Dingen die de burger moed geven

Kijk. Een bankje in Amsterdam-Zuid. KLIK.
Niets bijzonders verder en niets bijzonders dat daar dan een briefje bij hangt. Dat zie je vaker bij privébankjes aan de openbare weg. Wél bijzonder is dat iemand de moeite neemt om de roze post-it er later aan toe te voegen.
KLIK.

Twee kanten vervolg

Naar aanleiding van dit hier stuurde ik een mail naar de redactie van het Volkskrant Magazine. Dat deed u natuurlijk ook, omdat iedereen (natuurlijk) massaal op het woord boekje heeft geklikt en de redactie vriendelijk heeft verzocht de rubriek van twee kanten te bundelen. Toch?
In elk geval.
In mijn mailbox vandaag dit: Van twee kanten zal inderdaad worden gebundeld en op Valentijnsdag, als alles goed verloopt, in de boekwinkel liggen. (14 februari dus).

Kijk, dat zijn de betere berichten op deze dramaandag. Voor de rest mag vandaag wel weg. Heeft u bijvoorbeeld ook zulke achterlijk kouwe voeten?

Niet voor niets negen levens

Ik kreeg 'm van de week van Sas. Een grote hit onder kinderen en moeders met melige bui. Voor het optimale effect doet u het geluid even aan.
Filmpje.

F.B. te N.

Het is heel makkelijk om een geestig stukje over Frank Boeijen te schrijven, en dat hebben al veel mensen dan ook gedaan. Frank Boeijen doet bijvoorbeeld alles nogal nasaal, of is niet te verstaan vanwege accent. Maar ik versta dat accent toevallig wel omdat ik ben opgegroeid in de stad waar Frank Boeijen dat accent vandaan heeft. In een vlaag van terugval praat ik net zo, al produceert mijn neus weer andere klanken.
Ooit heb ik, weer in een andere vlaag, een verzamelbox van Frank Boeijen aangeschaft. Vraag me niet waarom, zeg me dat het niet zo is. Maar ze zijn er, drie stuks maar liefst in een fijne verzamelband. Dit levenswerk ligt in de auto en de hits-cd wordt vaak gedraaid. Waarom? Niet vanwege de teksten in elk geval. Frank Boeijen kan dan wel de dichter onder de liedjesmakers worden genoemd, maar ik hou niet zo van zijn omtrekkende bewegingen. Nee, het gaat om de muziek en de refreinen. Er zwelt namelijk nogal eens wat aan, en daar kun je dan al je grootse gebaren in kwijt. Die muziekjes en refreinen zijn fijn, en nodigen uit tot mee-brul. En wat heb je voor een fatsoenlijke mee-brul meer nodig dan een goed refrein op onthoubare muziek. In combinatie met een auto denk ik dan: hoera! eruit met dat geluid!
Linda, Linda, Linda, ik wil aaaaallllles vooooor jeeeee dooooooeeeeen! (pomtiedomtieploinktieploink)
Heeeb meeee liiiieeef! Heb dit lichaaaaaam liiiieeef! (taadaaaa-taaadaaaa-tadada-tadada-tadada-tadada)
Winter in Hamburg! (paaaapaaaapaaaaapam)
Ga die weeeeeereld uuuiitttt!
Fijn. Morgen maar weer een autoritje. Hopelijk hoort niemand wat we zingen.