Familie

Nogal dommig in dagelijkse dingen, dat slaat wel op mij. Zo moet ik me nog steeds bedenken dat er een relatie bestaat tussen de 0.39 op een postzegel, en het bedrag dat je moet afrekenen als je er 10 koopt. Van die dingen.
Vandaag kreeg ik een sms. Hoi. Ik heb een nieuwe gsm. En een nummer. Einde bericht. Ergens in mijn hoofd rinkelt een belletje dat hier iets niet klopt. Oja, WIE heeft een nieuwe gsm? Dat is wel handig om te weten en dat kan ik niet afleiden uit het nieuwe nummer, toch? Daar moet ik even over nadenken dan. Dommig ja. Ik scande mijn privé-telefoonboek op wie een zin met Hoi. zou kunnen beginnen. Dat waren er best veel. Ik kwam er niet uit. Er kwam weer een sms.
Hoi. Ik heb een nieuwe gsm. Het nummer. Afzender: zusje.
Een beetje dommigheid in dagelijkse dingen is blijkbaar genetisch bepaald. Gelukkig hebben we ook precies hetzelfde gevoel voor humor.

Karretje

Ik heb er even over gedaan voordat ik er ook daadwerkelijk mee over straat durfde. Met m'n boodschappenkarretje. Een boodschappenkarretje is voor oma's met een slechte rug. Maar nadat ik een keer op de Albert Cuyp bijna door mijn jonge rug ging, en er zo'n karretje bij een kraam heel hard riep Je bent een sufferd! Je bent een sufferd! had ik er ineens een in huis. En na een tijdje trok ik het ding zonder gêne achter me aan. Zo ook vandaag. Boodschappen doen in de Pijp op vrijdagmiddag met twee vermoeide kinderen en een karretje. Moet kunnen.
Kon niet.
Het karretje brak af, en zo liep ik alsnog met De Beroemde Dirk Tas te zeulen. Én twee vermoeide kinderen. Én een gehandicapt karretje dat nu in de gang staat te wachten op reparatie. Het karretje is gewoon door z'n rug gegaan. Komt wel weer goed.

Oktober

Zeg. Het lijkt wel alsof iedereen het doodnormaal vindt dat je op 12 oktober nog in je vestje 's avonds op een terras kunt zitten. Ik vind het gek. Niet vervelend, maar wel gek.