15-12-2001
Veel is traag vandaag. Mijn computer is traag (volgens mij ligt er nog een vorstlaagje over UPC), de trams zijn traag en de mensen in de stad waren ultra-traag.
Ik was helemaal niet traag. Ik ben als een wervelwind op boodschappen-tournee geweest. Boodschappen om te eten en boodschappen om kadoo te doen.
Om het gedeelte boodschappen-om-te-eten wat op te fleuren had ik kind I meegenomen. In de tram (traag, traag, koud ook) naar de Pijp met de rode DIRK-tas onder de arm. Het ging al behoorlijk fout in de HEMA. Die was helemaal volgestouwd met trage mensen die daar blijkbaar allemaal wat te zoeken hadden. Kind I had hier totaal geen zin in en liep steeds weg, naar plekken die voor hem interessanter waren. De knuffelbeesten, snoep en kerstversiering. Drie keer geroepen dat hij bij me moest blijven.
Ik had weer dezelfde troela aan de kassa als laatst. Deze dame weet onbeschoftheid tot een ware kunst te verheffen. Gelukkig was ik deze keer niet het slachtoffer, maar een mevrouw voor me. Ze wilde alleen maar weten waarom op een artikel geen 30% korting was doorberekend. Nou, dát heeft ze geweten, de ziel.
Daarna naar de DIRK op het Marie-Heinekenplein. Het Marie-Heinekenplein is het lelijkste plein van Amsterdam. Daar helpen geen leuke boompjes aan. Alle winkels en restaurants aan het plein gaan uiteindelijk failliet bij totaal gebrek aan uitstraling. Het hele plein hangt van nikserigheid aan elkaar. Het verplichte kunstwerk is ook niet mooi. Alleen als je kunt skaten of skeeleren zou het Marie-Heinekenplein je nog iets kunnen bieden: een strakke vloer.
In de DIRK ging het nog veel misser dan in de HEMA. Kind I had nu besloten niet langer dan 3 seconden bij me in de buurt te blijven. Leuke afleidingsmanoeuvres als: "jij mag de bananen wegen, leuk hč?" hielpen niks. Ja, 3 seconden. Omdat ik niet alleen maar als een wandelende megafoon door de winkel wilde lopen, maar er ook echt iets te doen had, heb ik het maar even gelaten. Hij komt er vaker, weet de weg en ik moest eens niet de paniekerige moeder uithangen. Zoiets.
Na toch maar een aantal kleine roepjes EN "jij mag het toetje uitzoeken, leuk hč?" uiteindelijk bij de kassa beland. Kind I liep weer weg maar was in mijn gezichtsveld. Prima.
Tegenover de DIRK zitten 2 dependances. DIRX (de drogist, blauwe tassen) en een dranken-DIRK. (die heeft vast ook zo'n leuke naam maar dat is me ontschoten.) Maar DAAR moest ik zijn. Voor een half flesje cognac dat in 1 of ander gerecht moest. Kind I was inmiddels op speeltuigen bezig, dus dat moest kunnen.
Uitgebreid uitgelegd dat ik in die winkel 2 meter verderop was en zo terug zou komen.
Eenmaal terug (zonder half flesje cognac) was de boot aan. Midden in het winkelcentrumpje, bij de inpaktafels stond hij HEEL HARD te huilen. Mamma kwijt. Mamma weg. Alles vergeten wat ik gezegd had. MAMMAAAAAA!!
En toen ben ik heel ON-pedagogisch eerst uit mijn slof geschoten. Dat mag niet volgens de boeken. Het Kind is al genoeg geschrokken. Je hoort het te troosten. En te zeggen : "kijk! hier is mamma weer".
Ammehoela! Laat hem maar even ondervinden wat het betekent als je geen zin hebt om te luisteren. Dan gebeuren er soms vervelende dingen. Omdat grote mensen echt meer weten over de gevaren van drukke winkelcentra, enge verkeerssituaties en dat je niet met je hand aan een rijdende tram moet komen.
DAARNA heb ik hem getroost. En heb ik uitgelegd dat IK ook schrik als hij ineens weg is. Toen was alles weer goed.
Op de terugweg werden we aangenaam verrast door (toch nog) een attractie op het Marie-Heinekenplein. Er stond een rijdende kroeg midden op de strakke vloer. Een soort lange kar met bar en bierton. Aan elke barkruk waren fietspedalen bevestigd. Voorin een stuur. Er zaten 6 of wat vrolijke student-achtigen aan de bar. Zag er grappig uit. Het Fietscafe heet het. Net toen ik me af ging vragen of die pedalen ook echt ergens voor zouden zijn, of dat het een geestige aankleding betrof, ging het hele gevaarte rijden.
Marie-Heineken af, Ferdinand Bol op (op zaterdag geen pretje) en hoppa, zo richting Stadhouderskade. Alle berijders fietsten mee. Het ging langzaam maar het ging! En iedereen keek. Wij ook. En we moesten lachen.
Zo was deze hele boodschap-operatie toch nog geworden wat ik me ervan had voorgesteld: fijn saampjes met Kind I er even uit, dingetjes bekijken en babbeltjes maken. Lichtjes kijken en de enorme opblaasbare kerstman op de Cuyp bewonderen. Boodschappen-om-te-eten doen. En daarna lekker weer naar huis.
14-12-2001
Nope, ik vind vandaag nergens wat van. Of het zou van die vreemde droom moeten zijn van vannacht of van deze niksdoen-dag. O, wacht: ik vind het wel iets van het feit dat ik morgen toch in de Krappe Komedie zit. Dat vind ik tof!
Ben alleen bang dat ik sinds De Ontdekking Van De Plaatjes niks zinnigs meer kan tiepen. (of een behoorlijk ICQ-gesprekje kan voeren..;-)) Zal morgen eens kijken of ik weer ergens iets van vind.
13-12-2001
Geen pinguin gezien maar in maar liefst 2 talen voor gewaarschuwd. WAAR zijn die bloody pinguins?
Heb ik erg moeten lachen om het geleuter her&der over de inzet van het leger bij de (zeer) EVENTUELE Elfstedentocht. Het vriest 1 nacht, (trouwens: het gedoe begon al bij plus 6 graden) en Holland op z'n Smalst is weer in aktie.
Wat nou als Wim-Lex & Max gaan trouwen en er is OOK een Elfstedentocht? Jezus mina, hebben we geen andere zaken om ons druk over te maken?
PS: terug naar de plaatjes maar..
Ik ga iets heel ingewikkelds doen met plaatjes. Dat wil zeggen: voor MIJ ingewikkeld dus. Maar dan bent u vast gewaarschuwd.
Ik hou erg van kerstmis. Ik hou van kerstbomen, van de lichtjes, van de verschillende kerstverhalen die de ronde doen, (hét ideale kinderboek in dit geval is: "O, denneboom" van Jacques Vriens. Ik heb er zelf ook nog wat van opgestoken.) van de 2 dagen vrij, van de zelf verzonnen tradities, van het getuttel en de kitsch. Mooi!
Het meest vreemdsoortige kerstverhaal vond ik HIER.
Dat wilde ik u, in het kader van: hoe meer aanbod, hoe meer vreugd, toch niet onthouden.
12-12-2001
En omdat plaatjes op zo'n pagina toch wel erg feestelijk staan:
HIER weer zo'n fijn testje.
(Pee-es: ik zie geen enkele overeenkomst tussen dier en mens, maar afijn, opbeurende gedachte, zo ten tijde van Minoes)
Take the What Cat Are You? test by
Nog zo'n leuk onderzoekje van TNO. Ik zie mezelf ook nog sjouwen met die vreselijk schooltas met veel te veel boeken. En dan was je ook al brugsmurf. HORROR!
Het consultancyburo voor time-management TMI heeft samen met TNO de klachtencultuur in NLD onderzocht. Opmerkelijk: "In het onderzoek staat dat regelmatige klagers vaak mannen zijn tussen 51 en 65 jaar. Waarom klaagt de oudere man? Omdat deze groep het geen bezwaar vindt dat klagen tijd en moeite kost. Ze hebben er meer voor over, meer dan vrouwen in dezelfde leeftijdscategorie."
Minder opmerkelijk: "een klager wil even snel zijn emoties kwijt."
Zie je nou: Gat In De Markt, zo'n KLAAGLIJN!
11-12-2001
Oftewel: we deden weer eens een vreemd testje. Ik ben dit:
 | I am a Fish with a Bicycle. My poetry kills cows, but only with an acute sunset. Four score bald men take their coffee for a walk with my conveyer belt. Death pays those who interfere with my green amusement. Are your giraffes on fire? The Utterly Surreal Test |
MOOI hč? (ja, wij kunnen wel photoshoppen, maar dit vonden we mooier)
10-12-2001
Ik erger me nog al eens aan dingen.
Aan dommigheid, aan onbeschofte mensen in de tram, aan een bepaald soort reclames, aan Jeroen Pauw (veelbelovend maar zwaar overschat), aan huishoudelijke klusjes, aan nietszeggende gesprekken, aan Willebrord F. natuurlijk, maar ook aan Pieter Storms, aan wollige songteksten, aan fotoos die mislukken, aan onbescheiden collega’s, aan humeurige kinderen (2), aan mijn eigen haar, aan een computer die niet doet wat ik wil, aan de eeuwige troep in huis, aan mijn bovenburen, aan arrogante presentatoren op teevee, aan zogenaamd intellectuele types, dús aan heel veel schrijvers, aan recensenten (m.u.v. Han Lips en meestal Cornald Maas) aan Harry Mulish en aan mijn kat (Teun) die niet weet of hij binnen of buiten wil zijn.
Ooit was ik werkzaam in de hulpverlening. Heftige hulpverlening. Ik verleende "hulp" aan incest-slachtoffers en aan vrouwen & kinderen die (lichamelijk, geestelijk en sexueel) mishandeld werden. Daarna heb ik mijn best gedaan "hulp" te verlenen aan mensen die een hersenbloeding hadden gekregen. Mensen die A zeiden en B bedoelden, mensen die in elk geval zichzelf niet meer waren.
In het kader daarvan moest ik natuurlijk allerlei bijscholingscursussen volgen. Dat heb ik braaf gedaan. Sommigen bruikbaar, sommigen een afreageerpunt voor alle opgedane hulp-frustraties. Ook goed, ook nodig. Zwartgallige humor heb ik daar ontdekt.
Een van die cursussen werd een opleiding. Omdat het me werkelijk op de goede weg bracht. Omdat het verfrissend was en anders. Omdat het ook ergens iets te maken had met de liefde voor taal (maar daarover een andere keer meer) Het heet: Neuro Linguďstisch Programmeren (NLP).
Nu schrikt u vast. Ojee: ‘Tjakka’-stuff denkt u nu. Ja hoor, ons aller Emile Ratelband heeft ook ooit zo’n opleiding gevolgd. Jammergenoeg heeft hij de geleerde stof niet op zichzelf betrokken. Of was eigenlijk een goeie friet-of-poffertjesbakker (dat weet ik niet meer precies) die Het Commerciële Plaatje op dag 1 van de cursus al helder had.
Afijn, waar ik naar toe wil: op een van die opleidingsdagen heb ik iets geleerd over ergernis.
Dat ergernis vanalles te maken heeft met je eigen onvolkomendheden. Je ergert je aan zaken die eigenlijk bij jezelf horen. Je ergert je aan dingen die je van jezelf niet zo aardig vindt.
Wat slim is in geval van ergernis, is te kijken wat er in de bron van dat ge-ërger aan jezelf doet denken.
Dus wat heeft Willebrord F. dat ik ook heb maar wat ik niet wil hebben? Waarom is onbescheidenheid zo’n hekel punt? Waarom hou ik niet van intellectueel gezeur? Waarom vind ik Jeroen Pauw zo’n poehaha en wat is er zo vervelend aan Harry Mulish? Waarom erger ik me aan de besluiteloosheid van mijn kat?
Juist. Gaat allemaal ook over mij. Moet u ook eens proberen. Het heet Het Binnen-Buiten-model.
PS: Je ergeren is soms gewoon ook erg lekker! Die godvergeten glimlach zouden ze echt eens van die bek van Ron Brandsteder moeten rammen. Peter Klashorst moest eens een jaartjeop de grote stille heide gaan vertoeven. (doorschilderen mag) Die troela bij de HEMA MOET gewoon mijn boodschappen inpakken en ze MOET mij eraan helpen herinneren dat ik zegels kan sparen. In geval van regen moeten mensen in een auto mij, als fietser, te allen tijden voorrang geven omdat ZIJ droog zitten en IK kletsnat word. Mijn kinderen moeten gewoon af en toe iets voor zichzelf gaan doen. En iedereen die iets te zeiken heeft gaat maar een blokje om. ZO. Dát lucht op!
Ik heb 1 collega met dezelfde humor als ik. Hij vindt het net zo leuk als ik om zeurpieten, op een keurig toontje en met hele volzinnen op hun nummer te zetten.
Vandaag hebben we ons plan voor "De-Bejaarden-Klaaglijn" verder uitgewerkt. Aangezien we die lijn met z'n 2-en gaan bemannen en we ook wel eens samen koffie willen drinken, hebben we het pauze-probleem zo opgelost:
Aandacht-behoeftigen krijgen dan een bandje te horen met uitsluitend empatisch gehum. "Hmhm, ja, hmhm, goh, hmhm."
Leek ons afdoende. Leek ons bij nader inzien voor de HELE Klaaglijn wel afdoende. (misschien nog een signaal inbouwen dat aangeeft wanneer de aandacht-behoeftige-in-kwestie genoeg aandacht heeft gehad en dreigt te gaan ophangen. Dan moet er natuurlijk nog een fijne slotzin komen...)
Van schrik durf ik niks meer te tiepen hier. Alles wordt afgekeurd. En als ik heen en weer klik naar al die geavanceerde logjes met handige buttons, geestige sub-pagina's, spitsvondige stukjes en grote levensvraagstukken, dan wordt het er niet beter op. Misschien moet ik maar eens bij Bie gaan kijken. Daar word ik altijd wel opgewekt van.
9-12-2001
Geleend uit een een gastenboek van een behoorlijk Grote Theater-Held:
"Het is niet zo dat je het podium op gaat om iets te vertellen- je gaat het podium op omdat dat de plek is als je iets te vertellen HEBT!"
Phew. Dat zet een mens aan het denken. Wát heb ik eigenlijk precies te vertellen op dit mini-podiumpje?
Zoek: