Rare dag

Scheuren

Toen Kind-II nog klein was en nog niet kon lopen, zat hij in zo'n karretje op wieltjes. Dat mocht eigenlijk niet volgens de boeken/consultatieburo/familie, want dat was slecht. Hij zou vast moeilijker leren lopen en we moesten oppassen voor blijvende schade aan z'n heupjes. Gelukkig zijn wij hier het redelijk nuchtere soort dat denkt in spreuken met de lading: alles met mate. Enzo. En dus scheurde Kind-II het bezoek vrolijk tegemoet in zijn eigenste bolide en kon hij overal bij. Wat soms dan weer onhandig was maar ons ook veel aangeef-momenten bespaarde. Konden we af en toe ook vijf minuten iets voor onszelf doen.

Nu scheurt Kind-II weer door de kamer. In een zwart met rode rolstoel. Zijn enkel- en kniegewrichten zijn ontstoken en hij moet rust houden. Wij hadden gisteren nogal wat aangeef-momenten en het gewicht van Kind-II is in de afgelopen vijf jaar aanzienlijk toegenomen. Kort gezegd: het was óf zijn gewrichten, óf mijn rug. Dus zei de dokter vanochtend: Dan haal je toch gewoon een rolstoel voor de tijd dat het nodig is? Zogezegd zogedaan, en leve de Thuiszorg enzo, en nu scheurt hij net zo opgewekt door de kamer als vijf jaar geleden. Hij kan niet wachten tot zijn broer thuis komt en hij zijn nieuwe scheurijzer kan showen. Hij voelt zich helemaal hip en stoer en blits en geweldig.
Elk nadeel hep se voordeel. Echt waar.

Hm

Hm. Het gaat niet zo goed. Ter afleiding van zowel u als mijzelve, een fotootje. U mag er op klikken, want met fotootje bedoel ik niet postzegel.

Uitslag

Geen kwallenbeet, geen netelroos, geen enthousiaste muggen, geen zandvlooien maar een heuse Ziekte met een Best Elegante Naam.
Kanonne.
Kind-II heeft stoer zijn bloed laten prikken en geheel volgens opa-traditie gevloekt in plaats van gehuild. Voorlopig heb ik het even helemaal gehad met ziekte, dood of anderssoortige ellende en ga ik nu, geheel tegen de vader-traditie in, huilen in plaats van vloeken.

Ps: Ze hebben wel mooi meubilair in de VU. Kijk maar rechts. En ja, we moesten twee uur wachten en m'n camera zit altijd in m'n tas.

Prik

Zandvlooien, zei hij toen we Kind-II gisteren in bed stopten. Kind-II is favoriet voedsel voor alles wat prikt en zuigt en drinkt, in en uit het menselijk lichaam. Zijn lichaam. Van een simpele muggenbeet krijgt hij geen bult maar een berg, en verder wachten we angstig af wat een wespensteek gaat doen. Niet veel goeds voorspel ik.
Maar op het strand zijn geen muggen en geen wespen. Blijkbaar wel iets anders. En het veroorzaakt dit:





Vóór afgelopen zondag had Kind-II nog enkels en lichtbruine beentjes. Nu zijn ze opgezwollen en herken ik die benen eigenlijk niet. Rare vlekken die niet jeuken maar pijn doen. Zandvlooien bestaan niet in Nederland, zei een collega. Misschien heeft u vast een tip voordat we morgenochtend vanavond naar het spreekuur strompelen naar de doksterspost moesten.

Ik date up: puntbloedinkjes. Niet wegdrukbaar. Raar. Had de arts in zijn dertigjarige loopbaan nog nooit gezien. Overleg met de kinderarts in de VU. Waarschijnlijk ernstige allergische reaktie. (waarop?) Morgen naar de VU voor verder onderzoek.
Kind-II ligt in zijn eigen bed, heeft geen koorts en vond de dokter lief. De doktersassistente vond hij nóg veel liever want hij kreeg een soortement van gameboy. Zonder batterijen. Gaat morgen mee mét. Ga ik nu even uitshaken, met uw permissie.

Slaapkamer

Ik heb gisteren ge-smst. Naar een televisie-programma. HELP! IK HEB GE-SMST NAAR EEN TELEVISIEPROGRAMMA! En alleen maar omdat je een slaapkamer van Ikea kon winnen. As if er in mijn slaapkamer van 1 bij 2 m2 een slaapkamer van Ikea past. As if ik ooit wat win.
Ik deed nog vanalles fout met dat ge-sms. Ik ben, in tegenstelling tot de rest van de wereld, niet zo van de mobiele foon. De 06. De mobiel. De GSM. Het Ding. Ik gebruik Het Ding als wekker en als klok. En soms bel ik iemand. En heel soms sms ik iemand. Zo ontdekte ik gisteren pas dat je hoofdletters kunt sms-en door een bepaald knopje in te drukken. Wist ik niet.
Best lollig programma trouwens, dat Het Blok. Zit zo'n fijne ultra-bitch in. Als ik deelnemer aan Het Blok zou zijn, was ik the woman al in aflevering-I met de decoupeerzaag aangevallen.

Toeval

Ik ging vandaag naar Nijmegen. Met de auto. In die auto wat mensen en tussen mijn voeten een soortement van mand met water, appels, I-pod, blaadjes, kassabonnetjes, een sjaal (?) Hero-fruitontbijt en het Magazine dat hoort bij de zaterdagse Volkskrant. Op de voorkant van dat Magazine staat een portret van Jomanda. De foto is gemaakt door Hans Hiltermann en Hans Hiltermann heb ik vroeger vaker ontmoet omdat hij in een collectief zat met mijn ex die ook geinig fotografeerde. Dat soort dingen denk je dan, als je die foto van Jomanda ziet en je de naam van de fotograaf leest. Hoe zou het met Hans Hiltermann gaan. Gezien zijn webzijde gaat het best goed met Hans Hiltermann.

Vervolgens lees ik het hele bloody artikel over Jomanda (Jomanda is zuiver en slechts één instrument van Ietsch Daarboven) en valt me de column van Adriaan Jaeggi op omdat hij over een erfenis gaat. En als het over erfenissen gaat is er meestal iemand dood en bij mij thuis is er ook iemand dood en dat schept dan een band. Laatst was Adriaan Jaeggi bij ons op het werk om zijn boek te signeren. Hij was nog helemaal niet opgevallen, zat achterin de ruimte te krabbelen in boeken, maar toen had ik al wel vastgesteld dat Adriaan Jaeggi het voorkomen heeft van iemand waar ik graag een band mee zou willen hebben. Zo'n speciale band. Toen hij de keer daarop met zijn zoontje binnenkwam, bedacht ik me dat hij waarschijnlijk al een band met iemand anders heeft. In de auto vanmiddag vraag ik me af hoe je Jaeggi eigenlijk uitspreekt. Jeegie. Denk ik.

Eenmaal in Nijmegen, in mijn ouderlijk huis, praten we en doen we dingen die horen bij treurige gebeurtenissen. We worden boos op kinderen die stoute dingen doen en we lezen rondslingerende bladen en kranten. Achter mij, op de bank van mijn ouderlijk huis, ligt een mapje. Mijn oog valt op juist dit mapje omdat de buitenkant van het mapje bestaat uit een foto van lucht met wolken en zand. Dat zijn best mooie ingrediënten voor een fijne foto. Vind ik dan weer. Op zich is het best opmerkelijk dat mijn oog sowieso ergens op valt, want in mijn ouderlijk huis staan heel veel dingen. Eigenlijk zou mijn oog dus constant ergens op kunnen vallen, een lege ruimte is er immers niet. Dus ik zeg het verkeerd. Het gaat hier dus meer om het feit dat mijn oog op het mapje viel en dat het daar bleef. En niet gelijk weer op het stapeltje boeken ernaast wilde vallen.

In het mapje zitten kaarten en een boekje van een kunstenaars-route in Millingen aan de Rijn. Millingen aan de Rijn is een dorp in de buurt van Nijmegen, en blijkbaar heeft zich daar in de loop der jaren een aanzienlijk clubje kunstenaars gevestigd. In ieder geval zijn er genoeg kunstenaars voor een kunstenaars-route. Hou Millingen aan de Rijn dus in de gaten, want voor je er erg in hebt is Millingen aan de Rijn de spil van kunstmakend Nederland en hebben wij vandaag ineens een geheel nieuw Bergen ontdekt. Op iedere kaart is een kunstwerk van een kunstenaar afgebeeld. Achterop de kaart de naam van de kunstenaar en zijn adres. Soms heeft een kunstwerk ook een naam, maar dat is meestal het moment dat ik afhaak en mijn ogen dringend een andere kant uit willen. In het begeleidend boekje nog meer informatie over de betreffende kunstenaars en hun werk. Alles bij elkaar een mooi mapje. Het werk op de kaarten doet me alleen niks.
Op één kaart na.

Op die kaart staat een tekstje over Leuke Dingen in vrolijke letters. De kaart ziet er aantrekkelijk uit. Op de achterkant een naam. O handig, en ook een URL. Die onthou ik dan wel even, dacht ik nog. Dan kijk ik vanavond thuis even wie dit eigenlijk is. In mijn ouderlijk huis slingert heel veel rond, maar nou net weer niet wat je onmiddellijk nodig hebt. Zoals een pen. Natuurlijk was ik het thuis dus weer vergeten. Zo gaan die dingen als je onderweg veel luchtballonnen ziet en appels moet uitdelen.

Eenmaal thuis deed ik vanalles waar ik u niet mee zal vermoeien of wat u niets aangaat. Ik keek ook even hier en las de reactie op het stukje over Amsterdam Centraal. (Let u hier vooral op mijn naadloos ingepaste promo-moment!) Nijmegen Centraal. Ook leuk ja. Maar in Nijmegen woonde ik al en zij hebben geen bijzonder kaartje. Bovendien heb ik mijn handen vol aan mijn eigen promo-projekt dus vandaar geen URL. Okee, okee, hij is net zo makkelijk als AmsterdamCentraal.nl. Vooruit dan maar. Zucht.

Ik reageerde op de reactie. Dat doe ik niet veel, maar dit was een gemiste kans dus ik deed het nou eens wel. En voor ik het wist zat ik gewoon op NijmegenCentraal te lezen. Jawel. Leuk man, NijmegenCentraal. Ik las over vuurwerk en scholen. En over de Waalbrug waar ik vandaag nog twee keer overheen gereden was. En ik las over poëzie. Ik ben niet van de poëzie dus ik las eigenlijk heel snel en alleen de oplichtende links. Babbeldebabbel, o die en die en hee Jac. Splinter, waar ken ik die naam toch van.

JAC SPLINTER!!

Sodemieters hee, dat is die man! Die man van dat kaartje! Van die URL die ik niet onthouden heb en van wie ik nooit gehoord zou hebben als ik vandaag niet naar Nijmegen was gereden en in mijn ouderlijk huis dat mapje onder ogen had gekregen. Van wie ik nooit dat leuke kaartje had gezien als mijn oog niet was blijven hangen op het mapje. Met wiens vrolijke zelfportretten ik nooit had kennisgemaakt als ik niet aan Hans Hiltermann had gedacht. En aan mijn ex. En aan die woest aantrekkelijke Adriaan Jaeggi met zijn erfenis-column.
En vooral, hoe kan ik het vergeten, aan Jomanda! Aan Jomanda heb dit toeval natuurlijk allemaal te danken. Want Jomanda is zuiver en slechts één instrument van Ietsch Daarboven. Jomanda zou zeggen dat deze dag is voorbestemd om Jac Splinter te ontdekken. En ze zou natuurlijk zeggen dat toeval niet bestaat. Jomanda zou zeggen dat het een reden heeft dat Bram Vermeulen doodgaat als Freek zijn jubileum-feestje viert. In het volgende interview gaat ze misschien wel uitleggen wat die reden is.
Dat moet dan wel een verdomd goede reden zijn.