[Previous entry: "Aardappel Alert"] [Main Index] [Next entry: "Vrij-Dag"]

02/10/2004 Entry: "Remi"

Ik voel me vandaag niet zo tof dus het lijkt me de hoogste tijd voor een Heel Zielig Verhaal. Ik moet u even waarschuwen, het is echt een Heel Erg Zielig Verhaal. Zo'n verhaal waarvan de tranen in je ogen springen en je een brok moet wegslikken. Dus niet achteraf jammeren dat u zich nu ook niet zo tof voelt hè?

Okee. Het Heel Erg Zielige Verhaal.
Het was vanmiddag. Ik haalde Kind-I en II van school. Tenminste, dat was de bedoeling. Kind-II was vandaag te vinden in zijn eigen klas, Kind-I werd vandaag in een andere klas verwacht. Zijn klas was opgedeeld vanwege een cursusdagje van zijn eigen juf.
Op zich had dit allemaal heel leuk kunnen zijn, want de opdeling zorgde ervoor dat Kind-I en II vandaag op dezelfde verdieping zouden scholen. Dat kan gezellig zijn. Normaal zitten ze twee grote trappen van elkaar verwijderd.

Vanmiddag. Kind-II kwam uit de voordeur rennen, zijn klas was uit. Hij ging voetballen en ik wachtte op Kind-I. Geen Kind-I. Omdat hij niet in zijn gewone klas zat, was ik het overzicht een beetje kwijt. Ik wist niet goed op welk kinderclubje ik moest letten. Ik lette dus op alle kinderclubjes. Maar geen Kind-I. Ook niet na twintig minuten.
Ik ging naar zijn vervangjuf. Haar kleuters waren allang weg, ze dacht dat Kind-I ook ergens op het schoolplein moest rondhollen. Ik keek nog eens tussen de krioelende massa maar geen Kind-I. Ik pakte Kind-II bij de hand en stapte de school in. We liepen naar de vervangklas, de vervangjuf liep mee.
De klas was leeg.

Maar helemaal achterin de klas hoorden we zachtjes snikken. Achter een rijtje kastjes en een grote plant zat Kind-I aan een tafeltje met zijn rekenlesje voor zich uitgestald. Rode wangen, dikke tranen en heel veel verdriet. Hij had zo ingespannen zitten werken dat hij niet in de gaten had gehad dat zijn vervangklas allang naar huis was gegaan. En toen hij eenmaal had opgemerkt dat hij alleen achter was gebleven, had hij gedacht dat hij moest blijven zitten omdat hij z'n rekenlesje nog niet af had.
Hij had twintig minuten lang helemaal alleen in de klas zitten huilen. Hij was bang geweest dat niemand hem zou komen ophalen. Maar hij had niet durven opstaan om op zoek te gaan naar een juf. Of een meester. Of naar mij. Hij huilde dikke tranen en het liefst huilde ik een potje mee.
Wat ontzettend zielig.
Wat moet hij zich rot en alleen hebben gevoeld.
We waren er allemaal beduusd van.
De juf bood haar excuses aan hem aan; ze vond dat ze beter had moeten opletten. De juf bood haar excuses aan mij aan. Kind-II zei iets liefs en ik sloeg m'n arm om Kind-I heen en probeerde hem te troosten. Ik was er weer. Ik zou hem nooit alleen laten. Echt nooit!

We gingen naar huis. We kochten AllStars-plaatjes voor de schrik, dronken limonade en ik verzekerde hem nogmaals dat ik hem altijd zou komen zoeken. Hij kijkt samen met z'n broertje naar de televisie. Maar net kwam hij zomaar even tegen me aanzitten. Hij is pas negen, maar met je moeder knuffelen doe je tegenwoordig alleen als je even niet stoer hoeft te zijn.
Ach gossie.
Zielig hè?

Gepost door carin @ 02/10/2004 10:11 PM CET

Aaaaah!

Gepost door San @ 02/10/2004 08:02 PM CET

Ocharme dat joch. Geef hem een dikke knuffel van mij.

Gepost door Splinters @ 02/10/2004 07:31 PM CET

Ik voel het gat al in mijn buik als ik zit te lezen. Eerst jouw angst (Waar is mijn kind!?!) en dan die van Kind II: zo alleen en zo bang!
Jullie eten toch wel z'n favoriete maaltijd, vandaag, hè?
En 'n dikke knuf van Tante Gien!

(off topic: je indexpagina ziet 'r nog steeds niet uit met al die html-codes, maar de reactiepagina is 'gewoon'... )

Gepost door Gien @ 02/10/2004 06:05 PM CET

Ach Gossie! Ik vind dat hij een tien-met-een-plaatje voor zijn rekenles verdient! Van de juf... Wat zeg ik? Twintig plaatjes!

Gepost door Elleny @ 02/10/2004 05:56 PM CET

*snif*

Gepost door Juul @ 02/10/2004 05:53 PM CET

Ja!

Gepost door Barbara @ 02/10/2004 04:34 PM CET