[Previous entry: "Beter"] [Main Index] [Next entry: "Logica"]
09/12/2005 Entry: "Geen leuk kind"
Om duistere redenen hebben de buurtkinderen aan mijn hof mijn huis uitgekozen als een soortement van uitvalsbasis. Zodra ik thuiskom, loeren ze door de glazen achterdeur, zwaaien enthousiast en willen ze dat ik de deur opendoe. Soms gaan ze iets vertellen, en vaak willen ze naar binnen. Alle vijf. Liefst nog met meegebrachte vriendjes of nichtjes.
De kinderen aan mijn hof zijn veel jonger dan mijn eigen kinderen. Kind-I van tien heeft iets met kleine kinderen. Hoe groter hij wordt, hoe sneller hij in kinderwagens duikt en peuters in buggy's aan het lachen probeert te maken. Hij is dan ook de mini-onderwijzer van de buurt. Het clubje kinderen achter mijn huis is zeer aanwezig. Soms wil ik ze niet om me heen en al helemaal niet in mijn huis. Als ik dat aan ze uitleg, gaan ze vaak een eindje verderop fietsen, om na een kwartier weer aan het raam te staan. Maar goed, ze luisteren tenminste. Een kwartier lang luisteren als je vier jaar oud bent, is niet gering. Het zijn aardige kinderen. Op één na.
Het is een meisje met brutale ogen. Als ik A zeg, zegt zij B. Als ik vraag of ze niet op de tafel wil dansen, danst zij nog een stukje harder. Ondertussen werpt ze je dan zo'n blik toe. Als zij beslist dat iedereen gaat touwtjespringen, moet je van goede huize komen om iets anders te mogen doen. Het is een bazige tante. Ze is vijf en ik ben streng voor haar. Iedere keer als ze weer een ander kind heeft geslagen, speelgoed heeft afgepakt of met stenen heeft gegooid, loop ik naar buiten om haar te zeggen dat dat niet mag. Maar ik ben natuurlijk niet haar moeder of haar kleuterjuf. Haar moeder en haar kleuterjuf zijn in geen velden of wegen te bekennen. Het is niet mijn kind, maar ze parkeert zichzelf voor mijn deur. Ik vermoed dat ze bij mij haar grenzen komt uittesten. Zoals kinderen dat doen om te leren waar ze staan. Maar ik vind haar geen leuk kind, en die grenzen-fase kon me bij mijn eigen kinderen ook al flink gestolen worden.
Wat nu te doen?
Replies: 10
Je zakt door je knieeen tot je haar recht in de ogen kan kijken en dan sis je op je aller-allergemeenst: "wégwezen...rotkind"
Gepost door suuzzzz @ 09/17/2005 12:06 AM CET
ik zou haar continue en overdreven de hemel in prijzen. Dan is voor haar de lol er snel af.
Gepost door Linda @ 09/14/2005 03:46 PM CET
Die kinderen niet meer binnen laten en heel consequent zijn en duidelijk! Jij bent de baas!
Gepost door karin @ 09/13/2005 07:39 PM CET
Een pedagogische rotschop wil ook nog wel eens helpen... ;-)
Gepost door Verbal Jam @ 09/13/2005 06:01 PM CET
Nou ik het zo zie staan denk ik wel, ja hoor, moet je horen wie het zegt.
En met zoveel aplomb nog wel.
Maar goed. Het is welgemeend :-)
Gepost door zeekomkommer @ 09/13/2005 12:45 PM CET
>>Iedere keer als ze weer een ander kind heeft geslagen, speelgoed heeft afgepakt of met stenen heeft gegooid, loop ik naar buiten om haar te zeggen dat dat niet mag.
Ja, dat is wel een heel leuk spelletje natuurlijk. Mee ophouden dus. Negeren.
En anders doen wat Cockie zegt.
Gepost door zeekomkommer @ 09/13/2005 12:42 PM CET
Ik zou Shoo-shoo-en. Met de bijbehorende handbeweging. Shoo! Shoo!
Gepost door T @ 09/13/2005 09:44 AM CET
Eruitgooien en verder negeren.
(van advies niets aantrekken; beste stuurlui aan wal)
Gepost door Irene @ 09/13/2005 08:58 AM CET
met stoepkrijt een grens trekken buiten gehoorsafstand!
Gepost door wies @ 09/12/2005 11:05 PM CET
Ksssssssht! Naar je moeder!
Gepost door cockie @ 09/12/2005 09:54 PM CET
