Niemand heeft dit gezien

Dit zinnetje is niet van mij, maar van Jack Poels. Gisteren, in een vreemdsoortig nieuwbouwtheater in Amstelveen, zag ik voor de tweede keer een optreden van Jack Poels & Leon Giesen. Holland America Lijn. Geweldige cd. Wordt hier nog steeds grijs gedraaid, en dan vooral in de auto. Holland America Lijn is automuziek. Of laat op de avond terrasmuziek. Of zondagochtendmuziek. In elk geval geen muziek voor op een podium, hoe gezellig de mannen het ook allemaal hadden. Het was leuk voor ons, publiek, om te horen waarom Jack niet op z'n best was die avond (iets met het vieren van een grote aanschaf de dag ervoor) of dat Leon er soms vierkant naast speelde en dan ho! stop! riep en overnieuw begon. Charmante mannen doen het bij mij altijd goed, en als ze hun charme dan ook nog eens in het Limburgs tentoonspreiden, vergeef ik ze alles. De fouten, de harde drums, de zachte liedjes die niet zo uit de verf kwamen en de pas laat op gang gekomen muzikale samenwerking.





Desalniettemin blijf ik verliefd op hun muziek. Prachtige melodieën, mooie teksten, met als blijvend hoogtepunt Hemelbed. Hoe kun je hier nou niet van houden:

Ik ben niet meer als gisteravond
een tot op de draad versleten man.
Grijze bank, het rode kussen
uitgeteld, daar lag ik dan.

Niemand heeft dit gezien

Al komt de hemel naar beneden
verdwijnt de zee onder dit bed
Voel me weer als lang geleden
ben terug aan land gezet.

De volgende keer wil ik Jack en Leon graag tegenkomen bij een kampvuurtje na een dag vol zon. Mogen ze Holland America Lijn van voor naar achter spelen, grappen uithalen, biertjes drinken en ga ik na afloop met een grote grijns naar mijn luchtbed in de tent.

Inkijk

Apart hoor, wonen op de begane grond in een huis van glas van onder tot boven. Met het mooiere weer komt er gelijk ook een heel legioen kinderen op fietsjes langs mijn raam scheuren. Ik zwaai, zij zwaaien. En de laminaatleggers aan de overkant heb ik de hele dag vanaf mijn bank kunnen aanmoedigen.
Ik moet me ineens bedenken dat ik 's ochtends niet in een gatenkaas-shirt naar beneden kan komen. Of erger, nakend. Zoals ik dat van mij vorige etage op eenhoog gewend was.
Vitrage, is dat eigenlijk wat?

Smoes

De telefoon ging op zo'n typisch telemarketing-moment, u kent ze wel. De vrienden van KPN. Ik stond net kindergedans in goede banen te leiden en een blik soep open te draaien.
Dahaaaag, bent u mevrouw die & die? vroeg de jongen van KPN. Ik zei van nee. Al jaren word ik aangesproken met de achternaam van hem, en daar baal ik nog steeds ontzettend van. Soms kom ik er mee weg, met gewoon zeggen dat je niet die achternaam hebt. Maar vandaag niet. De jongen vroeg door. Of ik dan de partner van hem was. En voor ik er erg in had flapte De Smoes van de eeuw er zomaar uit.
Nee, dat ben ik ook niet, ik ben de oppas.
Wanneer de familie thuis zou komen dan. Laat, heel laat, zei ik, want ze waren naar een theatervoorstelling en nee, ik had geen idee op welk tijdstip ze het makkelijkst te bereiken zouden zijn. Ik was tenslotte maar de oppas.

Herdenken

Vandaag zou mijn vader eenentachtig zijn geworden en dus waren we allemaal bij elkaar. Dat moet op zo'n moment. We hadden plannen gemaakt voor de dag, al lang geleden, maar natuurlijk ging alles weer anders. We wáren wel bij elkaar, maar reden heen en weer tussen Amsterdam en Nijmegen voor weer een andere samenkomst. Er gaan namelijk nog meer mensen dood, en daarvoor ben je dan ook bij elkaar.





Op de verjaardag van mijn moeder een week geleden overleed een oom onder bizarre omstandigheden, en op de geboortedag van mijn vader werd ook hij herdacht. Niet bij een koffietafel, niet in een zaaltje van een uitvaartcentrum, maar in de kroeg. Met heel veel mensen van allerlei pluimage. Ik zag omaatjes, tantes uit Brabant, leather-gays, mijn familie uit Nijmegen, neefjes en nichtjes, ex-geliefden van lang geleden en bijna iedereen had het, geheel op verzoek van de overledene, flink op een zuipen gezet. Ik heb minstens drie keer gehoord dat iedereen zo afscheid zou moeten nemen. Het was een beetje raar en eigenlijk gewoon gezellig. En ach, aan mijn vader denk ik toch iedere dag.

Ja en Dus

Ik verwaarloos u, dat weet ik heus wel. En zonder het reaktieding weet ik helemaal niet meer waar u bent. Het is hier een beetje druk en vol en gedoe, en alle resterende tijd gaat op aan het bijslapen van druk en vol en gedoe. Wat ook niet echt lukt, want druk en vol en gedoe maakt wakker liggen. Het leven is allesbehalve saai, maar je kunt nou eenmaal niet alles het www op slingeren. Afijn.
Als ik niet druk en vol ben, lees ik informatie over de familie Trott die binnenkort de techniek gaat regelen voor deze pagina. Movable Type zegt mij helemaal niets, maar om een beetje een idee te krijgen van waar ik straks mee in zee ga, moet ik van de Persoonlijke Helpdesk vast bonden met de gedachte en de mensen achter het programma. Dat vindt hij belangrijk. Hm. Ik hang ondertussen nog zwaar aan Noah maar Noah doet niet aan spamfilters. Dat is behoorlijk suf van Noah, want met spamfilters was ik tot in lengte van dagen op Noah gebleven.

Om u in de tussentijd een beetje van de straat te houden, hier een plaatje van de tandeloze tijd. Tijdens gedans met een vriendje uit z'n mond gestoten. Nu slist hij. Schattig.
KLIK
Ik kruip nu weer snel in de auto waar ik waarschijnlijk een bijslaap-sessie ga houden (nee, ik rij niet) of anders een van de boeken van Jan Wolkers lees. Tot later, hopelijk onder leiding van Mena en Ben Trott en in een meer heldere staat van zijn.