Bloemenmeisjes

Gisteren zag ik weer zo'n spotje om ons aan te moedigen vooral het blad Esta te gaan kopen.
Esta, voor vergeten meisjes van 40. Yuck. Bah. Afijn, het spotje.
In het spotje zeggen vrouwen vanalles over wat typisch bij de wat oudere vrouw zou moeten horen. De wat oudere vrouw is zo tussen de 35-55 jaar. Dat u het even weet en ik ook. Ik ben dus een wat oudere vrouw (als ze rijp hadden gezegd had ik persoonlijk hun hele forum ondergebraakt) en volgens een van mijn collega-vrouwen is het heel normaal dat ik van bloemetjesbanken hou. Dat hoort namelijk bij mijn leeftijd.
Ja heus.
Ik hoorde het gisteren zelf.
Hela! riep ik gisteren enthousiast door de woonkamer. Het feit dat ik al best lang een bank wil met van die Engelse bloemen en vlinders, heeft niks te maken met smaak of voorkeur, maar is gewoon hormonaal bepaald. Tjongejonge zeg, wat ben ik weer voorspelbaar. Maar nou wil ik eigenlijk wel even weten nog wat het qua hormoonhuishouding te betekenen heeft dat ik al van bloemetjesbanken hield toen ik dertig was. Misschien loop ik wel hartstikke voor en schiet ik dit jaar nog vervroegd in een enorme overgang! Help! Ik moet nodig een arts raadplegen! En misschien weet de arts dan ook welk stadium mij ná de bloemetjesfase te wachten staat.
Onruststokers zijn het, daar bij Esta. Kijk maar naar hun poll van deze week.
Als ik 3 miljoen win ga ik weg bij m'n vent. Wat is dát nou weer voor hopeloos achterhaalde gedachte?! Of bekijk eens een greep uit de spotjes en luister even naar mevrouw drie: Ik wil geen begripvolle vriend meer, geef mij maar vuurwerk! Hoezo? Wat nou weer? Je moet dus kiezen?

Ik snap niks van de reclamecampagne van Esta. We houden van bloemetjesbanken want daar zijn we veertig voor geworden en daarnaast dumpen we onze begripvolle vrienden en zoeken we vuurwerk in de armen van Don Juans. En alsof alles nog niet verwarrend genoeg is luidt de hoofdslogan: Ik ben nu wie ik ben. Daarvoor waren we iemand anders. Blijkbaar.
Het is maar goed dat ik als veertigjarige stevig genoeg op m'n poten sta om me niet van de wijs te laten brengen door de mensen van Esta. Je zou er een midlife-crisis van oplopen.

Oranje

Ik ben ook zo'n vrouw die niks om voetbal geeft. Ik weet, na vijfduizend pogingen tot uitleg, nog steeds niet wat buiten spel nou psies inhoudt. (ja, gruwelt u vooral effe lekker door)
Maar met al dat voetbalgeneuzel om me heen heb ik ineens een probleem. Mijn lievelingskleur is namelijk oranje. Dus mijn oranje t-shirt van vandaag heeft helemaal niks te maken met rondrennende mannen maar met Fijn! Oranje! As in: Kleur. Enzo. En nou hoor ik er ineens bij. Dat wil ik helemaal niet, er-bij horen.

Dus die auto van hiernaast, dat is gewoon de grappigste auto die er is. Ook de auto heeft geen bal met de voet te maken. En hij is oranje en hij is te koop. Ik ben op hem en ik wil hem. Als ik ooit weer durf te rijden dan.

Wit

In schoenenwinkel van Woensel in de Kalverstraat klonk vandaag heel hard: I'm dreaming of a white Christmas. Wij keken met z'n allen een beetje verstoord in het rond, op zoek naar de luidsprekers. Alsof dat helpt. Alsof dat iets uitmaakt.
Ik heb in elk geval geen slippers gekocht. Brr. Veel te koud daar.

Vreemd

Vandaag droegen veel collega's een oranje t-shirt. In de kantine hingen vlaggetjes en de kantine-mevrouwen hadden oranje mutsen op.
Ik weet bijna zeker dat het moment waarop ik bij de koffieautomaat aan een collega vroeg wat er aan de hand was, het moment is geweest waarop ik officieel wereldvreemd ben verklaard.
Ik heb maar snel twee bossen oranje tulpen gekocht. Misschien helpt dat.

Ondertussen

Haalden wij Kind-II op van een verjaardagsfeestje. Kind-II is een wegloper. Al dromend bevindt hij zich ineens op plaatsen die hij niet kent en is dan iedereen kwijt. En iedereen is hem kwijt. Hartverzakkingen krijg je ervan. Dus voordat ik Kind-II vanmiddag afleverde bij de moeder van vriendje, had ik nog even een goed gesprek met hem. En toen ik hoorde dat het feestje zich in het Amsterdamse Bos ging afspelen, had ik ook nog even een goed gesprek met de moeder van vriendje.

Toen wij op de stoep stonden te wachten tot de feestvierders terug zouden komen, was ik dan ook not amused toen een van de wachtende moeders bloedserieus zei: ze zijn zo laat want ze zijn er eentje kwijt. *Schrik* Was een grapje. Sodeju wat een rotgrapje.

Wat napruttelend over het voorval bleek Kind-I ineens ook een mening te hebben.
Zeg mamma, dat wat die mevrouw zei, dat was vast sharkasties bedoeld.
En toen was daar zomaar de eerste schaterlach van vandaag.

Troost

Wat een gesodemieter met dat eten. Het lukt niet. Dit weekend. Trekdrop (weet u wel hoe lekker dat is? Trekdrop?) en wijngums en koekjes en chocola. Ik wil alleen maar eten en op de bank zitten met een suffe film en een dekentje. Of een leuk maar makkelijk boek. En ik wil morgen nog een dagje thuis zijn. Helemaal in m'n eentje.

Waarom (waarom?) heb ik hemelsnaam toegezegd om voortaan iedere dag om 8.00 uur de toko open te gooien? En mensen te gaan aanspreken op te laat komen? Met ingang van morgen nog wel. Hmpf.
Meer trekdrop. Nu!