Kado

Vandaag scheurden wij na een hele drukke werkochtend richting geboortestad. Nijmegen. Het was vandaag namelijk Nationale Kadootjes Dag. Zo eens in de zoveel tijd komt alles samen en wisselen wij op verschillende adressen, verschillende kadootjes van verschillende verjaardagen uit.

Bij mijn ouders deponeerde ik Kado 1. Dat was voor mijn jongste zusje die zevenentwintig juli jarig was. Mijn jongste zusje is een nogal reislustig persoon en daarom dacht ik dat het handig zou zijn Kado 1. bij mijn ouders achter te laten. Kado 1. is een zilverkleurige snoeppot volgeladen met spekjes. Mijn jongste zusje heeft zo'n figuur waar je nog wel een volgeladen snoeppot spekjes tegenaan kunt gooien.

Na het bezoek aan het ouderlijk huis reden wij naar mijn middelste zusje. Mijn middelste zusje heeft net een nieuw huis en was op dertig september jarig. Voor mijn middelste zusje was de, u inmiddels welbekende 91. Kado 2. Ze vond hem mooi. Gelukkig. Niets is zo embarrassing als aan komen zetten met een kado waarvan je aan het gezicht van de ontvanger kunt zien dat het niet in de smaak valt.
Van mijn middelste zusje kreeg ik ook een kado. Ik was namelijk vijftien mei jarig. Ik zie u inmiddels denken hoe dat nou in elkaar steekt met de verjaardagen in onze familie, maar ik kan u geruststellen, wij zijn best een leuke familie maar kunnen alleen niet zo goed plannen. En vaak zien wij Het Ideale Verjaardagskado ineens weken ná de betreffende verjaardag. Is allemaal niet erg, zo krijg je nog eens wat zonder dat het een officiele feestdag is.

Ik kreeg trouwens maar liefst drie kado's. Het was dan ook een joint venture van mijn ouders en mijn middelste zusje. Kado 3. was een boek. Aprilheks van Majgull Axelsson. Prachtige onuitspreekbare naam waarvan ik nog nooit gehoord had. Kado 4. waren twee piepkleine zilveren oorringetjes. Die had ik ooit gevraagd want van mijn laatste oorring-aankoop was de helft nog over. De andere helft ligt op de bodem van het De Mirandabad.
Kado 5. was een ketting.

Een ketting, gèts! Ik hou helemaal niet van kettingen! Van kettingen krijg ik het benauwd, ze drukken in m'n hals, ze hinderen en kriebelen. Ik heb nooit een ketting om.
Ik was dan ook nogal verbaasd dat ik, uitgerekend van het persoon dat mij toch al behoorlijk wat jaren meemaakt en best op de hoogte is van mijn voorkeuren en andere afwijkingen, een ketting kreeg. Hoe kon ze dát nou doen? Ze weet toch dat ik binnen vijf minuten de ketting van m'n nek zou rukken en op de grond kralen bij elkaar zou rapen?

Maar nee, dit was iets anders. Dit moest ik echt maar eens proberen.
Anders was het inderdaad, want met metaal had het hele ding niets van doen. Het was meer een propje draad met wat kleine kralen. Het is dat mijn middelste zusje het propje gelijk ontvouwde tot iets wat op een ketting leek, anders had ik het niet als zodanig herkend.
Ze draaide de draadjes twee keer om haar hand en schoof de hele zaak over m'n hoofd.
Huuuh!
Kriebel!
Te strak!
Maar. Na de cruciale vijf minuten voelde ik het ding eigenlijk niet meer. Dat komt juist omdat de hele ketting niets met metaal van doen heeft. Het is dan ook Een Ketting van Visdraad. Vederlicht en verdomd, het stond eigenlijk nog best leuk ook. Dat zei tenminste iedereen. Ook mijn jongste zusje die op miraculeuze wijze ineens de weg naar het huis van mijn middelste zusje had gevonden. En dus de zilverkleurige snoeppot volgeladen met spekjes was misgelopen. Want die stond nog bij mijn ouders.

In elk geval heb ik de rest van de avond rondgelopen als een echte dame met een heuse ketting. Ik voelde mij zeer aangekleed. Ik heb ook best vaak in de spiegel gekeken of het niet tuttig was. Een ketting en ik, als combinatie zijnde. Maar dat was het geloof ik niet.
Zal ik met kerst oogschaduw vragen?

Druk

Vannacht droomde ik dat ik een tafel aan het voegen was. En net toen ik het voegsel over de honderden stukjes tegel had gegooid, ging de telefoon. Ik stond iemand te woord en dat duurde zo lang dat mijn tafel plus inmiddels verkeerd opgedroogd voegsel zo de kraakwagen in kon.
Daarna was ik op een groot plein waar een man met blonde krullen en een beige coltrui (jawel! alles in kleur) mij achtervolgde. Ik ben er niet achtergekomen of ik de man wilde ontwijken of ontmoeten.

Huis-Tuin- en Keuken-Freudianen, doe hier eventueel uw voordeel mee.

257




GEK ben ik er van geworden de afgelopen week. Tweehonderdzevenenvijftig amstels kwamen voorbij. Zijn stuk voor stuk bewerkt, hernoemd en opgeborgen. En nu vertelt de meneer van het foto-lab me dat ze geen ftp-bestanden accepteren en dat ik die tweehonderdzevenenvijftig amstels een voor een moet uploaden naar hun systeem. Eén voor één. Kanonne. Dat gaat me met de traagheid van tien stuks per uur ongeveer drie dagen kosten. En dit zijn alleen nog maar de proefjes! Deze hele riedel moet op z'n minst nóg twee keer. En het is nog geen 18 januari dus er komt nog vanalles bij. Zucht. Help.

O-hof, zegt de meneer van het foto-lab, je brandt ze op een schijf en komt met het schijfje terug. Dat kan ook.
Juist ja. Een brander. En die heb ik niet.
Een doka was nog niet zo'n slechte uitvinding.

Verborgen Wensen

Soms lees ik iets waar mijn broek van afzakt. Niet letterlijk natuurlijk, want ik sta niet graag in mijn blote kont. In dit geval mag de firma Hypotheek Visie eens met de billen bloot.
Hypotheek Visie heeft iets nieuws. Een nieuwe visie zeg maar. Geen rentedaling of uitbreiding van leenmogelijkheden, nee, dit is geen visie-tje maar een VISIE.
Als u als argeloze huizenkoper op zoek gaat naar een hypotheek, en nietsvermoedend een kantoor van Hypotheek Visie binnenstapt, loopt u grote kans opgeleukt te worden met een badmuts met elektroden. Om uw hersengolven te meten.
Ja, lees dat nog maar eens over.

Deze badmuts met elektroden meet het karakter van de huizenkoper. "Ons doel is de kwaliteit van de advisering te verbeteren. De hersengolven zeggen iets over de individuele behoeften en wensen en daar kunnen wij dan beter op inspelen" zegt woordvoerder Willem Steenbeek van Hypotheek Visie in het Algemeen Dagblad.
Dit kunt u namelijk niet zelf. Zeggen wat u wilt. Wat uw wensen zijn.
Meneer Steenbeek geeft als voorbeeld van verdrongen behoeften dat u misschien heus en echt wel een kinderwens heeft, maar dat u dat ten tijde van uw hypotheekaanvraag nog niet zo in de gaten had. En dat er dan toch een jaar of wat later een kind komt. Zodat uw uitgavepatroon ineens drastisch is veranderd en dat het handig was geweest als de hersengolfmetingsmachine dat bij het afsluiten van uw hypotheek al had voorspeld.
Is dát even fijn. Is dát even betrokken. Is me dát even een service!

Jaaaren assertiviteitstrainingen gevolgd, cursussen ter bevordering van persoonlijke groei uitgezeten en nota bene ook nog 's vrijwillig de workshop Ruzie Maken Kun Je Leren bijgewoond, ben je potdomme nóg niet mondig genoeg om aan te geven wat je salaris is. Kan je goddorie nóg steeds niet zeggen dat je dat badkamertje in je nieuwe huis eigenlijk best wel blauw wilt in plaats van bruin.

- Zo, dus u wilt een financiering van dit huis. Zet u de badmuts maar even op.
- Zozo, u zei net dat u geen serre wilde, maar de elektroden zeggen heel wat anders mevrouwtje.
- U wilt volgens de uitslag niet alleen een serre, maar ik zie in de grafiek ook duidelijk een garage-wens!
- En volgens deze kleine uitschieters zit er ergens in uw hoofd ook nog een tuinarchitekt.
- Nou, het is maar goed dat we deze verborgen wensen even boven tafel hebben gekregen hè mevrouw, want uw financiering ziet er nu toch echt heel anders uit.

Goed. En wat ik nu eigenlijk nog even wilde weten is wie de knurften van Hypotheek Visie gaat opgeven voor De Knuppel van de Week. Ik zie Jack Spijkerman namelijk al over z'n bureau knallen van het lachen.