Oei

De verzameling sportattributen is vandaag uitgebreid met twee nieuwe aanwinsten. Naast de trainingsbroek, de sport-bh en het oude t-shirt, ben ik nu in het bezit van vijf paar witte sportsokken en een stel behoorlijk belachelijke zilver-met-babyblauwe puma's, die er alleen zijn vanwege de sterk gereduceerde prijs. (nogal logisch: wie schaft zich nou een stel zilver-met-babyblauwe puma's aan als daar de volle mep voor moet worden betaald.)

Al met al begint dat gezondheidsgedoe serieuze vormen aan te nemen. Die aanval van gezond gaan wij vanavond eens flink compenseren. En waar kan dat beter dan in de kroeg.

Amstel Zoveel

Leermoment

Gisteren weer allerlei handige tips opgedaan in aflevering vijf van Het Roer Om.
Koopt u een prachtige maar erg vervallen boerderij in Toscane

-vraag dan eerst na of hij onder monumentenzorg valt
-onderzoek of er wel water in de put zit
-denk niet dat je als bouwman alle verbouwingen zelf kunt doen
-huur niet eerst vijf werkmannen in, en regel achteraf de banklening van 285.000 euri
-leen eigenlijk maar helemaal geen 285.000 euri
-doe je kinderen niet bij nonnen op school.

Voor de kijkers thuis: een gemiddelde aflevering van Het Roer Om is zenuwslopender dan de laatste aflevering van 24.

Service

Goed, u mag meedoen. Ik heb namelijk een praktijkgevalletje Service dat ik graag even aan u voorleg. Misschien kom ik er dan achter of ik me aanstel of zij onbeschoft was.

De buurt-primera. Op zoek naar Het Parool.
Buiten staat, naast het gewone rek met kranten een speciaal Parool-rek, waar bijvoorbeeld de zaterdag-editie in een keurig plastic zakje wordt aangeboden. Het is zaterdag en ik zie aan het eind van de middag nog 1 plastic Parool aan het rek bungelen. Dat is mooi, want hij was overal uitverkocht. Ik heb mazzel, ik heb de laatste.

Ik pak het Parool-zakje van het rek, ga naar binnen, graai nog een zakje M&M's mee en haal geld uit mijn portemonnee.
Eh...mevrouw? zegt de zaterdaghulp.
Ja?
Die Parool die is voor deze mevrouw hier.
Voor de toonbank staat een mevrouw staatsloten af te rekenen en ik zie nergens tekenen van de aanschaf van een Parool.
Oh? Ik zie niks. Ik heb buiten net de laatste Parool gepakt.
Ja maar, die mevrouw heeft hem al afgerekend, zegt de zaterdaghulp.
Waarom heeft ze hem dan niet mee naar binnen genomen?
Omdat ze er binnen pas achterkwam dat ze hem wilde hebben.
En hoe moet ik dat weten?
Ehhh, ja, dat weet ik ook niet.
En van wie is die Parool nou?
Van die mevrouw natuurlijk, die heeft hem al afgerekend.
Okee, ik vind het stom, geen stijl en achterlijk. Hier zijn de M&M's terug en de groeten verder.

Mevrouw! Mevrouw! Luister nou! hoor ik haar nog roepen, maar ik ben de winkel al uit.

Vertel! Ik wil graag uw oordeel. Wie kwam deze Parool toe en waarom?

Katten

Waarom blijven altijd stomme liedjes en ranzige tv-programma's in je hoofd hangen? Waarom zong ik gisteren de hele dag Oh, kleine jodeljongen en waarom denk ik vandaag de hele dag aan katten?
Dat laatste zal ik even toelichten.

Gisteren belandde ik in een vreemdsoortig programma waar in de titel ongetwijfeld het woord Extreme voor zal komen. Er werd ons een meneer uit Detroit voorgeschoteld die net iets te veel katten in zijn huis hield. Een soort dieren-recherche kwam daar iets aan doen. Dat wil zeggen, ze kwamen de katten uit huis halen want zoals de meneer het zelf al zei: het was een beetje uit de hand gelopen. Vervolgens keek ik, samen met inmiddels toegesnelde partner naar een huis, doordrenkt met urine, kattenstront en in totaal 247 verwilderde katten. De mensen van de dieren-recherche waren twee volle dagen bezig de bange dieren uit het huis te krijgen en in mandjes te stoppen. Zichtbaar ontdaan waren ze daar bij die recherche en zichtbaar onverschillig was de eigenaar van deze grote kattenbak, die zich tijdens de hele operatie in de garage had verschanst.

Wij konden bijna niet geloven wat we zagen. En ik zit de hele dag al met beelden van die katten-misère in m'n hoofd. Ten tijde van dit getyp zit onze huistuinkeukenkater Teun op mijn schoot op te warmen na een dagje sneeuw. Hij wil gaag alleen blijven, spint hij in m'n oor.

Hardlopen

Gisteren voor het eerst naar buiten en het wandelingetje van een half uur bleek een uitputtingsslag. Hm. Toch nog niet zo beter als ik had gedacht. Vandaag dus nog een dag binnen, om echt beter te worden. Een laatste dag om alle varianten snot nog eens goed te bekijken, de krant te lezen en wat tussendoorslaapjes te doen.
Het was de bedoeling om binnenkort de algehele conditie eens wat op te krikken. Hiertoe zijn al een aantal kwalijke stoffen uit mijn leven gebannen, maar om de onvermijdelijke optelling van kilo's in de hand te houden had ik bedacht iets aan sport te gaan doen. Fitness. Ofzo.

Om mij heen verzamelt zich een behoorlijk bergje hardlopers. Jammergenoeg hou ik niet van hardlopen. Hield ik wel van hardlopen dan zou me dat bijvoorbeeld een fitness-abonnement schelen. Ook zou ik fijn in de buitenlucht kunnen verblijven en zou ik niet met een ploegje zwetende zwoegers opgesloten in een zaaltje hoeven te fitnessen. Als dat een woord is, fitnessen.

Mijn vader gaf me met Sinterklaas de literaire scheurkalender. Mét een gedicht erbij. En geloof me, dat is gezien de gezondheid van mijn vader een prestatie. Een handgeschreven gedicht. Maar goed, het ging niet over mijn vader maar over hardlopen. Hard lopen kan mijn vader trouwens ook niet meer maar dat terzijde.
Achterop de scheurpagina van afgelopen weekend staat iets wat ik wel mooi vond. Heel mooi eigenlijk. Ik wilde zomaar ineens gaan hardlopen. Maarja, daar hield ik niet van, bovendien was een wandelingetje gisteren al een opgaaf. Ik zet het hier even voor u neer. En eigenlijk ook een beetje voor mezelf. Wie weet wordt het nog wat, met mij en dat hardlopen.

Het verband tussen een geluksgevoel en hardlopen is nooit verdwenen. Hardlopen om bruisende gevoelens te uiten. Maar ook om ze op te wekken. Hardlopen om de vreugde uit je energievoorraad te trekken.

Dirk van Weelden.

Kostverlorenkade, Westerpark

Rust Roest