Stampvoet!

Eerder deze week kon ik u melden dat de plaatjes-uploader er de brui aan had gegeven. Mooi kilo-utrecht-tango. Vandaag brul ik even een mega K.U.T. de ruimte in.

Gisteren viel m'n digi. Een hoogte van tien centimeter en stevig verpakt in z'n huisje. Verder niet paniekerig over gedaan en gewoon verder geleefd. Fout. Paniek was de juiste reaktie geweest.
Vandaag sta ik op het Gerard Douplein naar een opblaaskasteel en een promo-standje voor de PvdA te kijken. Of het een met het ander te maken had weet ik niet, want ik kwam niet verder dan de ontdekking dat mijn camera de val van tien centimeter niet heeft overleefd. Het LCD-scherm is zwart met drie barstjes. Blijft ook zwart. Fotograferen gaat dus wel maar ik heb geen idee wát, en zien is toch best een essentieel onderdeel van de hele aktie.

Fotowinkels in de buurt hadden allemaal hetzelfde verhaal: reparatie van een LCD-scherm kost tussen de honderd en honderdvijftig euri. Daar scoor je tegenwoordig bij de Aldi toch een vrij aardig toestelletje voor. Er zit dus niets anders op dan de camera die ik al langer op het oog heb gewoon van de week te gaan kopen. Natuurlijk mag ik hier geen Hoezee & Hoera over roepen, want ik heb pech. Juichen is niet op z'n plaats als je pech hebt. Zeker niet als je vakantiegeld van 2004 inmiddels ook voor 2005 is uitgegeven.

(Stiekem, ergens vanuit een hoekje in Amsterdam: JUICH! HOEZEE! HOERA! Ik heb een wereld-excuus om een nieuwe camera te kopen!)

Visch

"Je krijgt maar een gepig koppie" zei mijn collega van de week.
Ze vertelde me niet wat dat betekende, maar ik ben mezelf nu alweer vijf weken aan het kwellen met een kiloverminderende operatie, dus ik begreep dat ze wilde zeggen dat ze het kon zien. Dat mijn hoofd smaller was geworden. Dat mijn gezwoeg vruchten ging afwerpen.
Dat mag goddorie onderhand ook wel. Ik word er nogal opstandig van als iets niet mag.
Niet meer roken, niet meer drinken, niet meer eten. Over veranderend levenspatroon gesproken.
Goed. Ik heb het mezelf op de hals gehaald, er is niemand die zegt dat ik niet mag roken of een Mars mag eten.
Gaan we verder met gepig.

Thuis bedacht ik namelijk dat ik nog nooit van gepig had gehoord. De volgende dag vroeg ik haar waar de uitdrukking vandaan komt.
Een geep is een visch.
En die is van binnen groen. En je kunt hem eten. (eten!)
Doet het goed op een grill-roostertje.
Zei de collega.
Maar wat was precies de overeenkomst tussen De Visch en Mijn Hoofd?
De oplossing kwam van een andere collega die zich ongevraagd in het gesprek mengde: "Gepig? Dat betekent toch een beetje armoedig? Iets is gepig als het er niet lekker uit ziet." Zei de ongevraagde collega.
De eerste collega mompelde nog iets over het smalle hoofd van de geep en dat dat dan overeenkwam met....

Te laat.
Een gepig koppie.
Ik heb zojuist drie trekdroppen op. En ik neem direkt ook nog een koekje. Dat zal ze leren.

Whaaaaaaaah!

Dit lijkt me nou het uitgelezen moment om keihard muziek op m'n hoofd te zetten en heel hard en vals mee te blèren.
Vanavond ga ik me verdiepen in de installatie van Dit Hier. Hoera en Hoezee dat Dit Hier er is. Eindelijk zal ik weer vreugdevol fotootjes in de computer kunnen stoppen. Het huishouden gaat er vrees ik wel danig bij inschieten, want tot nu toe kon ik onder het laden van 1 foto makkelijk een rondje stofzuigen. Of een flinke afwas wegwerken. Als het goed is flitsen de beelden van vanavond over mijn scherm.
*Verheug*
Maar voor nu: Muziek!

Goon Kamperen Goon

Nou ja. Wij gingen kamperen. Om De Tent uit te proberen, dat snapt u natuurlijk wel. Nooit zomaar naar Frankrijk rijden met een niet uitgeprobeerde tent. Dus we gingen naar België. Heel romantisch aan een riviertje met een prachtige weersverwachting van Erwin K. Dat was het plan.
Maar het plan ging natuurlijk weer anders. Het werd geen België maar Plasmolen. Want er gingen meer mensen mee op uitprobeerweekend en die mensen waren nog veel moeier dan wij. En die vonden Plasmolen ver genoeg.
Ja. Nogal wiedes. Plasmolen ligt tien kilometer verder dan de woonplaats van de nog moeiere mensen.
Afijn. Hoe dan ook.
Het werd dus een camping in Plasmolen. Zo'n your worst nightmare camping met veldjes. Wij stonden op veldje D. Plaats 162, "een beetje scheef maar lekker dicht bij de toiletten."
Twee gezinnen met twee nieuwe tenten en bijbehorend meubilair. Allevier moe. Heel erg moe. En het was best warm. En iedereen lag al aan het meer. En wij gingen wel es effe ons kamp opslaan, daar op veldje D. Afijn. Uit-ein-de-lijk stonden er twee tenten. Inclusief slaapcabines en luchtbedden en campinggasjes en tuinstoeltjes en een uitklapbare picknicktafel, vermomd als koffertje, die werkelijk iedereen op de camping bleek te bezitten. We hoorden er gelijk helemaal bij.





We gingen eten en drinken en naar het toilethuisje met de wc-rol onder de arm en we groetten de buren en we deden die nacht geen oog dicht.
De buren hadden namelijk een baby.
Een baby die 's nachts honger kreeg en dit kenbaar maakte met een dusdanige portie paniek dat we, ieder afzonderlijk, rechtop in ons kampeerbedje zaten. Tegen de tijd dat de baby zijn flesje op had, kregen we het koud. We stonden maar vroeg op.
We gingen zwemmen. Dat was fijn. Dat wil zeggen, op het strandje was het fijn, het water was vooral bestemd voor onze overmoedige kinderen. We gingen weer eten en drinken en sliepen alle acht om negen uur. We hadden het warm en de baby had waarschijnlijk een iets leuker leven gekregen.

Het ging regenen. Heel veel regenen. We legden onze kinderen het Nat-Tentzeil-Aanraken-Betekent-Slapen-In-Een-Zwembad-Principe uit. Ze begrepen er niks van maar kwamen nergens aan. De tenten bleken waterdicht. Driewerf Hoezee!
De tenten bleken bovendien groot genoeg om gewoon in te zitten. Met de I-pod op. Of met een boek en een kop koffie uit een plastic beker. Een ongekende luxe. Nog meer Hoezee!

We stonden op en zagen een sombere lucht. We braken de tent af. We propten de zooi in de auto. We trapten door de rem. We belden de ANWB. We gingen naar de garage in Lent. We namen een vriend mee, die gezellig op de camping zou komen bijkletsen. Lang niet gezien, drukdruk, u kent dat wel. We kletsten bij in de sleepauto en in de leenauto en op de stoep en onder het overhevelen van kampeeruitrusting van auto-I naar auto-II. We reden met de helft van de spullen naar Amsterdam, hingen de tent te drogen en gingen naar bed.
We gingen werken, belden met de garage en zijn nu op zoek naar een nieuw oud barrel. Dat nieuwe oude barrel gaat ons van de zomer namelijk naar Normandië brengen. Naar een camping vlakbij zee en rots, niet zo dicht bij de toiletten en zonder veldjes maar met hoog gras en struiken en buren zonder baby.
Tenminste, dat is de bedoeling. Of het zover komt weet je maar nooit bij ons.
Wij kunnen namelijk nooit 's iets normaal doen.

Hmpf

*Tap Tap Tap* Ja. Hmpf. Ik heb allemaal leuke plaatjes voor u. Maar nou is de plaatjes-uploader ermee opgehouden. Dus nu kan ik u niet laten zien hoe fijn wij hebben gekampeerd. En hoe het afliep. En ik had nog een leuk Vroeggah-Plaatje ook. Ja. Hmpf. Dusch. Flauw gedoe met zo'n log hoor.

(Iemand ervaring met good old Greymatter? En dat je als je een plaatje upload wel de melding krijgt dat het gelukt is maar dat je een kruisje ziet in plaats van je plaatje? En dat er dan ook een kruisje in je log komt? En dat er op geen forum te vinden is wat er aan de hand is. Iemand? Help?)