Det's Life
schrijfblok





We waren met veel en liepen huis in en uit. Vier huizen te vergeven en dan mag jij een voorkeurenlijstje invullen. Terwijl je niet eens weet of de goden meewerken en je ook daadwerkelijk iets te kiezen hebt. Veel mensen en evenzoveel opmerkingen. Een goeie tip als je een nieuw huis gaat keuren: let op wat je medestanders te mekkeren hebben. Het ene huis was te donker, de ander te dicht bij de ingang van het hof, weer een ander stom ingedeeld en voor sommigen was het domweg te klein. Voor die leuke mevrouw met vier kinderen bijvoorbeeld. Die had ik wel als buurvrouw willen hebben.

Vier huizen te vergeven en dan ben je nummer twaalf. Dus moet je nou met oogkleppen op door de huizen scheuren, of moet je al praktisch gaan denken of je tafel wel daar kan staan en waar de koelkast dan moet komen. Als je dat soort gedachten hebt, is het huis al veel te veel van jou. En dat mag je weer niet denken, want er zijn nog zoveel mensen voor jou. Maar om te bepalen of je überhaupt wel in het huis wil, moet je bedenken waar je tafel en je koelkast moeten komen.

Het is horror, het woningsysteem in Amsterdam. Zoveel mensen en zo weinig oppervlakte. We staan bijna elf jaar ingeschreven, reageren al zes jaar iedere twee weken op het schamele aanbod, worden soms uitgenodigd bij de eerste tien, en bijna altijd gaat het huis net aan onze neus voorbij. En iedere keer heb je weer gekeken of je tafel en je koelkast zullen passen, dus iedere keer heb je eventjes gedroomd.

Op de terugweg zagen we gelukkig deze mooie lucht met in de verte de bekende torens. Vanavond zak ik op de bank voor Frederique Spigt en consorten en verder denk ik nergens meer aan, en hoop ik nergens meer op.

Replies: 6

Ik duim zoooo voor je odet.. (En ook: JA! Dat wat Elleny zegt. Want dat deed ik ook toen ik eens met S. mee ging naar een huis kijken. Zodat De Andere Gegadigden het huis niet meer wilden. Maar ja. Toen wilde S. het huis óók niet. Toch iets te overtuigend blijkbaar)

Sterkte bij het wachten. Je zou toch zeggen dat jullie zo onderhand wel eens aan de beurt zouden zijn!
Ik duim!

Zouden ze niet vooral mekkeren om al die andere gegadigden ervan te overtuigen dat die dat huis niet willen, zodat zij zelf als nummer 1 uit de bus komen? Of ben ik nu paranoia.
Dus volgende keer: hoe leuker je een huis vindt, hoe harder je je mededingers op de gebreken ervan moet wijzen... Dan duim ik dat 't helpt!

Ik ben zo blij dat ik geen huis meer hoef te zoeken... Ik ga morgen verhuisbedrijven bellen.

Jamaar als je economisch gebonden bent aan Amsterdam, is dat platteland van Zeeland wel een pokke-end weg.

Het platteland van Zeeland....

Powered By Greymatter