Mieting

Wie is het eerste thuis?
Wie heeft de eerste foto's op log?
Wie is er verzopen (zowel op als in de mens)
Was het leuk?

Vrijdagavond-Programmering

Vanochtend, toen het nog donker was, stond ik op. Omdat heel vroeg opstaan niet bevorderlijk is voor het humeur, denk ik altijd aan de avond. Dat die vanzelf weer komt en dat ik dan weer thuis ben. Vrijdagavond. En de vrijdagavond is bij uitstek een avond dat er op de bank gehangen dient te worden met het zap-apparaat in de hand. Nou was de vrijdagavond de afgelopen zomerstop een absolute hangramp want er kwam niks. Maar nu keek ik onder het genot van het allereerste koffieshot even in de tv-gids en werd ik zowaar enthousiast. Tjonge, wat een aanbod.
Ik noem maar even wat op.

Ned-3, Mannen voor Vrouwen, voorlichtingsprogramma voor vrouwen. Aflevering: Verkeer. Dus dat in dat programma waarschijnlijk wordt verteld dat vrouwen niet kunnen autorijden en hoe ze dat (van mannen) kunnen leren. Denk ik.
Maar niet getreurd, een half uur later begint Het Uur van de Wolf: Brood op de plank, documentaire over Lex Goudsmit. Dat lijkt me dan wel weer boeiend genoeg om in elk geval een zapmoment aan te besteden.
Op RTL4 het overbekende Crime Scene Investigations, met volgens mij een aflevering die ik nog niet ken. (zou het echt?) In elk geval goed voor een uur geweldige toestanden omtrent wormen, en stukjes lak van auto's en dat die dan weer leiden naar de dader. Enzo.
CSI wordt gevolgd door De Bachelor en hoewel ik best van een bepaalde ranzigheid hou, dacht ik bij het zien van die kop van vrijgezelle Roderick, nee, laten we dat nou maar eens niet doen. Misschien als ik griep krijg. Een klein stukje.
Na het gekoppel van Roderick komt Harry de Winters Wintertijd. Ik kijk bijna altijd naar Harry. Hoe suf zijn gasten ook zijn. Vanavond komt daar bijvoorbeeld Ksander de Bwiesonjee en die is behoorlijk suf maar toch wil ik het zien. Vanwege Harry en zijn vragen en zijn overduidelijke voorkeur voor gast A en niet voor gast B. Harry kan niet toneelspelen en dat is grappig. Bovendien komt er van de sufste gast nog wel eens een leuk muziekfragment voorbij. Overigens wacht ik nog steeds op een gast die Mud met Dynamite aanvraagt maar zo suf zal ik dan wel alleen zijn en ik ben niet bekend. Van televisie dan. In eigen kring ben ik geweldig bekend.

Als ik de bladzijde van het Vara Tv-magazine (lid worden?) omsla, zie ik echter nog veel meer leuks.
Mijn lievelingsfilm aller tijden! Zomaar, voor de vijfentachtigste keer bij Fox/Vacht. Close Encounters of the Third Kind, wie kent hem niet. Alleen van het regeltje in de aankondiging ga ik dat deuntje van het lichtorgel al zingen. Ta-da-da-doe-daaaaa. Prachtige film! Toen ik hem voor het eerst zag, geloofde ik gelijk in buitenaardse wezens. Echt. Al weer uit 1977 lees ik nu. Toen zat ik op de middelbare school, mijn hemel, da's een eeuw geleden.
Afijn.
Jammer dat we hier geen Discovery hebben want ik zie iets over Hackers, outlaws and angels. Voor een complete computer nitwit als mijzelve reuze leerzaam. Lijkt me. En anders gaan we subiet over naar National Geographic want daar komt een documentaire genaamd Through the lens, over fotografie onder extreme omstandigheden. Zoals boven een vulkaan hangen of over een rivier roetsjen. En dan foto's maken. Goeie, het liefst. En National Geographic zit hier toevallig weer wél op de kabel. Mooi.

Hoe deze programmering logistiek moet worden afgestemd is niet geheel duidelijk want alles overlapt en doorkruist en dendert door en over elkaar heen. En mijn videorecorder kan niet opnemen terwijl ik naar een andere zender kijk. Heel raar, en heus uitgezocht, maar het zij zo. Waarom je dan een videorecorder moet hebben is dan dus óók weer stom, want je hangt tenslotte gewoon op de bank terwijl het programma in kwestie komt en dat kijk je dan.
O wacht, je kan natuurlijk ook weg zijn.

O wacht nog een keer, ik bén vanavond weg. Ik ga eten bij iemand die mij een gezonde, voedzame vegetario-maaltijd gaat voorzetten, zonder frituurdingen en knoflooksaus. Lees ik net.
Hm.
Nou vind ik lekker eten en een fikse bijklets bij een vriendin toch echt leuker dan op de bank hangen en zappen. Dus ik ga nu even met de Vrijdagavond-planning in de weer en een videoband opzoeken.
Maar wat van bovenstaand lijstje is nou belangrijk genoeg om op te nemen?

Ik ga nooit meer bij je weg

De pest met het liedje is, dat je het de hele dag in je hoofd hebt. En dat je het wilt zingen. Maar omdat ik geen ritmisch geklap kan zingen, zing ik de meest in het oor springende woorden. Zodat ik nu als een overjarige teletubbie over straat loop. Oh-oh.

Afvoeren

Het blijft me verbazen, de kantoorcultuur.

Paperclips die op zijn, pennen zoekgeraakt, vechten voor je eigen werkplek. Overal je naam op want anders gaat iemand anders er met jouw perforator vandoor. Net als je hem nodig hebt. Kluisjes met sleuteltjes, kantoorkleuren (stemmig grijs met een olijke contrastkleur) prikborden met ansichtkaarten van collega's op vakantie. Computers versierd met plakbare knuffeltjes, bureaus met ingelijste familiefoto's. Uitgeknipte strips die slaan op eigen werksituatie, koffieautomaten waar de bekertjes net op zijn. De papieren handdoekjes in de toiletten. De borden met actuele informatie over het uit te voeren werk, de oeverloos rinkelende telefoons, de pauzes en de pauzeruimtes.

Vandaag zag ik een nieuwe variant. Een stammetje uit een pot met van die bruine hydro-cultuurkorrels. Hydro-cultuur is het helemaal in een kantoorsetting. Want hoewel iedereen de aanwezige Ficus Benjamini ziet, geeft niemand hem water. Ja, misschien die ene collega met groene vingers, maar die gaat ook wel eens op vakantie. Dus er is een bedrijf, met mannetjes in groene sweatshirts, die grote potten planten op hydro-cultuur komen brengen. Ergens zit een glazen buisje waarop je kunt aflezen hoeveel water er nog in die bruine korrels zit. En wanneer het buisje dus moet worden bijgevuld. Dat doen wij, collega's onder elkaar niet, ben je gek, dat doen die groene mannetjes. Die komen eens in de weetikveel hoeveel tijd om buisjes bij te vullen en verdorde blaadjes af te rukken.

Ondanks hun komst en bijvul-akties, gaat de een na de andere miniboom dood. Ik heb het vermoeden dat dat iets te maken heeft met de eeuwige tl-balkverlichting of het gebrek aan frisse lucht. Als ik er al last van heb, moet zo'n natuurlijk iets als een boompje helemaal zuchtend en kreunend zijn lot ondergaan.
Vandaag was het groene mannetjes-dag. Ze rukten en vulden en liepen kalmpjes heen en weer. Over de afdeling heet dat in kantoortaal. Later zag ik in een hoek twee potten met bruine korrels. In de potten geen vermoeide ficus of anderssoortige kantoorplant, maar een stam. Deze plant had het opgegeven. Hij was gelijk van al zijn takken ontdaan en omgezaagd tot vlak boven de bruine korrels. Waarom ze de plant er niet gelijk uitgerukt hebben is me een raadsel. Niets ondoorgrondelijker dan groene mannetjes.

Alsof het geheel nog niet overduidelijk genoeg was, lagen er twee gele post-it papiertjes bij. Op de afdeling zijn natuurlijk honderdduizend gele post-it bundeltjes te vinden. En op de post-it papiertjes stond AFVOEREN. Waarmee ik maar wil zeggen dat de kantoor-cultuur nu definitief is overgewaaid naar de groene sector. Afvoeren. Zoals alles in een goede kantoor-cultuur benoemd en vermenigvuldigd dient te worden, zo hadden de groene mannetjes dit vreemde gedrag zomaar overgenomen.
Een dode stam in een pot met hydro-cultuurkorrels is niet genoeg.
Benoemen. Afvoeren. In tweevoud. Driewerf Bah.
Zoiets slaat dood.

Bensen

Ja, ik weet dat het niet mag. Dat ik het risico loop dat mijn eigen kat Teun zegt Bekijk het maar, ik was hier de baas en nu word ik verstoten door zo'n oranje theemuts, tsss, ik wéét het. Echt! Maar ik was vanavond op het balkon en hij wilde zo graag op schoot en dat mocht, op het balkon, op het krukje. En toen hebben we getut en gedaan. En later lag hij opgerold op datzelfde krukje in de kou en vond ik hem weer zo zielig. Want hij is best al oud. En dan heb je het eerder koud.
Dus nu ligt hij hier op de bank.





Mag niet. Is stom. Maar Teun ziet het toch niet want die heeft zich tegen het hoofd van Kind-I aangedrukt en slaapt.
Ik zet hem zodirekt wel weer terug op het balkon, maar vooralsnog ben ik gewoon even een watje. Net als hij.

Kanonne

En dan heb je het eerste rondje eindelijk af en dan zit je op het muurtje buiten Het Boekje nog eens door te lezen en dan staat daar: Als je serviesgoed kapot valt, kun je de stukken mooi gebruiken voor je mozaïek. Omdat stukken servies altijd een beetje rond blijven, hoe klein je ze ook snijdt, is het natuurlijk niet handig om deze stukken te gebruiken voor een dienblad of tafel.

Juist.
En toen had ik net drie mooie oude Franse borden in stukjes getangd en die stukjes zaten nét muurvast.
Op de tafel.