[Previous entry: "Hysterie"] [Main Index] [Next entry: "Dramaandag"]

10/02/2005 Entry: "Verjaren"

Mijn zusje bereikte een respectabele leeftijd, zo'n leeftijd die je niet meer noemt, en gaf een feestje. Dat kan ze goed, feestjes geven. Ze zet gewoon een tent in de tuin, sleept enorme hoeveelheden eten het huis in, huurt een tapje, regelt een mini-kampvuur en hangt feestverlichting op. Op zo'n feestje komen dan aardige mensen waarmee je kunt lachen. Ik kom graag op haar feestjes.

Mijn zusje is ook goed in vriendschappen onderhouden. Al twintig jaar komen dezelfde mensen op haar feestjes, mensen met wie ze studeerde of werkte, mensen die dezelfde ontwikkeling doormaakten, trouwden, kinderen kregen, liefdesverdriet opliepen of ouders verloren. Mijn zusje is trouw aan haar vrienden, en op zo'n avond van De Respectabele Leeftijd zag ik al die jaren als in een film voorbij komen.

Omdat ik een nog respectabelere leeftijd heb, ben ik niet meer zo van het gedans en gedoe. Dat was ooit wel anders, maar nu kijk ik liever. Natuurlijk werd ik honderd keer van mijn stoel getrokken om mee te doen, maar na een half uurtje had ik iedereen wel overtuigd van het feit dat ik me op mijn stoel ook echt vermaakte. Ik maak gewoon de foto's en dien als uitpufplek voor verhitte dansers. Is ook een taak.
Achterin de tuin luisterde ik naar de overname van de muziekinstallatie. Als iedereen zich gaat bemoeien met de muziekkeuze en eigenhandig aan de knoppen gaat draaien, is dat meestal een teken dat het einde van het feestje in zicht is. Daar in die tuin maakte ik nog een laatste foto, zei daarna de overblijvers gedag en klom in mijn logeerbed. Mijn zusje bereikte een respectabele leeftijd en gaf een goed feestje. Mooi zo.

Gepost door wies @ 10/04/2005 08:21 AM CET