[Previous entry: "Gemeen"] [Main Index] [Next entry: "Onderweg"]

10/27/2004 Entry: "Buren"

Vandaag kwam ik mijn bovenburen weer eens tegen op de trap. Mijn bovenburen, man + vrouw voorzien van dochter en kleinkinderen, die leeftijd dus, zijn best ingewikkelde mensen. Vind ik. De man bijvoorbeeld praat een soort onverstaanbaar Amsterdsams. Sinds een paar jaar kan ik zijn gemompel ontcijferen, maar daar gingen nogal wat genante voorvallen aan vooraf. Bijvoorbeeld die keer dat hij mompelde dat ik mijn sleutelbos in de voordeur had laten hangen en ik blij terugbrulde Ja! Ge-wel-dig weertje ja! En die keer dat hij woest op onze deur ramde en in een soort van Swahili ging uitleggen dat hij last had van het lawaai van onze kinderen en dat wij maar moesten verhuizen of geen kinderen hadden moeten krijgen en dat ik in al mijn ontcijferperikelen vergat om kwaad te worden en alleen maar Oh. en Ojee. kon uitbrengen. Terwijl ik technisch gezien alle reden had om hem een zetje te geven zodat hij achterwaarts van de trap af zou donderen. Bedacht ik me later. Te laat. Zomaar een zinloos geweldmoment voorbij laten gaan.

Maar er zijn ook momenten geweest dat de buurman huilend op mijn deur klopte en zijn verhaal wilde vertellen over zijn schoonvader die die middag was overleden, en dat hij zo bang was dat zijn vrouw in zou storten. En dat hij het niet meer volhield en niet meer wist hoe het moest.
En het moment dat hij geheel vrijwillig aanbood om onze nieuwe koel/ijskast de trap op te slepen. Of dat zijn vrouw haar beste vriendin had gevraagd om oppas te zijn voor onze jongste kind. En dat dat de liefste oppas van de wereld bleek. Of die keer dat een van de kinderen midden in de nacht op de huisartsenpost werd ontboden omdat de huisarts een levensbedreigende ziekte vreesde, en de buurvrouw in haar ochtendjas in ons huis achterbleef om op het andere kind te passen. Die gewoon lag te slapen. En dat ze achteraf niet had gesnapt hoe de afstandsbediening van de televisie werkte dus dat ze daar helemaal alleen, in haar ochtendjas in een doodstil huis op ons had zitten wachten. Tot we terugkwamen met een kind met een flinke griep en niks engs verder.

Terugkerend gedoe blijft echter het kinderlawaai. En ook al hebben ze zelf twee kleine kleinkinderen en zijn ze zelfs oppasouders geworden van twee nog veel kleinere kinderen, er zijn geen lawaaieriger kinderen op deze aardbol dan die van ons. Vinden zij. Iedere keer dat ik ze tegenkom moeten ze even kwijt dat hun glazen in hun vitrinekast staan te trillen en dat ze blij zijn als onze kinderen in bed liggen. Nou zijn wij dat zelf ook best vaak, dus zover ga ik nog met ze mee, maar voor de rest vind ik dat wij nogal gewone kinderen hebben. Die in een te klein huis midden in Amsterdam opgroeien en af en toe ook een toneelstukje met piefpafpoef willen opvoeren of mee willen swingen op Maud of Ernst- je bent een soepkip- Bobbie en de Rest. Dat ons plafond ook wel eens stukjes loslaat als een van hun oppaskleinkinderen op bezoek is, laat ik dan maar achterwege.

Het alleringewikkeldst vind ik de manier waaróp ze melden dat ze last hebben van kindergedruis. Zo beginnen ze altijd met een vriendelijk hallo, hoe is het ermee? Vervolgens wisselen we wat gemopper op de staat van ons trappenhuis uit, en dat de bakker belachelijk vroeg sluit tegenwoordig, en dan...als een van de kinderen z'n hoofd om de deur steekt om te kijken met wie ik sta te kleppen zeggen ze iets als: Hallo, kleine druktemaker! Gaat het goed? Wat kan jij weer rennen zeg. Mijn hele vitrinekast met glazen staat te trillen als jij thuis bent. Maar ja, je moeder kan je ook niet vastbinden hè?
Zucht.
Allemaal hartstikke luchtig en langs de neus weg, maar ondertussen. Ik hou niet van steken. Niet van wespen en niet van die onder water. Bleh.
Maar vandaag deed ik eens wat anders. Ze kwamen langs met hun oppasgespuis, zeiden weer iets over lawaai en niet vastbinden, kwamen later zonder oppasgespuis weer terug en daar boven aan de trap wachtte ik ze op. Zogenaamd grappig stond ik wijdbeens met mijn armen over elkaar en zei lachend: Zo. Dus jullie hebben weer last van onze kinderen, hahaha, nou, hahaha, ik kan er werkelijk geen ene bal aan doen, hahahaha, ik kan ze tenslotte niet vastbinden hè? HAHAHAHA!
De buurvrouw liep door naar boven, de buurman bleef staan en zei met een bloedserieus gezicht dat kinderen ook moeten uitrazen na zo'n dag op school en dat hij dat wel begreep. Enzo. Hij mompelde nog iets onverstaanbaars waaruit ik het woord vitrinekast met glazen destilleerde en wilde doorlopen naar de trap. Ik sloeg hem hartelijk op zijn schouder en liep mijn huis in met de woorden Nou buurman, ik hoor het wel als het de spuigaten uitloopt hè? Fijne avond nog! Dag!

Buren-Interactie, mensenmensen wat een gedoe op een etage in Amsterdam. En dan heb je net de sleutel tot een aanvaardbare uitwisseling van ergernissen gevonden, krijg je een aanbieding om naar een knoepert van een eensgezinswoning op IJburg te komen kijken. Wéér nieuwe buren. Zucht.

Gepost door Robert @ 10/27/2004 11:29 PM CET

Aha. Spannend!

Gepost door Irene @ 10/27/2004 03:34 PM CET

Wanneer ga je kijken?
Krijgen we een digi?

Gepost door zeppo @ 10/27/2004 03:15 PM CET

Maandagmiddag. Maar we zijn met z'n 12-en voor 4 huizen. Dusssss....ik haal me niks in m'n hoofd;-)

Gepost door odette @ 10/27/2004 07:10 AM CET

Wat goed, werd wel eens tijd ook zeg. Enneh met een eengezinswoning woont er tenminste niemand onder of boven je, dat scheelt alweer. Wanneer ga je kijken?

Gepost door Juul @ 10/27/2004 01:12 AM CET