Zwaai

Vandaag zwaaiden we iemand uit. Zij gaat naar Nepal. Vijfentwintig dagen lang en helemaal in haar eentje. Okee, ze heeft een gids en iemand die die rugzak van haar de berg op sjouwt, maar verder is er niemand om mee te kletsen, om mee te klagen of om mee naar drop te verlangen.

Ze zegt altijd dat ze het liefst alleen reist. Dat kan. Maar dan is het best mogelijk dat er mensen achterblijven die dat een beetje eng vinden. En ook buitengewoon stoer.
Goeie reis S. en kom veilig en vol met mooie verhalen terug!

(Dat jongetje naast haar op de foto is van mij en ligt nu in z'n Amsterdamse bed. Nee, niet dat daar verwarring over ontstaat.)

Mailinglijst

Soms geef ik me op voor een mailinglijst. Dat doet u vast ook wel eens. Meestal ben ik in de week na opgave wild op zoek naar de afmeld-mogelijkheid, maar een aantal hou ik. Vaak hebben die iets te maken met wonen. Zo krijg ik iedere week een overzicht van een makelaar waar ik me in een onbewaakt ogenblik heb opgegeven voor zijn woonaanbod. Jammergenoeg ben ik destijds vergeten een prijsindicatie op te geven, dus de meest waanzinnig dure villa's en landhuizen wisselen af met rijtjes en eensgezins. Weet u wel hoe dúúr sommige huizen zijn? En dat die dan ook nog worden gekocht door iemand? Ik ken ze niet, de mensen zonder het *maximum bereikt* geluid, maar ze bestaan. Want vaak staat er echt ineens verkocht door het fotootje gebalkt.
Afijn.
Daar ging het nou niet over. Het ging over mailinglijsten. Ik heb één absolute favoriet. Ook iets met wonen maar dan over de grens. De beheerder van de lijst en tevens eigenaar van de hele zaak, woonde vroeger naast ons allereerste huis in de Pijp. Ook toen kenden we hem niet want toen waren we alleen op zoek naar iets groters dan 25 m2 in Amsterdam. Nu zijn we op zoek naar een school of fabriek met zelf te bedenken wanden en afzondering, en daar kan de meneer van deze lijst ons ook al niet mee helpen.
Hij kan me wel helpen met dromen. Hij heeft namelijk een prachtige verzameling droomobjecten en als-er-toch-eens-geld-was-aanbiedingen. Vandaag kreeg ik bijvoorbeeld in de mailbox het aanbod van een scheepswerfje in Frankrijk. Een scheepswerfje in Frankrijk! Ik bedoel: dan hoef je toch verder niets meer? Behalve misschien leren varen, lassen, schuren, takelen, sjouwen en teren, maar dat is dan weer veel te praktisch voor De Droom. De Droom is bewoonbaar maar nog niet af. Er moet een grote schuur in de buurt, een stukje grond, niet van god en iedereen verlaten maar ook niet te dichtbij en maximaal vijf uur van Amsterdam.

En hij is er gewoon hoor, Die Droom. Hij bestaat en vanaf 18 augustus, de dag dat hij in mijn mailbox rolde, is hij gepromoveerd tot Dag Droom. Alles klopt aan Die Droom. Het hele meubilair kan zelfs blijven staan. Er wordt hier zelfs gesproken in termen als ons huis.
Ons huis zal het nooit worden, want iemand heeft onze Droom gekocht, zag ik zojuist. Dat was wel even slikken. Maar dromen blijft leuk. Kijk, hieronder kunt u zomaar mijn Vervlogen Droom zien. En voor de zekerheid het hele lijstje. Wie weet zit uw Droom er ook bij. En anders kunt u zich aanmelden voor de mailinglijst, voor twee-wekelijkse Dromen op uw scherm. Helemaal gratuit en totaal harmless. En je kunt je altijd nog afmelden als je ineens ergens anders van wilt dromen.

Vervlogen Droom
Onhaalbare Droom
Kans op Nieuwe Droom

Huup Huup

Zo. Ik ga eerst maar eens het blauwe minirokje ophalen dat ik gisteren van de cassière niet meekreeg wegens irritant *maximum bereikt* geluid uit het pin-apparaat. Ik heb gisteren gezegd dat ik het verkeerde pasje bij me had. Soms, als ik weet dat het een riskante onderneming wordt, zeg ik met mijn stralendste hoofd dat er waarschijnlijk niets op staat en dat we met z'n allen niet moeten schrikken als het apparaat gaat piepen.
Wat heeft u voor smoes?
Of zegt u gewoon: mijn geld is op, er waren te veel rekeningen, ik heb een nieuwe winterjas gekocht en eigenlijk gaat het u geen bal aan maar ik vind het zo'n lullig moment, hierzo nu, aan uw kassa?

Tussenin

Stadsdeel Zuider-Amstel: Nee mevrouw, ik weet ook niet bij welk stadsdeel de Nieuwe Amstelbrug hoort. Het ligt er ook zo net tussenin hè? U kunt het beste morgenochtend even terugbellen want dan is meneer die-en-zo er. En hij kan u vast verder helpen.

Stadsdeel Oost-Watergraafsmeer: Nee mevrouw, ik zou het echt niet weten. De Nieuwe Amstelbrug zegt u? Ligt dat niet bij de Nieuwe Amstelstraat? Oh. Bij de Weesperzijde. Is dat waar tram 3 overheen rijdt? Die brug? Tja. Dat is er ook net tussenin hè? U kunt het beste morgenochtend even terugbellen en vragen naar mevrouw zo-en-die. Zij kan u vast verder helpen. Het spijt me dat ik u niet van dienst kan zijn.

Reuze aardige mensen, daar bij die stadsdelen. Echt waar. Maar misschien kunnen ze op alle stadsdelen een plattegrond ophangen en daar met stift op tekenen welk gebied bij wie hoort. Mensen kijken soms over de meest simpele oplossingen heen.

Voetbal

Uit zijn broekzak kwam een verkreukelde Rafael van der Vaart. Wij vinden dat hij lijkt. Aan de andere kant weten wij eigenlijk niets van voetbal. Dus dat hij ook wel een beetje op Hans van der Togt kan lijken. Desalniettemin ga ik hem maar eens rap voor de eeuwigheid conserveren en hem onder het lamineerapparaat werpen. Goal!

Later Meer-I

Is de stoel van hiernaast leuker dan? Ik vond het in elk geval behoorlijk goed tuinmeubilair. Maar ja, dat vind ik dan weer.

Thuis

Ik zit de foto's van Belgie een beetje te sorteren, kom ik ineens die laars tegen. Op zich is een laars op een verwarming helemaal niet raar, maar deze laars had wat extra's. Een gat, zeg maar.

Wij gingen wandelen. Wij hadden allemaal laarzen aan. Dat is namelijk handig op modderige paden en in hoog gras waar misschien wel hele enge beestjes wonen. We waren net op modderig pad numero I aangekomen, toen Kind-II, toch al de opstandigheid zelve, weer eens een andere mening had dan wij. Wij zeiden bijvoorbeeld dat hij niet rechtdoor moest want daar was het zwaar plasserig en modderig. Zelfs te zwaar plasserig en modderig voor laarzen. Maar Kind-II zou Kind-II niet zijn (zucht) als hij wat hij in de kop heeft, niet in de kont zou hebben.
Hij ging rechtdoor.
En zakte tot aan zijn liezen in een plas. Een klein meer meer. Zijn laarzen liepen vol en hij was nat. We vonden er vanalles van en zeiden dat tamelijk hartgrondig. We besloten dat vader en het Opstandige Natte Wezen naar huis terug zouden keren en Kind-I en vloekende moeder een rustgevende wandeling zouden gaan maken. Dat deden we. Totdat Kind-I zoveel verhalen over grizzly-beren en enge aanvallende dieren in afgelegen gebieden had verteld dat ik bang werd en, onder het mom van oud & snel vermoeid, terug naar huis wilde.

In het huis zat Kind-II te tekenen. Buiten werden wij opgevangen door vader met een verhaal. Hij had de laarzen op de verwarming gelegd. Maar had zich tegelijkertijd bedacht dat die laarzen dan waarschijnlijk aan het einde van ons weekend wel droog zouden zijn en dat dat niet opschoot. Zijn oog viel op de magnetron. Hij combineerde het een met het ander en zo lag daar, op de verwarming een laars met een gat. Een prachtig gesmolten gat. Dat vonden wij grappig. Zo grappig dat er nu een foto is van een laars op een Belgische verwarming.
Zo. Bent u ook weer een beetje op de hoogte.
En ja, het was leuk. Heel erg leuk. Maar daarover later meer.