[Previous entry: "Zondagmiddagbesteding"] [Main Index] [Next entry: "Familiebezoek"]

12/27/2004 Entry: "Andersom"

Vorige week hoorde ik van een collega een raar verhaal. Het betrof een gemeenschappelijke kennis die in het zwembad verliefd was geworden op een man. Nou is het zwembad ongeveer de laatste plaats waar ik romantische gevoelens voor wie dan ook zou kunnen ontwikkelen, dus alleen dat gegeven vond ik al raar.
De kennis trok haar twee-wekelijkse baantjes in het zwembad, en ergens, halverwege deze vrouwensport bij uitstek was daar dus die meneer. Ik weet niet precies hóe het contact tot stand was gekomen, ook contact in het zwembad is mij geheel vreemd, maar goed, het was er ineens. De kennis en de man raakten aan de praat, en een aantal zwemontmoetingen verder hingen ze genoeglijk aan de rand van het bad te kletsen. Van enige conditieopbouw kwam het verder niet, maar haar hormoonhuishouding draaide op volle toeren. Van het een kwam het ander en al snel bleef het niet bij praten aan de rand, maar werd er onder water geschurkt en stiekem gezoend als niemand keek. Verliefd. Allebei. In het zwembad. Juist.

Na een aantal keren gedoe en gefladder besloten de kennis en de meneer om elkaar ook maar eens buiten het zwembad te ontmoeten. De verliefde voortzetting zou plaatsvinden in een café. Heel gewoon in een kroeg aan een tafeltje met een kaarsje erop. Daar had ik nou weer wél beeld bij dus ik hing aan de lippen van de collega voor de afloop van dit rare verhaal. Misschien zou het tenslotte allemaal uitdraaien op een romantisch verhaal met een wat vreemdsoortige start, maar een goed romantisch verhaal is een goed romantisch verhaal en daar luister ik graag naar.
Maar nee. Het werd nog raarder.
De kennis had verliefd aan een tafeltje met een kaarsje erop zitten wachten op haar zwemminnaar. En daar was hij. Met de verkeerde kleren aan. "Maar dan ook echt al-les verkeerd hè!" schaterde de vertelster van dit rare verhaal. Een stomme jas, ultra-verkeerde schoenen en een broek uit de jaren vijftig. Zijn opgedroogde haren hingen in een bloempotvariant om z'n hoofd en hij had een Big Brown Bag bij zich. De gemeenschappelijke kennis was onmiddellijk en direct afgeknapt op de eerst zo smakelijke meneer in zijn zwembroek.

De collega en ik rolden van onze stoel van het lachen. Het was natuurlijk allemaal reuze sneu voor de meneer in kwestie, maar de gedachte dat je verliefd wordt op een halfblote man in zwembroek omgeven door chloordampen, en dan vervolgens afknapt op zijn aangeklede versie, vonden wij allebei zo grappig. En zo vreselijk de omgekeerde wereld. De gemeenschapplijke kennis zwemt tegenwoordig in een ander zwembad. Ze heeft zich zo'n zwembrilletje aangeschaft en krijgt vast een conditie waar je U tegen zegt.

Gepost door cockie @ 12/28/2004 10:54 PM CET

Heerlijk!
Ik heb ooit maanden lang van een afstandje de kriebels gehad voor een hele mooie jongen, en het was over zodra hij op armlengte tegenover me stond en iets tegen me zei...!
Dondert hij zo van zijn voetstuk af...! Hij bleek een dom blondje te zijn. Pats. Weg kriebels.:)

Gepost door marion @ 12/28/2004 01:55 PM CET

ik herhaal: het kan ook NOOIT EENS EEN KEER NORMAAL HE?! :)

Gepost door claver @ 12/28/2004 12:18 PM CET

Haha, wat een verhaal. Wat goed, niet alleen de inhoud maar ook de manier van beschrijven. Prachtig.

Gepost door Irene @ 12/28/2004 12:06 AM CET