7-6-2003
Kijk dan toch. Ver over de landsgrenzen heeft men hem ook ontdekt. Jogchem Niemandsverdriet van NobodyHere.
Geheel terecht, want iedere keer weer een groot plezier om te bekijken, heeft Jogchem een prestigieuze Webby Award gewonnen.
"De 480-koppige jury noemt zichzelf de Internationale Academie voor Digitale Kunsten en Wetenschappen en bestaat behalve uit internetspecialisten ook uit sterren als popzanger David Bowie en Simpsons-tekenaar Matt Groening."
Vierhonderdtachtig? Vierhonderdtachtig mensen die duizenden internetsites af gaan en per categorie beoordelen. Mijn hemel, je moet er maar zin in hebben.
In elk geval feliciteer ik Jogchem met zijn Award en wens ik hem een groot stuk taart. Misschien kan hij nog eens melden hoe ze daar in San Fransisco zijn naam uitspreken.
Daar, in dat lila vierkantje, woont De Nieuwe Baby. Dus daar rijden wij vandaag maar 's naar toe. Eens kijken of we de eigen hormonen een beetje in bedwang kunnen houden.
Hij is pas vier dagen oud, dus dat wordt een behoorlijke klus.
6-6-2003
Zolang is besta heb ik last van zonne-allergie. Rode bultjes en blaasjes die jeuken en soms gemeen bijten. Mijn armen, handen en hals zitten, na de eerste zonnestraal, helemaal onder. Geen fraai gezicht en de jeuk is ook niet om over naar huis te schrijven. Of juist wel maar dan in een ander soort brief.
Als peuter liep ik over het Franse strand met kanten handschoenen aan en later kreeg ik een soort zelfgemaakte constructie van lappen met elastiekjes over mijn handen. Levert leuke foto's op maar verder had ik het liever niet gehad. Natuurlijk hebben mijn ouders vanalles ondernomen om te onderzoeken hoe dit te voorkomen. De doktoren vertelden stuk voor stuk dat er niets tegen te doen is. In de schaduw blijven, niet te veel zon ineens en vooral: niet krabben.
Maar ja, probeer dat een kleuter maar eens uit te leggen.
Eigenlijk ben ik niet anders gewend. In de zomer krijg ik bulten en blaasjes. De blikken en opmerkingen kan ik dromen en de goedbedoelde adviezen ook.
Dit en dat zalfje.
Zus en zo pilletje.
Poeder gemaakt van de poep van bejaarde bevers uit Noord-oost Afrika.
Uit de zon blijven. (joh!)
Een speciaal dieet. (meestal niet lekker)
Een zonnebrandcreme die een laagje over je huid legt.
Het enige wat de zaak enigszins tot bedaren kan brengen is de zon-toevoer langzaam opbouwen. Vanaf april naar de zonnebank en de ledematen langzaam laten wennen aan UV. Sommige jaren lukt dat, omdat ik er de tijd en de rust voor heb om twee keer per week onder zo'n tosti-ijzer te gaan liggen. Dit jaar lukte dat niet.
Mijn armen zijn bezaaid met bulten en littekentjes van het nachtelijk krabben. In mijn slaap doe ik blijkbaar toch wat dokter verboden heeft.
Het zij zo. Ik hang wel weer onder de koude kraan om de ergste jeuk tegen te gaan en ga over tot de orde van de dag.
Dit jaar is er echter iets vreemds aan de hand met de reakties van De Kijker. Natuurlijk vraagt weer iedereen wat ik heb en oja, oom Piet heeft dat ook en die smeerde er zus & zo op. Ik hoor het kalmpjes aan en denk er het mijne van.
Maar dit jaar zit men er ook aan.
In de openingszin wat heb jij nou op je armen? wrijft men in één beweging door even troostend over de bultjes-laag. Daar snap ik nou helemaal niks van. Ten eerste ziet het er niet echt aanraakbaar uit en ten tweede weet niemand wat het bij de aaiende medemens kan veroorzaken. Hoe kunnen zij nou zien dat het geen ernstig besmettelijke huidziekte is die bij aanraking subiet overspringt op eigen armen?
Afgezien van de lichamelijke gevaren (die er niet zijn, maar dat terzijde) vind ik het ook een vreemde gewaarwording dat wildvreemde mensen in winkels of willekeurige collega's bij het kopieerapparaat mij ineens aaien. Het doet me een beetje denken aan een zwangerschap waarbij iedereen ineens bedacht dat ze m'n buik wilden aanraken. Nou kan ik me daar nog wel iets bij voorstellen want babietjes en lief enzo, maar vrijwillig bulten aaien, nee. Gaat er niet in.
Nou wilde ik, via deze weg, de aaiende medemens eigenlijk een advies meegeven.
Misschien hebben jullie er niet aan gedacht en zijn jullie gewoon belangstellend en willen jullie door middel van ge-aai wat medeleven betuigen. Deze manier is op zich dus al vreemd maar denk ook eens hier aan:
Die bultjes, die jeuken.
Nogal.
En terwijl ik de hele dag aan verkoelende dingen probeer te denken om mijn nagels van mijn armen af te houden, wekken jullie door het ge-aai een enorme jeuk-explosie op.
Dat heb ik liever niet. Jeuk is niet leuk en pijn is niet fijn.
Dus zouden jullie van me af willen blijven?
En als jullie toch graag willen tonen dat jullie het bulten-verhaal rot voor me vinden: je maakt me blij met een koude theedoek. Liefst met wat ijsblokjes erin.
5-6-2003
Ik kan er niet mee ophouden. Zit nu alweer een uur in de Beeldbank te turen. In de Schatkamer foto's van en informatie over Jacob Olie. Met recht een schatkamer. Ergens in mijn uitpuilende boekenkasten staan 2 boeken over Jacob Olie, waaronder een stadswandeling. Dat boekje ga ik vandaag vinden. Ondertussen blader ik door 1900 en omstreken.
Aan de afdeling Breitner durf ik nog even niet te beginnen. Ik kan hier tenslotte niet de hele dag achter m'n beeldscherm blijven zitten.
Prinseneiland. Links van J. Olie feb/mrt 1893. Rechts van mij op 10 april 2003. Ondanks de dure pakhuis-appartementen en de nieuwbouw, is het Prinseneiland nog steeds een aangenaam rommelig geheel.
4-6-2003
In Het Parool van vandaag staat een geweldig artikel over een nog geweldiger site: De Beeldbank van het Gemeentearchief Amsterdam.
Deze beeldbank toont zo'n 75.000 foto's, plattegronden en bouwtekeningen van Amsterdamse buurten door de jaren heen. Zo kun je opzoeken hoe je studentenhuis er vroeger uitzag of hoe de straat van je huidige woonplek veranderd is.
Als groot fan van fotograaf Jacob Olie die ook prachtige foto's van het vroegere Amsterdam heeft gemaakt, zit ik te juichen op m'n stoel. Wát een schat aan informatie, wat een nostalgie.
Ik kan er uren in bladeren.
De beeldbank schijnt al sinds februari van dit jaar online te zijn, maar wordt vandaag her & der in Het Parool aangeprezen en toegelicht. Het zal deze week wel storm lopen met mede nostalgie-gangers, maar laat u zich daardoor niet van de wijs brengen. Gewoon een weekje wachten of midden in de nacht, als u toch niet kunt slapen van de hitte, rustig slenteren langs Memory-lane.
Hier vast een klein voorproefje. Omdat er vandaag in mijn omgeving een nieuw kindje is geboren, en ik dus in de beschuit-met-muisjes-sferen verkeer, hier de foto's van de geboortehuizen van mijn eigen kinderen.
Kind-I is geboren in de Pijp en de foto dateert uit 1958. Kind-II kwam ter wereld in de Stadionbuurt en zo zag het er daar uit in 1934. 
3-6-2003
Ik lees hem niet, maar hij schreeuwt me vanaf het krantenrek van de Albert Heijn toe:
"KEURIG NETTE VRIJGEZEL, AANVALLER PIEPER"
Keurig? Doet u mij eens een definitie van keurig alstublieft? En Nette, wie zegt dat?
Wat is netjes en wat is keurig?
Ben je netjes als je je huis dagelijks opruimt of als je een zwangere vrouw je tram-plaats aanbiedt?
Heb je een keurige plooirok aan of is je tuin keurig als je het onkruid hebt verwijderd?
De verslaggever die deze kop heeft bedacht is al net zo in de war als de man die met het mes de familie Pieper te lijf ging.
Wat hij natuurlijk bedoelt is dat de aanvaller er niet uitziet als een zwerver met vervilt haar en een vreemdsoortige geur om zich heen. Dat "niemand in de buurt ooit iets raars aan hem heeft gemerkt". Dat hij geen gezellig praatje maakte over de heg of vanaf zijn balkon, maar dat hij wat teruggetrokken leefde.
Maar een keueueueuerige man verder, niks op aan te merken meneer.
In elk geval heeft deze keurige man wel twee mensen neergestoken. Dus dat ik u niet wil ophitsen tegen keurige mannen in het algemeen of achterdocht wil kweken ten aanzien van Jan en Alleman, maar dat ik de verslaggever van het artikel in de Telegraaf van vandaag er wél even op wil wijzen dat keurig niet echt een criterium is voor ongevaarlijk gedrag.
Met een nette pantalon en hippe spencer aan je lijf, kun je tenslotte ook hele enge dingen doen.
Ik zal het verder maar niet meer hebben over het etiket vrijgezel. Want over verantwoordelijkheid voor eigen leven, partners die graag als mens willen worden gezien en niet als onderdeel-van heb ik ooit, twintig jaar geleden, al eens een scriptie in elkaar gedraaid. Dat de verslaggever nog in de eeuw leeft waarin vrouwen hun mannen in het gareel dienden te houden, want dat impliceert het woord vrijgezel (ware de keurige man keurig getrouwd, dan was dit nooit gebeurd?) kan ik niet helpen.
Vast om door een ringetje te halen, deze verslaggever. Keu-rig.
Maar 'n beet-je dom.
2-6-2003
Nou. Da's fijn. Dat het wat minder warm is bedoel ik. Niet dat mijn hersens zich al weer hebben terug-gepast want de algehele verweking gaat hier gewoon door.
Ik heb van de week ontdekt dat je ook teenslippers moet inlopen. U weet wel, dat stukje plastic tussen je Grote Teen en je Wijs Teen. Dat doet zeer! Knalgroen zijn ze maar mooi dat ik niet hip kan lopen sloffen op die nieuwe slippers. Die jezussandalen zijn natuurlijk geen porem maar lopen doen ze wel.
Niet dat ik hoef te lopen want ik zit de hele dag achter een computer. Vakantie-zonder-krantjes in te voeren. Tis net Hemelvaart geweest maar mooi dat half Nederland wéér op vakantie gaat! Het gaat zo slecht met de economie. Tjonge.
Afijn. U ziet: iets zinnigs komt er in hier in mijn 30 graden-kamer niet uit. Ik zal het Wij Gingen Naar De Ardennen-verslag ook maar achterwege laten. Voor nu dan. Want het was wel heel leuk in de Ardennen. Leuke huizen ook. Spotgoedkoop. Zomaar 16 slaapkamers voor 181 duizend euri. Dat geloof je toch niet?
Ik heb het niet hoor, 181 duizend euri, maar mijn gironummer is natuurlijk altijd op te vragen via het post-gedeelte. Mag u ook komen verbouwen. Dat is toch een fijne vakantiebesteding? Vonden wij wel. Wij zitten namelijk niet graag op onze derrières, wij doen graag wat. Dat komt natuurlijk omdat wij de hele dag al op onze derrières achter de computer zitten.
Ik denk dat ik nog maar een groot glas roosvicee achterover sla en dan onder mijn ventilator ga liggen. Morgen weer Vakantie-zonder-krantjes invoeren. Maar u bent weer een beetje op de hoogte. Dat ik nog leef enzo. En dat ik binnenkort leer pingen en dat er ook een nieuw log aankomt. Ik heb 1 juni natuurlijk gemist maar ik doe ook wel eens wat. Vooral achter de computer. Op mijn derrière. Maar dat zei ik al.
Zie: verweking. Wat ik u brom.
1-6-2003
En wij zijn weer terug. Maar als u het niet erg vindt ga ik nu even onder de douche en een bier opentrekken. *Proost* Op de zon.
Zoek: