8-12-2001
Vanochtend was ik weer eens bij de monghygieniste (in de volksmond genaamd: De Mondhieg). Ja, op zaterdagochtend ja. De mevrouw werkt op zaterdag zodat de werkende slachtoffers tenminste geen vrije dagen hoeven op te nemen voor deze marteling.
Ik ben altijd al een een paar dagen van te voren zenuwachtig voor De Mondhieg. Niet omdat het pijn doet (dat doet het wel, maar ik kan wel wat hebben) maar vanwege De Preek.
Ik heb er in de loop der jaren al een aantal versleten maar stuk voor stuk zijn het van die frisse schoongeboende types met witte jasjes aan en een parelwit regelmatig gebit. ZIJ wel ja.
IK niet. Mijn gebit is een zooitje ongeregeld, schots en scheef en de beugel heb ik, toen ik 13 jaar was afgeslagen vanwege het ontsierende karakter. Dat mijn ouders dat destijds goed hebben gevonden, terwijl ze over vele andere zaken toch best een uitgesproken mening hadden, is me nog steeds een raadsel.
Daar bovenop komt het feit dat ik rook. Ja, foei ja. En waar sommige rokers wegkomen met een bruin vlekje hier en daar, bij mij is het een bruinig, viezig gedoetje daarbinnen. Er wordt dus driftig geschuurd, gekrabt en gepolijst door De Mondhieg. Maar okee, ik roep het over mezelf af, dus ik moet niet zeuren.
Waar ik wel over mag zeuren is HAAR 'gezeur'. Iedere keer gaat ze me weer vanalles vertellen over pockets, aanslag, leuke haakjes, flossen, stokers, raggertjes en de nieuwste tandpasta zonder te veel schuurmiddel. Als je nl. als roker denkt: ik koop wel van die super-whiter-tandpasta om de boel nog een beetje wittig te houden, dan is dat ook weer niet goed. "Weet je wel dat je dan je hele glazuur van je tanden afschuurt? En dat je dan nog sneller aanslag krijgt? Wat dan weer zijn sporen nalaat in het tandvlees blabblabblab."
Verdorie! Vroeger was ik altijd zo blij dat ik nooit gaatjes had, at appels, slikte fluortabletjes. Punt. Genoeg. Bravo! Nu is het toverwoord: TANDVLEES! Denk aan uw tandvlees! Dat trekt terug en dan vallen uiteindelijk je kiezen-zonder-gaatjes er toch nog uit.
Beste Mondhieg,
Ik weet inmiddels ALLES over je instrumenten en ALLES wat ik fout doe. Ik zie ook dat JIJ wel zo'n mooi gebitje hebt. En ik weet heus wel dat jij wel een keurig leven leidt. Dat je vast nooit te dik zult worden, te veel drinkt of rookt. Goed zo! Maar afgezien van dat tandvleesgedoe ben ik echt erg schoon, ga ik elke dag onder de douche, was ik mijn haren en trek ik schone kleren aan. Het komt best goed met mij hoor.
Zou je dus de volgende keer dat ik weer bij je kom me gewoon naar die stoel willen dirigeren en gewoon mijn zonden van mijn tanden af willen schrobben? Dan betaal ik daar gewoon die 225 piek voor en ga ik weer weg. Tot over 3 maanden!
7-12-2001
Mijn halve leven ben ik al aan het bakkeleien of ik een tattoo zal laten zetten. De ene keer denk ik: JA! Leuk! Doen! Maar dan denk ik er vaak achteraan: wat als ik straks 75 ben met een verlept vel (wat trouwens rond de 35 al inzet, maar dat geheel terzijde) Dan heb ik zo'n rotvel met ook nog een verlept plaatje erop.
Ik weet ook al jaren wat voor tattoo het moet worden: een geel zonnetje. Ik hou nl. niet zo van de kleur die zwart moet voorstellen. Ik vind het een beetje groenig. Waar het gele zonnetje dan moet gaan stralen wisselt steeds tussen een zichtbare en een onzichtbare plek. Afijn: niet gedaan dus. Wel over blijven nadenken.
Nou lees ik net een interview met Henk Schiffmacher in de Volkskrant-bijlage van morgen. Leuk interview met wijze woorden. Oa deze:
"Veel mensen nemen een tattoo op zwakke of moeilijke momenten in hun bestaan. Mensen die hun kind zijn kwijtgeraakt, hun moeder, of hun hond - groot en klein verdriet door elkaar. Vaak worden tatoeages gezet in de puberteit of in een midlife-crisis, instabiele perioden in het leven. Er zit een soort louterend aspect aan de pijn die tatoeeren met zich meebrengt. Het is een primitief gegeven dat je geestelijke pijn aanpakt met lichamelijke pijn. Bij primitieve volkeren vind je hetzelfde. Zelfde momenten. Initiatieriten. Overgangen in het leven."
Potverdorie zeg! Daar heeft hij nou eens hartstikke gelijk in! Als ik na ga wanneer ik weer mijn oude tattoo-kriebel voel opkomen dan is dat altijd in zo'n periode. Dat ik me rot voel, dat ik vind dat er iets moet gebeuren in mijn leven, dat het juist heel erg goed gaat of ik een hele stoere wending aan iets heb gegeven. Als ik trots ben. Ofzo.
Die tattoo-kriebel moet ik maar eens wat beter in de gaten gaan houden. Want dan is er iets aan de hand. Op dit moment denk ik trouwens dat het een dood-ordinaire midlife-crisis betreft. Niks doen dus. Denk aan het verlepte vel met hangend plaatje! Wachten tot alles weer stabiel wordt. En dan kijken we wel verder. Want het is een verdomd leuk zonnetje kan ik u melden!
Ik heb me net laten verleiden tot de aanschaf van zo'n kitscherig kerstmannetje met glitters. "Musical Lumiere Lumineuse; Musical Light Up". Is leuk hoor: in zijn neus gaat een rood lampje knipperen. Er komt ook zo'n piepend, te hoog afgesteld RIHA-orgelgeluid uit. EN dat geluid houdt NIET meer op! Help!!
6-12-2001
Ik mag aannemen dat iedereen het begrip DOKA kent. Goed, daar sta ik dus in. Een grote professionele doka, barstensvol apparatuur en handige bakjes, klemmetjes, doosjes, ditjes&datjes. En wat ik de afgelopen weken heb geleerd is: dupliceren. Het dupliceren van oude, beschadigde negatieven uit verschillende archieven zodat ze voor het nageslacht bewaard blijven. (wie ze in hemelsnaam ooit nog gaat afdrukken is me een raadsel, maar goed, ze zijn er nog. In dat geval.) Onder een soort raamwerk, wat nog het meeste lijkt op een groot uitgevallen tosti-apparaat moet ik elk negatiefje apart beoordelen en belichten. Het dondert niet WAT erop staat, HOE beschadigd het is, als het er maar EXACT zo uit komt te zien als het origineel. Dat is het doel van deze operatie.
In een gewone doka gaat het proces van afdrukken simpel gezegd ongeveer zo: je belicht een negatief met behulp van een vergroter op een stuk fotopapier. Daarna gooi je het papier in achtereenvolgens:ontwikkelaar, stopbad en fixeer. Hoe meer licht je op het papier laat vallen, hoe donkerder je plaatje op de uiteindelijke foto. Spoelen, drogen en klaar is je foto. Leuk in een lijstje. Tof!
Hier gaat het eigenlijk net zo. Ik belicht een negatief, ook met behulp van een soort vergroter (alleen met blauw licht) op een stukje film. Dus niet op papier. Ik moest nl. een negatief dupliceren en geen foto afdrukken, snapt u nog? En dan komt de "grap': hoe LANG moet je er nou licht op laten vallen zodat het er net zo uit komt te zien als het origineel? Hoeveel SECONDEN moet je het belichten? Dat moet je dus aanvoelen en gokken. 20 sec? 17 sec? 18 sec. wellicht? U begrijpt: dat komt nogal nauw.
Bijkomend probleem: op 1 negatiefje moet je soms 1 stukje bv. 14 sec. belichten en een ander stukje wel 25 sec. Dus soms moet je met een zwart kartonnetje een stukje bedekken zodat het ene stukje net iets meer seconden licht krijgt dan het andere. Ook hier weer: HOEVEEL seconden dan? Is daar een formule voor? NEEN. Die is er niet. Dat is proberen, fouten maken, vloeken & tieren.
Extra hindernis is dat het hier net OMGEKEERD gaat. Meldde ik zojuist nog: hoe langer je belicht, hoe donkerder je plaatje....hier is het: hoe langer je belicht, des te LICHTER wordt je nieuwe negatief.
Juist. Voor iemand met best een aantal doka-vlieguren 'op-de-normale-manier' was dit even wennen. BEHOORLIJK wennen mag ik zeggen.
Na de god-zegene-de-greep belichtingsmanoevre kan het reepje film in een machien. Daar komt-ie dan ontwikkeld uit. Dan moet-ie op een lichtbak met het origineel ernaast. OOO, laat het alsjeblieft de Exacte Kopie zijn van het origineel! Maar nee, vaak is 1 hoekje te soepig, een stukje jurk iets te licht, een dakpan net niet mooi. *zucht*
Vandaag heb ik in de periode van 9 tot 5 (even eten tussendoor) 25 stuks weten te dupliceren, spoelen, in nog een badje en nog 1. In de droogmachine. KLAAR! HOEZEE!
Van de week worden ze door het restauratie-Opperhoofd beoordeeld. Volgende week donderdag krijg ik geheid ongeveer 5 zgn "overmaakjes".
En als ze wel goed zijn worden ze geknipt en in daartoe uit Amerika overgevlogen zakjes en kartonnen doosjes verpakt. Ook daar een laatste kritisch oog. Soms nog een "overmaakje". Alles voor het nageslacht za'k maar zeggen.
En nu denkt u: is dit leuk?
JA! En wel hierom: het is WAANZINNIG fijn als het lukt. En als het een beetje lekker loopt en je er zomaar 3 achter elkaar kunt doen. En ze zien er prachtig uit in hun mooie hoesjes en kartonnen doosjes. En het is toch maar mooi bewaard, al die portretjes van totaal onbekende mensen die er toch een heel leven op hebben zitten. En die plaatjes van hoe de wereld er toen uitzag. Mooi toch? Vind ik wel.
Maar na die ongveer 7 uurtjes in het halfduister, priegelend op 2 vierkante milimeter en goochelend met seconden MOET IK BUITEN DUS EVEN HEEL HARD SPRINGEN!
En daarna lekker op de bank met dom vermaak.
Ik ga dus nu maar weer. Want Big Brother begint over 2 minuten.
Ik zal binnenkort eens uitleggen wat ik iedere donderdag eigenlijk sta te doen in het fotorestauratie-atelier. Dat leek me wel lollig. Dan weet iedereen daarna ook gelijk waarom ik NA die donderdag HEEL HARD moet springen en HEEL ERG veel zin heb in domme teevee-programma's. Leve de teevee-programmering! Leve BB op donderdag!
5-12-2001
Ik heb vorige week de video "ik ben slank want ik eet" van meneer Montignac in de uitverkoop gekocht.
Na het bekijken ben ik gelijk een dubbele boterham met pindakaas gaan smeren.
Ik heb een nieuwe host. De officiële vertaling van het woord ‘host’ is gastheer/vrouw. Nou ben ik de laatste tijd al op veel feestjes geweest met wisselende gastheren/vrouwen. Ze bevielen niet. Ze waren lastig, ze hadden dress-codes waar ik niet aan wilde voldoen en vooral: ze deden af en toe gewoon de deur voor m’n neus dicht. Da’s niet aardig. Ik ben dus lange tijd thuisgebleven en heb geen feestjes meer bezocht.
Nu heb ik er 1 gevonden waar ik wel blij van word. Ik weet nog niet goed hoe zijn feestgedrag er precies uit gaat zien maar hij heeft alvast 1 pré: hij woont in mijn favoriete land. Om exact te zijn in deze BAAI. Niet in dat specifieke huis, want dat staat te koop, maar ik wed dat hij uitzicht heeft over dat water. Iemand die hier dagelijks naar mag kijken heeft vast geen rothumeur. Iemand met zo’n uitzicht heeft vast goede voornemens. Is vast een goede gastheer.
Ik vertrouw volledig op de gastvrijheid van mijn nieuwe compaan. Ook al komt hij van de andere kant van de wereld. En als hij steekjes laat vallen, ga ik hem mailen. Misschien wel bellen. En als het me te gortig wordt ga ik er gewoon naartoe.
Kunnen we samen aan het water bedenken hoe het beter kan.
4-12-2001
Weet u wel hoeveel gedoe het kost hier iets te tiepen? Nee? Nou, dat kost wat. Afijn. And now for something completely different: iets LEUKS! Ik wilde u namely op de hoogte brengen van mijn (onschuldige) afwijking. Ik bestel folders. En het liefst folders van dingen die ver buiten mijn bereik liggen. Dat vind ik leuk. Zo gooide ik 2 weken geleden zo'n flutterig aanmeldingskaartje op de bus en jawel!: zaterdag viel het glossy informatiemateriaal op de mat. Dit keer over mijn favo landen. Da's mooi. Da's erg aantrekkelijk. KWIJL! Deze foldercombi was niet alleen mooi om te zien maar o zo handig: de prijslijst zat er los ingestoken. Met 1 zwaai de vuilnisbak in.
Gelukkig hebben ze ook een site. Dan kunt u even lekker meekwijlen.
Nou wilde ik hier iets gaan melden over de 4 afschuwelijke 'executie-foto's' in de Volkskrant van vandaag, maar ik geloof dat ik daar echt te moe voor ben. 8 uur werken op 4 uur slaap is niet gezond voor een mens. Maar het goede nieuws is dat de kinderen ein-de-lijk weer richting Gezond! gaan. Misschien lukt het vannacht zonder slokjes water, paracetamols, kruikjes en bemoedigende woorden. Laterrrrrr!
Vandaag kreeg ik een typische NRC-lezer aan de telefoon. NRC-lezers zijn meestal goed opgeleid. Dat zijn Volkskrant-lezers ook maar die van de NRC gaan er prat op. Ze vragen ook niet zo veel, ze EISEN. Dus als er weer eens zo'n figuur aan de andere kant van de lijn hangt, zet ik mijn hakken in het zand en blaat vrolijk terug. Op soortgelijk nivo. Veel 'moeilijke' woorden in een zin en hoppa, men voelt zich al snel serieus genomen.
Afijn. Dit was een notaris. Hij had vorige week vrijdag (we leven nu op dinsdag) geen krantje gehad. Lullig voor hem. Maar hij verwoordde het zo: (dramatisch stemgebruik)" mevroi, u kunt zich wellicht in mijn situtatie verplaatsen. Vrijdagavond thuiskomen en geen AnArCee. Dan is voor mij de hele vrijdagavond mislukt. Dat begrijp u toch wel?" NEEN.
Ik begrijp best dat je baalt maar ik begrijp niet dat iemand zijn HELE vrijdagavond laat mislukken door het ontbreken van een krant. Om het plat te zeggen: dan spoor je niet helemaal OF je hebt een erg rottig leven. Maar ik ben de beroerdste niet dus ik heb hem zachtjes om de oren gezwiept met: rayonmanager, klachtenrapportage, ach&wee in diverse vormen en jahoor, ik stuur u de krant nog even na, janee, dat doe ik ZELF en NU voor U.
Iedereen die bij een servicetoestand aan de telefoon heeft gewerkt moet op zijn/haar laatste werkdag hetvolgende cadeautje krijgen: Een uur recht-voor-z'n-raap mogen zeggen wat je ECHT wil zeggen.
Dus meneertje NRC: " BENT U NOU HELEMAAL VAN GOD LOS! HOU EENS OP MET DIE AANSTELLERITES EN GA WAT LEUKS MET UW LEVEN DOEN"
Vanavond gezien op AT5: een grote tafel met oude bibberende dametjes die creatieve therapie
(of hoe je het ook noemen wil) krijgen. De aktiviteit van vandaag is: schilderen.
Voor ieder ligt vast een tekening van een zwarte boom klaar waar dan leuk blaadjes en
appels of zo bij mogen worden getekend. Een mevrouw sputtert tegen. " ik wil dit niet, ik
vind hier niks an."
De 'juf': " jamaar, je mocht zelf kiezen. En je had voor schilderen
gekozen. Dan had je je op moeten geven voor gymmen."
Aan het eind van het itempje dezelfde grote tafel met de sputterende mevrouw in kwestie. Rond
haar zwarte boom zien we zowaar wat veegjes kleur. Dat zijn vast de blaadjes.
De 'juf': ziejenouwel dat je het leuk vindt?
Bah. Bah. Bah. Ik wil graag NU vastleggen dat ik later in het bejaarden-
tehuis GEEN creatieve therapie wil. Of wat voor voorgekookte aktiviteit
dan ook.
Gisteren viel hier nog de naam Annie M.G. Vandaag in de PS
een artikeltje over haar oude woonhuis aan de Vossiustraat. Daar woont nu ene Kees.
Hij woonde er ook al toen ZIJ daar nog woonde. Daar kan ik dus oprecht
jaloers op worden. Wonen in hetzelfde huis als je heldin. Met haar kletsen en wijntjes drinken.
Veel mensen bezoeken de huizen van hun (vaak overleden) helden. Je kunt het geboortehuis
van Mozart, Bach & Goethe (zie Boudewijn B.) bezoeken b.v. Ik heb zoiets nog nooit gedaan maar
het zou wel iets voor me zijn. Ik heb er de juiste fantasie voor. "Hier liep hij, hier zat hij, hier schreef hij dit of dat".
Ik ben ook al tamelijk van deze wereld als ik in het Rijks die oude meubels en serviezen zie.
Maar nou vroeg ik me af: wat is eigenlijk het verschil tussen bovenstaande onschuldige afwijking en het lezen van de Story?
Of met z'n allen in zo'n bus en dan de huizen van BN'rs bekijken. Of op een rondvaart door de A'damse grachten
door zo'n figuur met microfoon langs nog meer huizen van celebraties gevoerd worden?
Zoek: