel mensen lezen en zelfs naar uit kijken. En dan het liefst ook nog een beetje leuk geschreven. Niet niks. Dus: Leve CaMu, leve Martin Bril, leve de familie Heertje!
Voornemen 4-B is trouwens geworden: minder eisen stellen aan eigen getyp. Meer lol en meer voor De Leuk. Minder mekkeren over als iets niet lukt op de manier die IK in gedachten had. Meer plaatjes (YES!)
Dit geldt overigens niet alleen voor dit log. Misschien wel gewoon een goed voornemen voor 2002.
En?
Hebben JULLIE al goede voornemens gemaakt?
Zoek: