[Previous entry: "Boem"] [Main Index] [Next entry: "Niemandsdag"]

07/09/2005 Entry: "Gelukkig hebben we de foto's nog"

Gisteren was er een opening. Allemaal heel echt met mensen en bloemen en toespraken en wijn enzo. Op de meeste openingen waar ik ben geweest had ik een heel andere rol dan op deze. Vroeger, op de openingen van mijn vaders tentoonstellingen, knipte ik linten door. Of speelde ik, samen met de kinderen van mijn vaders collega's, wie het hardst over het parket kon glijden. Of de meeste jus d'orange op kon. Later, op de openingen van partner, bezweerde ik openingsstress, nam de bloemen in ontvangst en hield de inmiddels zelf geproduceerde kinderen in bedwang. Gisteren werd dat allemaal voor mij gedaan, want de opening ging dit keer over mijn ding. Mijn foto's. Het voelde als een verjaardagsfeestje waarvan ik hoopte dat iedereen zich zou vermaken, ik geen stomme dingen zou zeggen en er genoeg taart zou zijn.

Ik was een beetje zenuwachtig. Raar genoeg niet vanwege mijn eigen foto's. Die hingen gewoon aan de muren en als iedereen het volkomen ruk had gevonden, was er toch niets meer aan te doen geweest. Maar ik hou er niet zo van als iedereen naar me kijkt. Daarom ben ik misschien wel ooit begonnen met het maken van foto's; dan hoef je er zelf niet op en heb je wat te doen met je handen. De small-talk van recepties heb ik namelijk ook nooit goed onder de knie gekregen. Afijn. Er werden gisteren heel veel foto's gemaakt. Daar stond ik vaak op maar ik zal u mijn metamorfose-neigingen verder besparen. Ik pak niet op papier. Dat komt, volgens de fotografe, omdat ik steeds beweeg. Ik kan wel op filmpjes, maar niet op foto's.

Zenuwachtig was ik ook omdat er iemand was die ik hoog heb zitten. En die ging dan iets over mij zeggen. Jezus. Toen hij na een halve minuut begon te vertellen dat hij het niet over mijn foto's ging hebben maar over mijn leven, zocht ik dringend naar die grote plant om achter te verdwijnen. Maar na de schrik heb ik alleen maar heel hard gezucht en heel hard gelachen. Gezucht vanwege het grote snap-gevoel en gelachen om zijn presentatie. Gelukkig is daar ook weer een foto van.





Dat tekeningetje ligt hier op tafel, samen met de woorden die hij blijkbaar maar even had voorgetypt. Dat is fijn, want zo kan ik nog nalezen dat er echt oorspronkelijkheid en liefde werd gezegd. En dat in een tijd dat ik het al bijna had opgegeven. Van de gebeurtenissen van de afgelopen weken, de opening, de bemoedigende zinnetjes en de lol met mensen die er toe doen, heb ik een bult energie gekregen waarmee je een halve kerncentrale kunt aanzwengelen. Dus hoppa, vandaag weer een foto en morgen weer. Je bent een verzamelaar of je bent het niet.

Foto Hans Aarsman met tekening: Saskia van der Sluis.

Gepost door peet @ 07/10/2005 04:08 PM CET

goed zo!
op naar de volgende opening

Gepost door sas @ 07/10/2005 01:24 PM CET

Erg gefeliciteerd met dit alles.

Gepost door Irene @ 07/09/2005 11:51 PM CET