[Previous entry: "Redelijk Groot Leed, Nog Geen Oplossing"] [Main Index] [Next entry: "Eind"]

10/31/2003 Entry: "Idee"

Vooruit, een fotootje. En een kort verhaaltje. Ik moet tenslotte oefenen om muis-loos door het leven te gaan.
Hierboven ziet u de eerste vier Amstelbundels. Door Freek van Multicopy van een ringbandje en kaft voorzien, zodat de zaak een beetje meeneembaar en presenteerbaar is.
Het is nog niet af. Er liggen nog heel wat foto's te wachten op bewerking en opslag. Maar omdat ik na dit korte stukje mijn arm al voel protesteren, kom ik daar vanaf mijn ergonomisch onhandige werkplek maar even niet aan. Zij had het namelijk bij het rechte eind: het hele armgedoe is begonnen na de 257 bewerkingen van de vorige keer. Natuurlijk ook vanaf de ergonomisch onhandige werkplek zitten bepielen. Stom. Moet een ander buro.

Wat is eigenlijk het idee met deze boeken? vroeg Freek van Multicopy. Ik vertelde hem dat ik iemand zo gek wil krijgen een boekje te bekostigen. Om en nabij de honderd foto's moeten daarin. Met waarom en hoe en de aller-allereerste foto van zes jaar geleden.
Leuk idee, zei Freek. Zal ik even een ruwe kostenberekening maken als we de boel op kleurkopie gaan zetten?
Freek rekende. Rond de vierduizend euri, zei hij. Inclusief snijden en binden. En dan heb je er honderd.
Oh. Zei ik.

Toen de arm nog niet moeilijk deed keek ik wel eens naar subsidiepotjes. Maar subsidiepotjes zijn er vooral voor mensen met een kunstopleiding en die heb ik niet. Bovendien is dit helemaal geen kunst maar iets leuks. Vind ik. Gewoon. Boekje. Klaar.
Maar er is hulp. Van een uitgeefster van theaterboeken. Binnenkort gaan we puzzelen en schaven, QuarkXpressen en kiezen. En dan koop ik een mantelpak, doe m'n haar omhoog en lippenstift op. Met deze toeters & bellen én de vier bundeltjes onder de (linker)arm stap ik dan wat bedrijven binnen. Goedemiddag, ik ben Odette en wilt u hier even naar kijken. Ik heb namelijk een idee. En misschien vindt u dat ook wel een leuk idee. Zo'n leuk idee, dat u mij geld gaat lenen om dat idee om te zetten in iets tastbaars.
Om deze missie te kunnen volbrengen moet ik eerst op assertiviteits-cursus. Ik hou er namelijk niet zo van om mensen te bespringen met een idee. Maar volgens de uitgeefster zit er niks anders op. Je moet de boer op zegt ze dan enthousiast.
Ik troost me met de gedachte dat als dat opboeren niks wordt, ik gewoon straks acht mooie plakboeken heb van iets wat ik een jaar heb gedaan. Dus dat ik in tegenstelling tot wat ik altijd van mezelf dacht, wél een lange adem heb.

Goed. Mijn arm zegt stop. Suggesties ten aanzien van boekjes zijn natuurlijk altijd welkom. Mag ook in de mailbox. Die schijnt nogal moeilijk te vinden te zijn dus: rechts op deze pagina, in het blauw. Dan laat ik hem gewoon de post ophalen. Verstandig hè?