Zaterdag Routine

Ik heb zo'n dingetje, zo'n route die ik iedere zaterdag afleg. Noem het saai maar ik hou van mijn zaterdagommetje. Ik maak een lijst van leuke dingen (bloemen, fruit, verse biebboeken) en stippel een route uit (eerst Roelof Hart, dan HEMA, dan markt) om ze te bemachtigen.

Na een week vol hectiek, gedoe, geregel en gekrakeel, is er niets fijner dan in m'n eentje m'n dingetjes te doen. Maar waarom zoek je na zo'n week dan uitgerekend de drukke zaterdag uit om je onder hordes mensen te begeven? zult u vragen.
Simpel. Ik heb geen last van onbekende mensen, het zijn meer de mij bekende mensen die ik dan even niet moet zien. Voor grote groepen onbekende mensen in een overvolle HEMA heb ik best geduld, ik hou braaf deuren open en van mij mag iedereen voor bij de kassa. Op zaterdag in m'n eentje heb ik namelijk geen haast. Haast is de boosdoener op de doordeweekse dag. Ren vlieg draaf, mensen die vanalles van je moeten en het liefst allemaal nu. Mensen die een antwoord willen, mensen die gevoederd willen worden. Op zaterdag hoeft dat lekker niet, zaterdag is van buiten druk maar van binnen rustig. Na mijn ommetje ben ik weer aanspreekbaar voor de mij bekende mensen, ontdoe ik vrolijk haardossen van hoofdluis, kan ik weer lachen om rare grapjes en word ik niet gelijk kwaad als er een voetbal langs m'n oren scheert. Zaterdag is altijd een fijne dag.

En nou zit ik hier dus vreselijk te balen omdat ik niet ziek genoeg meer ben om in bed te liggen, maar ook nog nog niet naar buiten mag. Hij doet nu mijn ommetje. Onder luid protest want hij houdt op zaterdag alleen van bekende mensen en helemaal niet van grote groepen onbekende voordevoet-lopers. Gelukkig maar. Ik ben benieuwd of hij rode of gele tulpen meeneemt.

Keelontsteking

Men vond dinsdag al dat ik wat vreemd rond liep te giechelen op m'n werk. Klopt. Werd ziek. Kreeg hoge koorts. Deed dronken.
In elk geval zijn we nu pil-3 van de kuur verder en weet ik nu waarom kinderen zo moeten huilen als ze oorontsteking hebben (doet pijn namelijk) en heb ik weer zin in een boterham met kaas of iets anders waar je op moet kauwen. Al die puddinkjes en ijsjes zijn leuk, maar echt dat je zegt helder ben ik er niet van geworden. Ik heb wel heel spannend gedroomd.
Van mooie psychedelische spiralen en ronddraaiende sterren. En van een huis in Belgie waar een meneer met een sikje woonde die van bloemetjesbehang hield en tot aan het plafond schilderijen had opgehangen. Het was een lieve meneer.
Ik lag in m'n bed terwijl buiten heel hard de zon scheen en het heel hard regende. Vooral dat laatste was fijn om te horen zo vanuit mijn slaaphol. Ik was te ziek om een boek te lezen of de krant in te zien dus ik heb mezelf vermaakt met mijn spiralen en andere rare gedachten. En nu kan ik ineens weer typen en heb ik net twee mooie muziekjes bij hem losgeweekt en lees ik weer eens wat jullie allemaal doen.
Zometeen maar op de bank met een perenijsje en straks ga ik heel ruig een soepje proberen. Komt er 's middags tegenwoordig nog iets leuks op teevee?

Beter laat dan nooit

Jaha, ik weet wel dat ik hopeloos achterloop, maar vanavond zag ik Cloaca en daar was ik net zo van onder de indruk als toen u het toneelstuk voor het eerst zag. Mooi hoor, mevrouw Goos. En mooi hoor, uitvoerenden. Die had nou meegemogen voor de Oscar vonden wij. Oh. Dat heeft zij zojuist ook al getypt. Okee. Maar het is dan ook gewoon waar. Toevallig.

Afslag

Sinds jaar en dag reizen wij van Amsterdam naar Nijmegen en vice versa. Niet als fijne vrijetijdsbesteding maar bij wijze van verplaatsing van woonplaats naar woonplaats van (schoon) ouders. Het traject kunnen we zo ongeveer blind afleggen.
En iedere keer komen wij langs een lieflijk dorp aan een rivier, bijna verscholen achter een plastic geluidswal. Maar het zichtbare stukje liegt er niet om. Welk een romantiek. Een kerkje, een kronkelende rivier, wat huisjes op een dijk, een bootje. Regelmatig zuchten wij dan: dáár! dat is pas mooi! daar zou je moeten wonen!




Om welk het dorp het hier precies gaat weten wij pas sinds gisteren. Het is Beesd. Door de verschillende afslagmogelijkheden als bijvoorbeeld Geldermalsen en Leerdam (en Beesd dus) was dat allemaal een beetje onduidelijk. Maar gisteren scheen het zonnetje, waren we op tijd vertrokken en voelden we ons ruig en avontuurlijk: we namen de afslag waarvan we dachten dat hij ons naar het ansichtkaarten-dorpje zou leiden.
Beesd.
Opgetogen naderden wij via een slingerweg het volkomen verpestte dorp. Beesd bleek geen pittoreske ansichtkaart, Beesd bleek een totaal gezandstraalde ellende. Alles wat oud zo mooi had moeten zijn was opgepoetst, schoongemaakt en rijkelijk voorzien van decoratieve ganzen en in hartvorm geknipte boompjes. Sporadisch waren er nog wat oude gebouwen te ontdekken, al waren ook deze tot in de puntjes opgeknapt en betutteld. Het was er afschuwelijk, daar in Beesd.
Tot slot zochten we naar het stukje dat zichtbaar vanaf de snelweg zo romantisch en bewoonbaar had geleken. Een paar huizen op een dijk. Schoongewassen, gestuct en wit geverfd.
Zucht.
Wij hebben helemaal niets in Beesd te zoeken. Het is behoorlijk jammer dat wij dat nu ook weten. Waar moeten we nu van dromen tijdens die autorit?