Vis - Part Zoveel

Vis is klaar. Vis is gevoegd.
En ik kan u melden dat het voor het eerst voegen van een mozaïek bij tropische temperaturen een, hoe zal ik het zeggen, zenuwslopende aangelegenheid is.
Niets klopt. Alles droogt veel sneller dan in het boekje staat vermeld.
Alles wordt ook blauw. Mijn benen, de vloer, het tafeltje en zojuist heb ik de laatste klodders specie uit m'n haar geplukt. Bij de juf zag dat er toen allemaal veel rustiger uit.

Maar Vis is klaar.
Op naar het ambitieuze tafeltjes-plan.

Klik hier voor Vis.
Vis van A tot Z.

Speelgoed




Gisteren waren Kind-I,II en ik naar de tentoonstelling Speeltijd in het Amsterdams Historisch Museum.
Ter ere van het 150-jarig bestaan van speelgoedfabrikant Jumbo, zijn daar Heel Veel Spelletjes bijeengebracht. Spelletjes van nu en spelletjes van toen.
Poppenkasten, hoepels, blokkendozen, vliegende hollanders, maar ook medabots, pikachu's en de eerste computergames.

We gingen vroeg vanwege de hitte en waren de eersten. Aan de hand van een speurtocht hebben we de hele tentoonstelling doorlopen. Naast allerhande speeltjes en spelletjes, waren er ook filmpjes. Terwijl Kind I en II de speurtochtopdrachten uitvoerden en op de diverse knopjes drukten, bekeek ik de filmpjes.
Ik hou van filmpjes van vroeger.

Zo was er een filmpje over kinderen in Amsterdam, die nog gewoon op straat konden spelen.
Heb ik vijf keer gezien, dat filmpje.
Eerst om ach en wee te kunnen roepen over het oprukkende autoverkeer, waardoor de kinderen hun speelstraat moesten afstaan. Later om te kijken naar de kleding van toen, de moeders op de stoep, de rolschaatswedstrijden bij (volgens mij) de oude Albert Cuyp, en het ludieke protestonderdeel waarin kinderen via de parkeermeter een half uur speelruimte hadden gehuurd en dus ruzie kregen met een parkerende meneer.
Ook zag ik kinderen duiken in Amsterdams water, springen op een oud bedspiraal bij (volgens mij) het Prinseneiland en het kleine speelgebied bij de Bijlmer in aanbouw.
Ik zag ouderwetse jurkjes met strikjes, jongetjes met korte broeken en opgeschoren haren, ik zag moederjurken die ik zelf ook nog in mijn ouderlijk huis ben tegengekomen.

Ondertussen was de speurtocht afgerond en hadden Kind I en II de computergames ontdekt. Op de grond zaten ze met hun tong uit hun mond, een mannetje uit een ravijn te houden. Of zoiets. Het spelletje was in in zwart-wit. Dat vonden ze raar.
Boven de afdeling computergames hing een groot bord met een tekst. Kinderen spelen op de computer omdat ze niet meer buiten kunnen spelen. Hun speelterrein is verplaatst van buiten naar binnen. De arme schapen kunnen niet anders dan achter de tv of de computer hangen want ze kunnen niet naar buiten.

Ik herinnerde me dat wij thuis ook een computer-tv-spel hadden. Pong? Het was iets met sport en tennis. En het kon in verschillende standen en snelheden. Er was iets met een kastje wat je aansloot op de televisie en een oranje knop.
Ineens zag ik bovenop de computerzuil het ding van vroeger staan. Ik herinner me dat we er hooguit drie weken mee gespeeld hebben. Toen vonden we het saai, werden mijn ouders gek van het geluid en stonden er weer vriendjes en vriendinnetjes voor de deur of ik mee naar buiten ging. Soms regelen dingen zichzelf.

Ergens in de bovenzaal hing een bord, vol met spelletjes uit mijn tijd. Ik herkende ze bijna allemaal: Alphabet, Domino, Pim Pam Pet, Quick, Jumbolino, Het Aquarium, De Vrolijke Vriendjes, Script-O-Gram en Jumbo Lotto. Alleen op de tweede rij zijn er twee (de kralen en de schrijvende hand) die zo 1,2,3, geen herinneringen oproepen. De rest hadden mijn zusje en ik ook. In diezelfde verpakking!
Dat was raar. Alsof je naar oud fotoalbum zit te kijken en je steeds denkt ben IK dat?

Bij de balie kregen Kind I en II voor het goed volbrengen van de speurtocht een kadootje.
Een kleine houten tol.
Hij leek erg op een Beyblade vonden ze.

Natuurlijk maak ook ik me wel eens zorgen over het gebrek aan (speel)ruimte in Amsterdam. En dat mijn kinderen te veel achter de computer zitten en te weinig in de buitenlucht rondrennen.
Maar dan zie ik hier weer de enorme produktie tekeningen, knutselwerken, stokken en zilverpapieren dingen. Dan hoor ik de toneelstukjes op de achtergrond. Dan sta ik weer eens woest krijtvlekken van de bank te poetsen en ruim ik het omgevallen bakje strijkkralen op. Dan struikel ik in de gang over een enorme doos die net tot Pokemon-Stadion is bestempeld, en ruiken de poezen op het balkon nieuwsgierig aan het doosje vis-krab-kreeft-restanten, dat persé van het strand mee naar huis moest.

Morgen, bij opa en oma, zal ik eens vragen waar mijn Vrolijke Vriendjes zijn gebleven.
Mijn oude knikkerbaan hebben ze nou wel gezien.

Te Veel

Tot nu toe ging het eigenlijk allemaal vrij aardig.
Ik had m'n plantenspuit, m'n watertoevoer, m'n koude douche en er staat een soort mini-ventilator, ook wel De Hoep-Schrap-Schrap genaamd, warme lucht rond te wapperen.
Op m'n werk hebben ze iets wat op airco lijkt. Dat wil zeggen dat het geen 34 maar 28 graden is. Daar deed ik het, tot nu toe dan, ook voor.

Vandaag gaat het helemaal mis. Nog steeds zijn bovenstaande hulpmiddelen paraat, maar het helpt niet. Of zo.
Ik druip, voel me misselijk en draaierig, en val gewoon zittend op m'n stoel in slaap om weer wakker te worden van meer gedruip. Een zoveelste liter water in mijn lijf pompen, haalt niet veel uit.
Vandaag zegt mijn lijf zoek het maar uit met die koelprobeersels, ik blijf heet!
Te heet.

Straks slepen we ons in de auto en rijden we naar ons tweede huis, het atelier. Het atelier is zo vochtig en oud, dat het lijkt op een oude Franse wijnkelder. Dáár gaan we zitten. That is the place to be.
Daar blazen we het zwembadje op, en parkeren het in de schaduw op de stoep. Kind-I en II én ik gaan in het zwembadje, ten overstaan van de gehele buurt, een soort van avondmaaltijd nuttigen.
Hij gaat ons die avondmaaltijd aanreiken.
Want hij heeft, in tegenstelling tot de rest van de familie niet zoveel last van deze klimatologische toestand. Hij heeft in Thailand en Nieuw-Zeeland wel voor heter gedruip gestaan, zegt-ie stoer.
Ik doe nog een spuit, een douche, een glas. Ik doe nog één sleep naar de Albert Heijn voor die avondmaaltijd, waarbij ik me bij de koelafdeling even zal reanimeren.

*Druip*
Je zal hoogzwanger zijn.
Of moeten verhuizen.
Of een hartkwaal hebben.

Als ik wat afgekoeld ben, zal ik speciaal voor de zieligen hierboven een regendansje proberen.
't Wordt wel een kleintje.
Sorry.

Amstel-24

Collega

Vandaag heb ik met een collega vakantieherinneringen uitgewisseld. Zij was ook in Frankrijk maar op een camping.
Hoe de kinderen op die camping zo fijn met elkaar speelden, hoe de ouders loom en vol met rosé onder de bomen wat heen en weer kletsten. Hoe je met twee dagen rijden, ook heel comfortabel en goedkoop onderweg kunt overnachten. Over dat het de reis meer dan waard is want de Ardeche is zo mooi.

Beiden hebben we ons verbaasd over het aantal fiets-vakantiegangers dat chagrijnig en bepakt de heuvels op trapten. Ook hebben wij gedeeld dat wij geen fiets-vakantiegangers zijn, en dat ook nooit zullen worden. Dat wij niet begrijpen waarom mensen op hun vakantie zo nodig iets Moeten Doen. Zoals in zes weken zoveel mogelijk Europese landen zien bijvoorbeeld. Mét twee kleine kinderen op de achterbank.

Dat wij zo niet zijn. Dat wij alleen maar willen opstaan, willen ontbijten, willen zwemmen, willen drinken en lekker eten, willen lezen en om elf uur weer in ons bed willen liggen.
Dat wij daarvan uitrusten.

De collega heeft erg haar best gedaan mij het nut en plezier van kamperen uit te leggen. Dat hoefde ze eigenlijk niet te doen, want ik weet al hoe leuk kamperen is. Ik heb m'n hele jeugd niet anders gedaan en nog steeds is er geen gezelliger geluid dan zachtjes regen-getik op je tentdoek, in de wetenschap dat je geulen deugdelijk en je tent van wereldkwaliteit zijn. En dat het de volgende dag dan gewoon weer mooi weer is, en je je tent uitzweet. Op weg naar de douche, een stokbrood op de terugweg en weer verder in je boek.

Ik weet dat kamperen leuk is. HIJ is degene die roet in de eenpansmaaltijd gooit. Volgens hem is kamperen stom.

Met het gesprekje met de collega kreeg ik mijn vakantiegevoel niet terug. Wel de heimwee. En de plannen.
Volgend jaar gaan we naar Bretagne. Met paraplu's en laarzen. Zonder tent en in een gehuurd huis.
Gelukkig is het volgens de collega daar ook erg mooi.
Met prachtige stranden, veel vergane glorie en in één dag rijden te bereiken.
Hij kan nog één jaar opgelucht ademhalen.

Ondertussen wil ik wel al graag weten of iemand een goede tweedehands tent voor ons in de aanbieding heeft. Voor vier personen. Want het jaar daarop zitten wij met z'n vieren in een tent.
Ja, HIJ ook!

Parade




ZIEN!
(echt doen hoor!)

Bah

Mijn vakantiegevoel is al helemaal weg.
Bah.

Uitleg

Ja, er staat een nieuw plaatje bovenaan.
Maar omdat hij met knip- en plakwerk wel erg klein uitviel, heb ik hem aanklikbaar gemaakt. Dat wil zeggen dat u hem kunt beroeren met muis, pen of screen-wise, en dat-ie dan groter wordt.
Ziet u ook nog wat er op staat.