16-3-2002
Ja hoor, is goed. Schijfje citroen er in en hoppa. Op de lente!
 |
| Welk bier bent u? is available here |
* 6 bananen
* 1 kilo appels
* tomaten
* sla
* mango's
* 10 navels
* paksoi
* tauge
* kaas
* narcissen of tulpen
Dit is Bob Ross.
Bob Ross maakte Onwaarschijnlijk Lelijke Schilderijen (dat is althans mijn bescheiden mening) maar toch kijk ik graag naar zijn programma. AT5 is namelijk zo vriendelijk om de originele Bob Ross schilderscursussen uit te zenden.
Bob deed (hij overleed in 1995) aan nat-op-nat-techniek. Maakt me allemaal niks uit, want het enige waarvoor ik kijk zijn z'n toverkunsten. De man kon echt toveren. Hij begint met een vaag rondje op een stuk papier en met wat gedoe met penseel en verf komt er warempel uiteindelijk een plaatje uit. Allemaal suggestie maar het werkt. Prachtig vind ik het.
Bob Ross vertelde aan de hele wereld dat IEDEREEN kan schilderen. Een soort veredelde 'Iedereen kan schilderen van Ravensburger' marketing.
Wat gesurf leverde inderdaad nogal wat 'Doe het a la Bob Ross werkplaatsen' op.
De man had het werkelijk goed voor elkaar.
Bob Ross- workshops
Bob Ross- penseel-en verfsets
Bob Ross- video's
Allemaal ten dienste van die grote produktie 'Yuck'.
Maar het heeft ook iets ontroerends. Al die mensen die met toverspreuken aan de slag zijn om het ideale Bob Ross-landschap te maken. Of een mooie vogel of bloem. En daar dan ZO beretrots op zijn dat je die hele lelijkheid op slag vergeet. Want het is Gelukt! En ik heb het Zelf gedaan! Niks prutsen met vakje 435 van Ravensburger, maar gewoon gekeken naar hoe hij het doet. En goed geluisterd naar zijn adviezen en tips.
Want mijn hemel, wat kon die man uitleggen!
Met dat rare Soul-kapsel en die prachtige zware stem. Ik geloof alles van die man. Ik geloof dat ik ook zo'n berg of rustiek vijvertje kan schilderen. Ja echt!
Maar bovenal is zo'n uitzending een prachtig meditatief moment. Bob Ross. Daar kan menig ontspannings-goeroe een puntje aan zuigen.
Want je slaapt er geweldig op.
(tips en adviezen mijnerzijds:
- Stuur Michiel van Erp eens naar zo'n Bob Ross-workshop.
- Cursussen in Nederland zijn hier te volgen.
- Ga eens met uw bedrijf naar een Bob Ross-schildersdagje; plezier voor personeel verzekerd.
- Probeer eens iets anders dan een landschap. Een nietmachine of voetenbankje moet er in Bob Ross-uitvoering geweldig uitzien.)
15-3-2002
Lief, ik zit aan de oever van de Taag te zingen.
Het is hier vrij goed toeven.
Alsof de meeste dingen niet meer hoeven.
Althans niet meer vandaag.
Hugo Claus
14-3-2002
Mocht u nou ook eens niet kunnen slapen en in geval van 'onbewaakt ogenblik' de teevee hebben ingeschakeld op 'The Box' (in verband met leuke achtergrond-muziekjes) dan raad ik u ten zeerste af de daarbij behorende Box-site te openen. Dit, ter voorkoming van epileptische aanvallen en andere hersen-disturbende ongein. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus stop iets leuks in uw CD-speler maar pas op voor DIT HIER.
Welterusten, slaap lekker, droom fijn over mooie dingen als verre reizen, de lente, een goeie verliefdheid of gewoon, heel lekker eten. Met spekjes ofzo.
13-3-2002
In 1985 maakte fotograaf Steve McCurry de linkerfoto. Het Afghaanse meisje werd, via de cover van National Geographic symbool voor het lijden van Afghaanse vrouwen en kinderen.
Dit jaar keerde de fotograaf terug naar het vluchtelingenkamp waar hij destijds de foto maakte. Het meisje Sharbat bleek inmiddels getrouwd en kreeg 4 dochters. Ze woont in een afgelegen gebied in Afghanistan. Steve McCurry is ervan overtuigd dat Sharbat en het meisje van toen dezelfde persoon is.
Om dit te bewijzen maakte hij gebruik van geavanceerde iris- en gezichtsherkenningstechnieken.
National Geographic gaat in het aprilnummer uitgebreid in op de zoektocht naar het meisje. Van de ontmoeting tussen McCurry en Sharbat is ook een documentaire gemaakt. Deze documentaire wordt op 18 maart uitgezonden op National Geographic Channel.
Ik ga zeker kijken.
Want volgens mij is ze het niet.
(bron: Trouw 13-3-2002)
Ja hoor, daar gaan we weer:
Een HELE PAGINA Boekenbal in Het Parool. Foto's met onderschriften als:
Freek de Jonge, Hans van Mierlo en Connie Palmen: alcoholisch bejaard
Anna Enquist en Bram Peper: droevig bejaard
Remco Campert en Simon Vinkenoog: modern bejaard
Hugo Claus en Rudi Fuchs: stoffig bejaard
Foto's van het Bal der Geweigerden leverden onderschrijften op als:
Gerrit Komrij met....bladibla, vult u zelf even wat BN-ers in?
Ja inderdaad: ik vind daar wat van. Leuk hoor, dat ze er waren verder, maar kunnen ze niet een dia-avondje organiseren over 2 weken?
Pruttelpruttelpruttel-PS:
Wat me nog het meeste stoort (afgezien van de paginagrote aandacht voor een Boekenbal) is de hele opmaak van die pagina. Idioot grote foto's (in verhouding tot het onderwerp), meer van hetzelfde (Iemand 1-met-Iemand 2) niet informatief over ruimte, aankleding van de zaal (toch altijd een belangrijk onderdeel van het Boekenbal) en sfeer. Niks, Nada, Noppes te kijken voor de lezer. Alleen leuk voor de aanwezigen. En als er dan TOCH veel foto's op zo'n pagina moeten maak er dan iets LEUKS van. Een soort prikbord met allemaal kleine fotootjes of een rand van foto's met het tekst-verslag in het midden. Of maak een spel voor de lezer. Een soort ganzenbord of kwartet met vragen als:* Wie hoort bij welke uitgeverij? Wie drinkt het meest op het Boekenbal? Wie doet het met wie? Wiens laatste boek was een flop of juist succes? * Ja, ik weet dat het laat was en dat alles snel snel snel moest.
Maar.
Afijn.
Pruttel Pruttel
Deze is voor morgenvroeg. Nog een beetje bibberend maar het gaat vast de goede kant op.
(en nu als de sodemieter naar bed want straks om 6 uur gaat de wekker.)
Even niet zo cryptisch als de poppetjes van deze week.
Probleem:
Al 9 jaar werk ik voor 'de centen'. Nooit bij stilgestaan of ik het werk leuk en zinnig vond, er moest gewoon gewerkt voor de huur, het eten en de kinderschoenen. Plezier haal je uit leuke collega's of een fijne werksfeer. Ontwikkeling van Zelf doe je naast en niet op je werk. Volop gedaan overigens, ik ben ontwikkeld van Hier Tot Tokio, maar daar heeft de gemiddelde klant-aan-de-andere-kant-van-de-telefoon niet veel van geprofiteerd.
Iedereen heeft wel eens te maken met een Klantenservice. Soms erger je je kapot en soms sta je verbaasd over zoveel hulpvaardigheid. In geval van het laatste heeft u hoogstwaarschijnlijk MIJ aan de lijn gehad. Nee, we gaan hier niet vals bescheiden zitten doen: ik ben uitermate goed in mijn werk. Ik heb een dijk van een telefoonstem (zegt men) ik probeer altijd iets extra's te bedenken waardoor de te leveren service nog beter verloopt, ik ben zelden kwaad en een opgefokte stem aan de andere kant heb ik binnen een mum van tijd terug op beschaafd conversatie niveau. Zelfs naar mannen die geilen op 0800-nummers en zich aftrekken op een vriendelijke vrouwenstem, wil ik nog wel even luisteren. Okee, ik geef toe, maximaal 30 seconden, maar toch. Een en al dienstbaarheid en hulpvaardigheid, HOEZEE!
Hoezee? Nou nee.
De overeenkomst tussen mijn hulpverleners-verleden en service verlenen aan een telefoon is groter dan ik dacht. Ik knap in elk geval nu op hetzelfde af als eerder in het therapeutisch werk.
Dienstbaarheid, hulpvaardigheid, een luisterend oor, analytisch vermogen ten gunste van het probleem van een Ander en er altijd en eeuwig voor iemand moeten zijn. Ook al is het alleen maar om te zeggen dat hij/zij het nu even zelf moet bedenken.
En nu is het klaar. Ik kan het niet meer. Correctie: ik KAN het nog wel maar ik DOE het niet meer. Ik zal het niet zo abrupt aanpakken als mijn collega die middenin een dienst de telefoon neersmeet en naar buiten wandelde met een welgemeend: "EN NOU IS HET GENOEG!", maar het punt nadert wel. Ik haal met m'n hakken over de sloot de woensdagavond en heb 1 hele dag nodig om bij te komen van m'n 3 daagjes hulpvaardigheid. Gaat niet goed, is niet fijn.
Maar dan? Een andere baan is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben hulpverlener geweest en dat is een vrij specifiek vak waarbij je niet zomaar aan de slag kunt in een totaal andere wereld. Had ik iets ruimers als culturele antropologie, politicologie of nederlands gestudeerd, dan was dat anders. (dit verzin ik niet zelf, dit vertelt men mij gewoon)
Ik heb 2 kinderen die ook eens uit school komen en voor 3 dagen valt wel wat te regelen maar niet voor 5. Ik kom niet in aanmerking voor leuke herintreders-cursussen van het Arbeidsbureau, omdat ik altijd 'in mijn eigen onderhoud heb kunnen voorzien.' (Een vriendin die ervoor koos om 4 jaar thuis te blijven bij haar kinderen, werd met open armen ontvangen en beloond met de ene mogelijkheid na de andere.) Een omscholingscursus van het GAK ging tijdens een overspannen periode aan mijn neus voorbij, omdat ik 'zo lekker snel weer aan het werk ging.' (je zou er spontaan van gaan faken)
Dus: ik spit momenteel de kranten door op advertenties, kijk op prikborden, vertel IEDEREEN (ja, dus ook u) dat ik graag ander werk wil en hou maar een beetje hoop.
Die chagrijnige smiley's zijn een indicatie van hoe ik dagelijks naar mijn werk vertrek. Ik zal zo snel mogelijk een breeduit lachende proberen te produceren. En wie weet: misschien word ik wel ontslagen voor het uit de doeken doen van werkperikelen op internet. Alhoewel...ik heb het nog best AARDIG uitgelegd.
Toch?
12-3-2002
11-3-2002
Na de zoveelste oorlog met de laadtijd van Woningnet vanavond iets gezien waar ik wel blij van werd.
DNW rooksignalen uit de nieuwe wereld. Onderwerp: 'Ik zal handhaven.' Hoe leefbaar is Nederland?
Afgezien van het gebladibla over integratie van allochtonen en hoe dat te verwerken in een aangename woonwijk (nee, da's lekker: eerst onderzoek doen onder allochtonen, die blijkbaar graag bij elkaar willen wonen, want zo gewend en andere, zeer plausibele redenen, en dan vervolgens dat hele onderzoek naast je neerleggen omdat het slecht is voor de integratie. Ja, dat schiet echt op) erg mooie architectuur gezien.
Als ik dan toch Classic moet wezen, doe het dan maar in de woningbouw. De nieuwste trend schijnt 'Traditionalisme' te zijn. Volgens architect Rob Krier is het een groot misverstand dat 1 mooi ontworpen huis, het ook goed doet in een oplage van 100. Mensen willen afwisseling, willen hun voordeur weer net iets anders dan de buren. Een mooie reden die Krier daarbij aanvoert heeft te maken met opgroeiende kinderen. Hij zegt dat kinderen willen weten WAAR ze wonen. Dat hun eigen huis niet alleen herkenbaar moet zijn aan het huisnummer maar aan het onderscheid tussen hun huis en dat van de buren. Dit is het huis van buuf Mies en dit is het huis van Mamma. Ook later zou het een stuk leuker kunnen worden om je Ouderlijk Huis aan te wijzen als het herkenbaar is aan afwijkende stenen of een vreemde dakkapel. Dat je dus niet hoeft te zoeken tussen nummer 1862 en 1897, want daar was het ongeveer. Je kunt bij het begin van de straat al roepen: KIJK! Daar is het! Dat huis met die punt en dat uitbouwtje.
Ik zeg: HULDE AAN MENEER KRIER!
Eindelijk iemand die het snapt. Dat je best met z'n allen op een rijtje wilt wonen maar toch iets eigens kunt behouden. Dat een Jaren-30-erker nu ook nog zeer gewenst is. Dat rode bakstenen mooier zijn dan beton. Dat het fijn is om vreemde hoekjes in je huis te hebben, waar je dat kastje van oma neer kunt zetten. Dat dat kastje niet verzuipt in de Grote L-Vormige Living met veel glas.
Noem het Nederlands truttigheid, noem het traditionalisme, gooi het op een nieuwe vorm van apartheid, van separatie van de allochtoon, van je terugtrekken in oude Hollandse tradities, voor mijn part gaat de hele reut aan gezelligheid ten onder, maar IK VIND HET G'OON MOOI.
Ik zal het nooit kunnen betalen maar op de Krier-Manier zou ik best aan de nieuwbouw willen. (misschien kan De Commissie Zus&Zo in overweging nemen iets meer creativiteit uit de kast te trekken bij het ontwerpen van zogenaamde Sociale Woningbouw?)
Want zeg nou zelf: dit hier is toch prachtig?
Deze wijk staat in Helmond.
En ja: eenmaal gebouwd ziet het er ook zo aantrekkelijk uit.
Zoek: