[Previous entry: "Belgie"] [Main Index] [Next entry: "Les 5"]

10/19/2004 Entry: "Dimitri & Kitty"

Misschien had ik niet moeten kijken. Misschien was dat niet handig als je al middenin een grote wheeeeeeh zit. En eerder vanavond maakte ik ergens anders nog een grapje. Moet je 's kijken, zei ik, wat een vrolijke televisieprogrammering. Hoe krijgen ze het voor elkaar, daar op Nederland I.
Maar goed, ik keek eerst Spoorloos, toen iets waarbij Bastiaan Ragas een style-award won en toen dacht ik nou, dan kan die uitzending over de Mensen van de Uitvaart er ook nog wel achteraan.

Ik viel meteen middenin in het verzorgen van een dode oude mevrouw met vijf huilende dochters. Ze maakten hun dode moeder mooi en deden haar mooie kleren aan. Aha, dat herkende ik. Alleen kreeg mijn vader natuurlijk geen bloes met motieven aan, maar zijn lievelings fleecejack en een grijze broek. En zijn schoenen, dat moest erbij, vonden wij destijds. Mijn vader had altijd zijn schoenen aan, zelfs op de camping bij dertig graden, dus in de kist moest dat ook. Ik kon het hele verhaal van deze voor mij onbekende familie nog allemaal best aan, totdat het moment kwam waar nogal duidelijk en plastisch werd getoond hoe de crematie-oven werkt. Er lag een mapje met ovenrapporten en een mevrouw duwde een kist in de oven. Daar moest ze nog wat spierkracht voor gebruiken ook, want dat is zwaar, zo'n kist, en die oven staat op ooghoogte. Oh. Dacht ik. Zo ging dat dus negen weken geleden. Dat hebben ze vast niet in hun eentje gedaan. Mijn vader was een grote man in een grote kist. Voor mijn vader hadden ze met z'n tweeën moeten zijn. Dat kan niet anders.

Vervolgens kregen we best hilarische beelden te zien van een kist die met een heftruck naar binnen werd getakeld omdat hij het trapgat niet in kon. En zagen we de uitvaartdienst van de eerdere oude mevrouw waarbij het nummer Vlieg met me mee van Paul de Leeuw werd gedraaid. De mevrouw van het uitvaartbedrijf vond dat zelf ook nogal heftig, zei ze. Maar de oude mevrouw had dat zo gewild en aldus geschiedde. Een werkelijk prachtig moment was het kleine stukje waarin de twee uitvaartmevrouwen in de gang stonden te wachten, en een het te kwaad kreeg bij het horen van applaus uit de zaal. Ze werd getroost door de ander die "haar eigen man net had weggebracht" De twee vrouwen troostten elkaar en praatten wat over de crematie van de echtgenoot van de een.

Wij hadden in eerste instantie geen mevrouw, die negen weken geleden. Wij hadden Dimitri. Dimitri was ongeveer vijfentwintig en zat keurig in het zwart bij ons aan tafel om alles voor de uitvaartdienst door te spreken. Dimitri had een laptop en een koffer met folders. Dimitri was ontzettend aardig en hulpvaardig en luisterde geduldig naar het verslag van de afgelopen nacht waarin mijn vader stierf. Dimitri was rustig en handelde alle stappen zonder haast af. We konden het niet laten hem te vragen waarom hij dit vak had gekozen. Zo vroegen we ons de hele rest van de week af wie die mensen zijn die een dode opmaken en aankleden, de ene uitvaart na de andere regelen en dit alles met gepast respect voor elkaar krijgen.
Na Dimitri kwam Kitty. Ik had het niet zo op Kitty. Kitty was een gastvrouw pur sang, maar dat maakte haar ook inwisselbaar. Ik zag haar namelijk net zo makkelijk een personeelsfeest begeleiden en dat soort gedachten moet je niet hebben tijdens de uitvaart van je vader. Kitty was de ceremoniemeester tijdens onze dienst. Kitty zag er op toe dat de dertig kandelaartjes rond de kist snel en efficiënt werden neergezet. Kitty zorgde dat de sprekers werden voorgesteld. Kitty leidde onze gasten die eigenlijk de gasten van mijn vader waren, doeltreffend naar de koffietafel en deed praktisch met kransen en bloemstukken. Het verbaasde ons dan ook dat Kitty ons een te krappe rouwauto had toebedacht, zodat mijn grote vader in zijn grote kist uiteindelijk met de achterklep van de rouwauto open, nog stapvoetser dan stapvoets naar het crematorium werd gereden. Ik bedoel, ze had toch wel een duimstok mee kunnen nemen? Mijn vader had zich geërgerd aan dit totaal gebrek aan timmermansoog, maar in een uitzending op televisie was dit vast een van de hilarische momenten geweest. De Mensen van de Uitvaart, het is een apart slag. Dat zag ik vanavond weer opnieuw. Praktisch en ingehouden tegelijk. Gewone mensen met gewoon gevoel. De dood is voor hun dagelijks werk, maar ook zij moeten afscheid nemen van mensen in hun eigen leven. En ook zij hebben vast voorkeuren voor diensten of cliënten, zoals ze die noemen. Denk ik dan, zo vanaf de bank voor de tv.

Mijn moeder had vorige week een afspraak bij het crematorium over de as van mijn vader. Bij die afspraak zat een onthutste mevrouw van het uitvaartbedrijf met een onthutsende mededeling. De kist van mijn vader was destijds gevuld met dingetjes. Briefjes, tekeningen en meer van die dingen die je wilt meegeven. Mijn moeder had de kist gevuld met muntjes van klei. Dat is in het geval van mijn moeder een logische stap, want zij is pottenbakster en er was genoeg klei voor handen. De muntjes waren van ongebakken klei, en ze had nog gevraagd wat er in die oven zou gebeuren. Tijdens zo'n week zijn niet alleen de Dimitri's en de Kitty's praktisch van aard, maar ben je zelf ook soms verbazingwekkend helder. Ze wisten het niet, van die muntjes.

Tijdens de afspraak wisten we het wel. Ze waren gebakken. De muntjes. Mijn moeder kreeg acht muntjes mee die de reis van mijn vader hadden begeleid. Ze zaten in een doosje van het crematorium en nu liggen ze in mijn ouderlijk huis. Ze worden gekoesterd.
Het zal wel normaal zijn dat ik sinds het nieuws van de muntjes niet zo goed meer slaap, ineens sigaretten rook die ik in middenin alle gebeurtenissen met gemak kon laten staan en gewoon algeheel van slag ben. Muntjes die uit de crematie-oven komen. Ik ben ontdaan door de symboliek, en de combinatie met de uitzending over de praktijk van de uitvaartwereld maakt het er niet rustiger op. Maar het doet me goed dat de Mensen van de Uitvaart huilen in een uitzending en onthutst zijn over muntjes. Dat ze niet alleen maar aan het werk zijn en ons als een te regelen zaak zien. Volgende week kijk ik weer. Maar eerst maar weer eens proberen te slapen. En weer helemaal opnieuw stoppen met roken.

Gepost door elisa @ 10/21/2004 11:28 PM CET

Tjeezm, Det, wat heftig allemaal.
Een dikke knuffel en sterkte bij het opnieuw afkicken.
*knuf*

Gepost door missgien @ 10/21/2004 06:04 PM CET

Zoals je weet wordt er op serieuze stukjes altijd minder gereageerd dan op onbenullige (niet dat jij die óóóit schrijft natuurlijk), en ik moest hier ook weer een tijdje over nadenken. Nu weet ik nog niets zinnigs op te merken eigenlijk. Ik denk dat ik me maar aansluit bij t-jo.

Gepost door Irene @ 10/20/2004 09:48 AM CET

Mooi stukje zeggen is niet bon ton. Of hoe dat heet. Maar toch is het zo. Het is een mooi verhaal. En die muntjes, die neem ik dus ook mee in mijn gedachten. En dat is ook mooi.

Gepost door anneke @ 10/20/2004 01:07 AM CET

Knuffel van mij.

Gepost door cockie @ 10/19/2004 01:59 PM CET

Die schoenen op de camping waren anders behoorlijk horror toen mijn zusje en ik puberdochters waren. Wij wilden een "normale" vader, met teenslippers en in korte broek. Desnoods sandalen;-)

Gepost door odette @ 10/19/2004 01:59 PM CET

Helemaal geweldig, die muntjes.

Gepost door eliane @ 10/19/2004 01:49 PM CET

Prachtig. Eerst huilen en dan ook nog lachen - wat een ontlading van emoties. Ik denk dat de muntjes jou en je moeder uiteindelijk enorm tot steun zullen zijn. Samen met de persoonlijke glimlachjes die schoenen bij dertig graden op de camping oproepen.

Gepost door Moniekie @ 10/19/2004 01:07 PM CET

Ik denk dat ik dit wel een 'verbazingwekkend helder' stukje kan noemen. t Is lang geleden dat zo'n lange lap tekst zich zo makkelijk in mijn kop nestelt.

Gepost door T-Jo @ 10/19/2004 09:19 AM CET

De een maakt er een hilarisch (?) programma over, op een ander log las ik een reactie van iemand die helemaal over haar toeren was. Jij weet het om te zetten in literatuur....
Is dit wat je noemt verwerken?
In ieder geval mijn oprechte complimenten voor je log. Subliem.

Gepost door Heidi @ 10/19/2004 01:21 AM CET