Ingepakt




Met dank aan Kind-I voor de vogel.

Huis




Kijk, dit is 'm. Daar gaan we naar toe. Cute, niet? Ergens onder dat grijze dak staat ook een piano. Zegt Mme leGrand van het huis. En ergens in deze Amsterdamse etage liggen de pianoboeken van mijn ooit pianospelende moeder. Misschien wel lollig om te testen of een gemiddeld iemand na vijfendertig jaar nog noten kan lezen.
Ik moet vandaag maar vaak naar het einddoel kijken want vooralsnog ziet het er hier in het Hollandse huis uit alsof er een bom is ontploft. Soms is inpakken geen enkel probleem. Dan scheur ik helder en effectief door mijn huis en mik geordend spullie in de diverse tassen, vuilniszakken en kratten. Nu weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is hier gewoon een puinhoop en in mijn hoofd is niets helders te bekennen.

Dus het kan zomaar zijn dat ik straks in Frankrijk wél een uiterst handig maar overbodig nagelschaartje tegenkom, maar bijvoorbeeld een badpak ben vergeten. Of ik heb toch verkeerd ingeschat hoeveel voedsel vier personen in drie dagen verstouwen en hebben we maandag honger.
Neehee, wij zijn niet van die mensen die aardappelen en blikken meeslepen, maar het schijnt dat de firma Delhaize en andere collega-voedsel-uitgifte-gebouwen gesloten zijn op quatorze juillet.
Dus deze familie zit, net als rond pasen of kerst, te bedenken wat ze over twee dagen wil eten. En of dat eten een dag reizen in een warme auto gaat overleven.
Vin'k niet fijn. Ik weet namelijk helemaal niet wat ik over twee dagen wil eten.

Afijn. Ik zal u niet verder lastigvallen met deze Trivia In Categorie *Zwaar* en ga maar eens beginnen met een tas.
Maar wáár is die tas en wát moet er in?
Help.

Barcelona




Bij hem las ik voor het eerst een tekst. Zij schreef later over een eng hoog stemmetje. En ik graaide hem toch maar mee bij de MediaMarkt. Omdat I-pod ziek werd duurde het even voordat ik kon luisteren naar wat ik had gekocht.
Een verse cd-speler en een verse cd. Wat een fijne combinatie.

Overigens had ik weinig fiducie in het geheel. Waarom hij dan toch in mijn huis is beland, is geheel te wijten mijn impulsieve koopgedrag. Maar nu ben ik blij dat ik hem heb, de nieuwe cd van Blof.
Vanwege dat ene liedje.
Barcelona.

Ik weet niet welke geest er op het Moment van Maak in de mannen is gevaren, maar ik stond paf. Alsof Harry Bannink zelf heeft plaatsgenomen in de studio, om een goede degelijke melodie in de strijd te werpen. Een soort van tweede Mijn Dorp, maar dan van over de grens en in het nu. Ik heb er het, overigens lelijke hoesje bijgepakt om te kijken wie het liedje heeft geschreven.
Gewoon. Peter Slager.
Dezelfde die je laat associëren tot je erbij neervalt, en je laat vissen in een vijver die even troebel is als die in de achtertuin van mijn ouders.

Maar Barcelona is helder en van alle tijden.
Carel Kraayenhof speelt mooi op de bandoneon en Paskal zingt alsof de juf van de Kleinkunst hem persoonlijk heeft gecoached.
De rest van de cd is Blof. Niks meer en niks minder. Blof, vaag in tekst maar ter compensatie weer harmonieuze melodieën en hier en daar een snerende gitaar. Niet verkeerd.

Met Omarm van Blof heb ik me eigenlijk gewoon een prijzige Mp3 aangeschaft. Barcelona is een mooie stad met fijne herinneringen, en een prachtig liedje.
Beluistert!

Amstel-22







Ik zag ze in de verte al aankomen, twee mannen in een bootje. Klik, bootjes zijn leuk. Voordat ze onder de brug verdwenen riep er een of ik de foto wilde opsturen. Ik riep nog terug, waarheen dan? Onder de brug hoorde ik een hoop gepruttel. Ik dacht dat ze een sprintje aan het voorbereiden waren, maar ze kwamen terug. Om het mail-adres door te geven. En nou maar hopen dat ik alles goed verstaan heb.

Later: Hallo Odette, Hartstikke leuk, dank je wel! Peter.

Zucht

Dat zwarte ding daar >>>>>>>>>> rechts >>>>> hoef ik drie weken lang niet te beantwoorden. Hoort u ook ergens zo'n dikke zucht van verlichting?

Recept




Ik dacht nog, het is een grapje. Bovenstaand papiertje slingert al een paar dagen door het huis en was net tot het prikbord gepromoveerd. Geen idee waar het om gaat, maar het gepomp en geroer is in elk geval niet van de lucht. Een fictief recept zal ik maar zeggen.
Maar ze doen het écht. Ik hoorde het ze écht zeggen.
10 x roeren
3 x pompen
5 x roeren
6 x draaien
8 x pompen
chocola mengen

Wat je dan krijgt, vroeg ik maar 'ns.
Bollino-ijs natuurlijk!

Eventful

Eventful, tja waarom niet gewoon zeggen dat het hectische tijden zijn. Omdat ik Eventful een erg mooi woord vind. Daarom.

En eventful it is. Losse eindjes en gedoe. Blijkbaar kunnen wij nooit normaal op vakantie. Gaat er geen wasmachine kapot, drie dagen voor vertrek, dan blijkt ineens het huisdeurslot lam of stuk of weet ik veel. En dat met een zorgvuldig samengesteld Oppas-Team achter de hand dat toch écht de deur in moet als wij er niet zijn. Slaat nergens op. Kan dat niet in oktober? Een potje graffit doet wonderen maar voor hoelang. Keukendeur van het slot laten zodat het Oppas-Team via het balkon van de buren naar binnen kan? Pieker Pieker.
En natuurlijk is dit het kleinste probleem van al.

De grootste zorgverwekker zit, na twee weken lang ons de stuipen op het lijf gejaagd te hebben, weer thuis in z'n stoel. Hart klopt wel maar hart is stuk. Hart was sterk maar oud. Hart moet het gewoon nog lang blijven doen. Telefoonnummers overal en standby crisis-oplossingen. Een week gaan we weg godbetert, een wéék. In die week moet alles rustig blijven. Kloppen en pompen. Geen gedoe. Ook na die week niet. Graag.

En jawel, dan valt mijn Hoop In Bange Dagen uit m'n handen op de harde keukenvloer. Altijd en overal meegesleept alsof ik een doosje eieren moest bewaken en dan PANG! Sommige mp3's doen het nog wel, anderen slaan de hele zaak op tilt. Vervaarlijk getik en geschuur komt er uit het witte kastje. Triviaal probleem, ik geef het toe, maar niets ontspant beter dan keihard m'n favoriete muziek op m'n hoofd. Dus de combinatie van bovenstaand en een kapot wit kastje is genoeg voor een tranendal.

Ach, straks zitten we in het gras en hebben we net via de telefoon gehoord dat hij in de tuin een kopje thee drinkt en dat alles klopt en pompt en slaken we een diepe vakantiezucht.
Er zijn mensen die volledig gestressed op hun camping naar adem snakken en daarvoor collega vakantiegangers de snelwegpas hebben afgesneden.
Geloof me, niemand is zo goed in de kofferbak volgooien en rustig voor ons uit tuffen als wij. Maar het lijkt alsof de vakantiegoden ons ieder jaar nog even willen testen. Of we wel echt aan vakantie toe zijn.
Ja! Dat zijn we. Liefst geheel Eventless. En als dat woord niet bestaat, is het bij deze uitgevonden.