[Previous entry: "Gezocht"] [Main Index] [Next entry: "Oktober"]

10/10/2005 Entry: "Dr. Phil"

Zelf hou ik er wel van, van aandacht. Niet van dat overdrevene, we zijn tenslotte gewoon in Nederland, maar het is toch fijn als iemand ziet dat je een nieuwe broek aan hebt of dat je een ingewikkelde klus op je werk tot een goed einde hebt gebracht. Goed gedaan, goed uitgezocht en dan basta en weer door met de dagelijkse dingen.
Als je je niet goed voelt, is het ook wel aangenaam als iemand daar aandacht voor heeft. Ook hier liever niet gelijk allerlei therapeutisch geleuter, maar een welgemeend Jee, wat kut zeg! is in eerste instantie ruim voldoende. Laatst vroeg iemand me in een dergelijke situatie of hij een eilandje voor me moest timmeren. Kijk, die snapt het, denk ik dan. Anderen zetten koffie of stellen voor een uurtje te gaan lopen. Die snappen het ook. Het is niet zo moeilijk.

Tamelijk ingewikkelde kost wordt het, als mensen geen aandacht van jóu willen. Niet dat ik me aan de lopende band met wildvreemden op straat loop te bemoeien, maar ik bedoel mensen die je kent. En die jou kennen. Ik heb het hier niet over het onhandig stamelend in ontvangst nemen van een compliment, maar het resoluut afwijzen van aandacht what-so-ever. Ze bestaan, die mensen, en het is een lastig soort kan ik u melden. Daar sta je dan met je goedbedoelde bak aandacht, klaar om iemand daar zo godsgruwelijk in rond te wentelen, dat de grootste zuurpruim weer een lachje kan produceren. Maar het mag niet. Kssshhhht, weg jij met die onzin, deur dicht en klaar. Blijkbaar werkt aandacht sommige mensen zwaar op de zenuwen. Nee, er hoeft niet voor ze gekookt als ze het druk hebben. Nee, er mag geen kaartje door de bus of melige mail in de inbox.
Het doet me vaak denken aan die rampentijd waar 3-jarigen onvermijdelijk in terecht komen. Selluf Doen. Daar zijn boeken over volgeschreven. Wat je als ouder moet doen om je koppige Selluf Doener te laten ontdekken, zonder dat hij verdrinkt, zich verbrand of anderen nodeloos geweld aandoet. Een reuze vermoeiende periode, maar gelukkig gaat hij ook weer over. Dat hij daarna doorslaat in een allesopslurpend Help Mij-tijdperk, laat ik maar even achterwege.
Jammer genoeg zijn er geen boeken over De Omgang met Selluf Doen Volwassenen. Want wat moet je als zijlijner doen als je iemand op een klein drama ziet afstevenen en je mag niets opperen. Hoe ga je om met mensen die het leven als een loden last ervaren, maar geen verlichting accepteren. Wat te doen als je weet dat iemand al weken op soep leeft en je mag er geen andijviestamppot met worst voor maken. Of kip uit de oven. Of een dikke vette appeltaart.

De meningen in mijn vriendenkring zijn verdeeld. Er is een categorie die zegt: lekker laten sudderen, niets van aantrekken, als iemand je aandacht weigert is dat een keuze. Klaar ermee en ga je vanavond mee naar de film. Dat werk.
Een ander clubje is fervent aanhanger van de Overvalstechniek. Zij gooien alle potten witte bonen in tomatensaus in het betreffende huis de vuilnisbak in en nemen de Selluf Doener zomaar mee uit eten. Flessen wijn moeten leeg, bezwaarde harten moeten verlicht dus je braakt er de hele santekraam maar eens gezellig uit.
Een of twee vriendinnen doen überhaupt niet aan strategie, maar hebben vooral aandacht voor míjn omgang met aandachtweigeraars. Nadat de hele riedel aan voorspelbare emoties is langsgeweest (boos, verdrietig, afgewezen, machteloos) nemen zij míj mee uit eten en gaat daar de fles wijn leeg. Of ik wandel ineens langs het water. Maar alle meningen en technieken ten spijt, de oplossing is nog niet gevonden en de groep aandachtweigeraars wordt steeds groter. Selluf Doen is hip. Blijkbaar.

Soms zou ik willen dat Dr. Phil hier om de hoek woonde. Dat ik 's avonds even bij hem naar binnen kon rennen, tegenover hem op de bank kon gaan zitten en zou vragen: Ja! Wat nu? En dat hij zou zeggen: Nou zo. En niet anders. Maar ja, Dr. Phil doet alles op afstand en in het engels.
Gelukkig heb ik een weblog. Willen jullie even voor Dr. Phil spelen?

Gepost door claver @ 10/12/2005 11:17 PM CET

Zwaar kut. Mensen die geen aandacht willen? Welnee, die doen maar alsof. Drammen en als dat niet helpt, duidelijk zeggen dat je even pauze neemt, maar zeker weer terug komt. Uiteindelijk (maar het kost geduld) levert het altijd iets op.

Gepost door Moniekie @ 10/12/2005 05:35 PM CET

in het kader van de best practises: heb je beide aanpakken al eens uitgeprobeerd en welk resultaat beviel het beste?

en verder: weet de self doener dat het voor omstanders soms behoorlijk lastig is, die aanhoudende drie jarigen fase?

Misschien mag je hem/haar wel helpen als je zegt dat ze daar *jou* een plezier mee doen, niet dat je hen een plezier wilt doen...

Gepost door zeppo @ 10/11/2005 03:36 PM CET

Als die volwassene een man is, zou ik die peuter-aanpak gewoon eens proberen: zelf laten ontdekken en alleen bijspringen als hij dreigt te verdrinken, verbranden of anderen geweld aan doet. En dan alvast de soep, de kip en de appeltaart in de vriezer doen voor als de Help-mij-fase aanbreekt.
En natuurlijk aantekeningen maken, zodat je na afloop een best-seller kan schrijven!

Gepost door El @ 10/11/2005 09:03 AM CET

Dr Phil zou zeggen dat er niets aan te doen is. Maar dat je het toch steeds even moet proberen. Zodat je laat weten dat het jou wel kan schelen. En dan kwam er reclame. En poederde iemand even zijn hoofd. Want dat glimmen hoor zo onder de lampen.
Daarna zou hij het allemaal nog eens opnieuw zeggen denk ik. Want herhaling is de kracht van de boodschap.

Gepost door zeekomkommer @ 10/10/2005 11:34 PM CET

Uiteindelijk kan die dr. Phil ook alleen maar uit de voeten met mensen die wíllen...

Gepost door San @ 10/10/2005 10:52 PM CET

Het hangt ook een beetje van de leeftijd van de Selluf Doener af. Bij mijn moeder die naarmate ze ouder werd, steeds meer selluf wou gaan doen en dat steeds minder kon, hanteerde ik de zelfde tactiek als bij drie jarigen. Niet te veel mee redeneren maar gewoon doen en ondertussen de aandacht ergens anders op vestigen. Bij jongere volwassen Selluf Doeners probeer ik uit te leggen dat hun obstinate gedrag henzelf maar ook mij schaadt en dat de hulp ook wederkerig werkt. En dat zij vast ook niet zouden willen dat ik hun hulp zou afwijzen als ik die nodig mocht hebben. Zoiets... Maar het blijft lastig; dus hierbij een welgemeend 'Jee, wat kut zeg!' voor jou.

Gepost door carin @ 10/10/2005 07:23 PM CET